Język santome
Język santome (port. são-tomense) lub fôlô (forro)[1] – język kreolski na bazie portugalskiego, używany przez ok. 70 tys. mieszkańców Wysp Świętego Tomasza i Książęcej (2016)[2]. Różni się znacznie pod względem zasobu leksykalnego od języków kreolskich z Gwinei Bissau oraz Wysp Zielonego Przylądka. Substratem są głównie języki należące do grupy kwa i zachodniego bantu. Poza forro wyróżnia się odmiany angolar (uznawana niekiedy za osobny język) i moncó. Większość użytkowników zna również standardowy język portugalski.
Cechy charakterystyczne
[edytuj | edytuj kod]- Wypadnięcie interwokalicznego „nh”, np. portugalskie dinheiro wymawiane jest jako „dżelu”;
- Zmiany wymowy fonemu „r”, np. irmão wymawia się jako „limó”;
- Tworzenie czasów gramatycznych za pomocą partykuł cá („tutaj”) dla czasu teraźniejszego, zá (z portugalskiego já „już”) dla wyrażenia czasu przeszłego oraz gá bi dla czasu przyszłego[3].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Tjerk Hagemeijer, Ota Ogie, Èdó influence on Santome: Evidence from verb serialisation, [w:] Claire Lefebvre (red.), Creoles, their Substrates, and Language Typology, Amsterdam–Philadelphia: John Benjamins Publishing, 2011 (Typological Studies in Language 95), s. 37–60, DOI: 10.1075/tsl.95.05hag, ISBN 978-90-272-8743-4, OCLC 707082770 (ang.).
- ↑ David M. Eberhard, Gary F. Simons, Charles D. Fennig (red.), Sãotomense, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 22, Dallas: SIL International, 2019 [dostęp 2022-01-10] [zarchiwizowane z adresu 2019-06-06] (ang.).
- ↑ Hlibowicka-Węglarz 2003 ↓, s. 30.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Barbara Hlibowicka-Węglarz, Język portugalski w świecie wczoraj i dziś, Lublin: Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, 2003, ISBN 83-227-2066-1, OCLC 56321654.