Styl potoczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Język potoczny)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Styl potocznystyl funkcjonalny języka stosowany przede wszystkim dla celów komunikatywnych, używany powszechnie do swobodnych kontaktów językowych[1]. Stanowi formę języką zauważalnie nacechowaną pod względem ekspresywnym i emocjonalnym, niespecjalistyczną i antropocentryczną; charakteryzuje się gęstym występowaniem związków frazeologicznych, wyrazistą strukturą słowotwórczą wyrazów i ich konkretnością. W stylu potocznym występują liczne elementy językowe oceniające rzeczywistość ujemnie; cechuje się on szybko zmieniającą się leksyką, w której duży udział mają wyrażenia o pochodzeniu środowiskowym i obcym. Styl ten nie wykazuje istotnej odrębności fonetycznej względem innych form języka. Obserwuje się w nim wiele skrótów oraz tzw. potok składniowy, czyli tendencję do luźnego, niepełnego porządkowania wyrazów pod względem logiczno-syntaktycznym[2].

Posługiwanie się mową potoczną nie oznacza automatycznie odejścia od zasad języka standardowego – oprócz funkcjonujących w języku codziennym elementów nienormatywnych, można wyróżnić środki językowe mające charakter kolokwialny, ale wciąż mieszczące się w obrębie standardu[3]. Potoczna polszczyzna bywa określana w literaturze jako swobodniejsza forma języka literackiego[4]. Jej kształt normatywny jest regulowany w ramach normy użytkowej[5]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Bańko 2006 ↓, s. 84.
  2. Kwiek-Osiowska 1992 ↓, s. 101-103.
  3. „NGS”, 17, German Department, Hull University, 1992, s. 208-233 (ang.).
  4. „Przegląd polonijny”, 3 (2), Zakład Wydawniczy "NOMOS", 1977, s. 109.
  5. Łukasz Mackiewicz, Norma wzorcowa, norma użytkowa i uzus, czyli różne odcienie poprawności językowej, Językowe Dylematy, 23 sierpnia 2011 [dostęp 2019-04-25].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]