Język oskijski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Przybliżone rozmieszczenie języków italskich w VI wieku p.n.e.

Język oskijski – wymarły język indoeuropejski, należący do podgrupy oskijsko-umbryjskiej języków italskich. Język ten był rozpowszechniony na terenach południowej Italii do początku naszej ery, kiedy to został wyparty przez blisko z nim spokrewnioną łacinę. Zachowało się ponad 800 inskrypcji w tym języku[1], zapisywanych w alfabetach: oskijskim (opartym na etruskim), greckim oraz łacińskim. Najstarsze inskrypcje pochodzą z IV wieku p.n.e., najmłodsze z I wieku p.n.e.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Katherine McDonald, Fragmentary ancient languages as “bad data”: towards a methodology for investigating multilingualism in epigraphic sources, „Sociolinguistica”, 31, 10 marca 2017, s. 4.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Małgorzata Członkowska-Naumiuk. Oskijski - starożytny język południowej Italii. „Mówią Wieki”. 5/2020, s. 29-33. Oficyna Wydawnicza "Mówią Wieki". ISSN 12304018.