Przejdź do zawartości

Język pendżabski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
ਪੰਜਾਬੀ / پنجابی
Obszar

Indie (27 mln), Pakistan, Stany Zjednoczone, Kanada, Wielka Brytania

Liczba mówiących

ok. 28 mln[1]

Pismo/alfabet

gurmukhi, szachmukhi

Klasyfikacja genetyczna
Status oficjalny
język urzędowy Pendżab (Indie)
Organ regulujący ?
?
UNESCO 1 bezpieczny
Kody języka
ISO 639-1 pa
ISO 639-2 pan
ISO 639-3 pan
GOST 7.75–97 пан 530
Linguist List panj
WALS pan
Występowanie
Ilustracja
Zasięg geograficzny języka pendżabskiego
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Wikipedia w języku pendżabskim
Słownik języka pendżabskiego
w Wikisłowniku
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.
Dialekt pendżabski i języki pokrewne
Guru Granth Sahib, święta księga sikhów zapisana alfabetem gurmukhi
Tablica na stacji Southall w języku pendżabskim, pismo gurmukhi

Język pendżabski (ਪੰਜਾਬੀ pańdźabi), język wschodniopendżabski – język z centralnej grupy języków indoaryjskich indoeuropejskiej rodziny językowej, którym posługuje się ponad 28 mln osób, zamieszkujących historyczną krainę Pendżab na pograniczu indyjsko-pakistańskim. W indyjskim stanie Pendżab ma status języka urzędowego, nie jest natomiast urzędowym w pakistańskiej prowincji Pendżab[2].

Niekiedy za odmianę języka pendżabskiego uważany jest również język lahnda, używany w zachodnim Pendżabie (stąd jego alternatywna nazwa język zachodniopendżabski), jednakże zasadniczo klasyfikowany jest on jako odrębny język, którym posługuje się ok. 60 mln osób[3]. Język zachodniopendżabski należy do grupy północno-zachodniej języków indoaryjskich, natomiast pendżabski język literacki, oparty na centralnym dialekcie madźhi, do grupy centralnej, wraz z hindi. Przyczyną częstego włączania dialektów lahnda do języka pendżabskiego jest to, iż pendżabski język literacki jest wspólny dla użytkowników zarówno wschodnich, jak i zachodnich dialektów Pendżabu[4].

Ponadto używany w okolicach miasta Dżammu język dogri, którym posługują się ok. 2 mln mówiących, niegdyś uważany za odmianę pendżabskiego[5][6], obecnie klasyfikowany jest jako jeden z tzw. języków pahari.

Na tle języków indoaryjskich pendżabski wyróżnia się tonalnością[7].

Do zapisu używa się, w zależności od państwa, szachmukhi (zmodyfikowanego pisma arabskiego) w Pakistanie, albo też gurmukhi, szachmukhi względnie dewanagari w Indiach.

Język pendżabski zapisywany pismem gurmukhi jest językiem tekstów i ceremonii religijnych dla ponad 15 mln sikhów – wyznawców sikhizmu.

Dialekty[8]

[edytuj | edytuj kod]

Zachodnie

  • multani – wyróżnia się odmiennym słownictwem, gramatycznie bliski dialektowi centralnemu, obecnie klasyfikowany jako odrębny język w ramach tzw. makrojęzyka lahnda[9]
  • pothohari – okolice miasta Rawalpindi
  • hindko – region Hazara, wyróżnia się odmiennym słownictwem i uważany za odrębny język

Centralny

  • madźhi – używany w okolicach dwóch ważnych centrów kulturalnych – Amritsaru i Lahauru; postrzegany jako „najczystsza” odmiana pendżabskiego, stanowi podstawę języka standardowego[2].

Wschodnie

  • doabi
  • malwai – Ludhiana, zachodnia część dystryktu Patiala
  • puadhi – wschodnia część dystryktu Patiala; wykazuje cechy przejściowe między pandźabi a hindi

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Ethnologue report for language code: pan
  2. a b Sieklucka 1998 ↓, s. 15.
  3. Ethnologue report for language code: pnb
  4. Sieklucka 1998 ↓, s. 17–18.
  5. Sieklucka 1998 ↓, s. 17.
  6. David M. Eberhard, Gary F. Simons, Charles D. Fennig (red.), Dogri, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 22, Dallas: SIL International, 2019 [zarchiwizowane z adresu 2019-06-05] (ang.).
  7. Munshi 2009 ↓, s. 526.
  8. wg Sieklucka 1998 ↓, s. 14–18
  9. Ethnologue report for language code: skr

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]