Język potoczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Język potoczny, język codzienny, język powszechny – forma języka ogólnonarodowego służąca bezpośredniej komunikacji międzyludzkiej, przeważnie niezapisywana.

Cechą wyróżniającą język potoczny spośród innych form komunikacji językowej jest jego rejestr stylistyczny, tj. odznacza się on niższym usytuowaniem na skali zgodności z normą wzorcową języka literackiego.

Mowa potoczna charakteryzuje się większą swobodą przekazu niż nakazuje obowiązująca norma wzorcowa, mniejszą dbałością o staranność, większą troską o skuteczność przekazu (np. „oberwać” zamiast „zostać pobitym” czy „kasa” zamiast „pieniądze”). Językiem potocznym posługują się zarówno robotnicy, jak i intelektualiści, artyści, naukowcy itd. Zawsze jednak zawiera pewien wspólny wyróżnik: jest nim chaotyczność konstrukcji, na którą składają się mimowolne powtórzenia, skracanie form (np. dozo, nara), wtrącenia (np. prawda, fajny), liczne zapożyczenia z języków obcych (np. luknij na to). Przerywniki tego rodzaju pełnią pewną funkcję: dają czas do namysłu. Nawet bardziej staranny język mówiony zawiera takie naleciałości, co widać, gdy porównuje się zapis dosłowny jakiegoś wywiadu z tekstem dopuszczonym do druku. Podobne różnice zawiera rozmowa na żywo i ta sama rozmowa po dokonaniu montażu (radio, telewizja).

Język potoczny coraz częściej wkracza na teren literatury, niegdyś dla niego zamknięty. Epoka Internetu, a z nią poczty elektronicznej, blogów i czatów stają się nowym obszarem, na którym użytkownicy języka potocznego kreują własne formy językowe, tworzą swobodnie neologizmy i przyczyniają się do ewolucji języka.

Warstwa potoczna polszczyzny standardowej regulowana jest w ramach normy użytkowej.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]