Język standardowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Język standardowyforma języka przyjęta przez społeczeństwo do celów komunikacji oficjalnej lub odmiana języka, która została poddana standaryzacji[1]. Standaryzacja typowo obejmuje opracowanie jednolitej ortografii, sformułowanie normy językowej oraz akceptację tych standardów przez społeczeństwo. Język standardowy może być utożsamiany z językiem ogólnym.

Język policentryczny to mowa, która ma wiele standardowych form. Przykłady obejmują angielski, francuski, portugalski, malajski, niemiecki, norweski, koreański, serbsko-chorwacki i hiszpański[2][3]. Języki monocentryczne, takie jak polski, rosyjski czy japoński, mają tylko jedną ustandaryzowaną formę.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Edward Finegan: Language: Its Structure and Use. Boston: Cengage Learning, 2007, s. 14. ISBN 1-4130-3055-6. (ang.)
  2. Michael G. Clyne: Pluricentric Languages: Differing Norms in Different Nations. Walter de Gruyter, 1992, s. 1-3. ISBN 3-11-012855-1. (ang.)
  3. La langue croate, serbe, bosniaque et monténégrine. W: Snježana Kordić: Au sud de l'Est. T. 3. Paryż: Non Lieu, 2007, s. 71–78. ISBN 978-2-35270-036-4. OCLC 182916790. (fr.)