Język sundajski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
basa Sunda
Obszar

Banten, Jawa Zachodnia (Indonezja)[1]

Liczba mówiących

ok. 33 mln[1]

Pismo/alfabet

łacińskie, sundajskie

Klasyfikacja genetyczna
Status oficjalny
Ethnologue 5 rozwojowy
Kody języka
Kod ISO 639-1 su
Kod ISO 639-2 sun
Kod ISO 639-3 sun
IETF su
Glottolog sund1251
Ethnologue sun
GOST 7.75–97 сун 633
BPS 0086 6
WALS sun
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Wikipedia w języku sundajskim
Słownik języka sundajskiego
w Wikisłowniku
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Język sundajski[2], także sundyjski[3] (basa Sunda)[4]język austronezyjski używany przez 33 mln osób zamieszkujących indonezyjskie prowincje Banten i Jawa Zachodnia[1].

Jest drugim językiem regionalnym w Indonezji pod względem liczby użytkowników[5] i jednym z najbardziej znaczących w tym kraju pod względem wpływów kulturowych[6].

Dzieli się na trzy dialekty: bogor (krawang), pringan, cirebon. Jego użytkownicy posługują się także językiem indonezyjskim[1].

Stanowi język tożsamości prowincjonalnej w zachodniej części Jawy. W języku drukowane są gazety i czasopisma, nadaje się w nim również audycje radiowe[1].

Słownictwo[edytuj | edytuj kod]

Podobnie jak w języku jawajskim i balijskim, słownictwo języka sundajskiego wykazuje znaczne zróżnicowanie w zależności od pozycji społecznej i wieku rozmówcy. Wyróżnia się trzy tzw. poziomy języka (ang. speech levels):[7]

  • bahasa halus – język formalny
  • bahasa sedeng – język uprzejmy
  • bahasa kasar – język szorstki, prosty

Pismo[edytuj | edytuj kod]

Pierwotnie język sundajski był zapisywany alfabetem sylabicznym zwanym pismem sundajskim (aksara sunda), niekiedy również nieco zmodyfikowanym pismem jawajskim, zwanym carakan. Późniejsze wpływy arabskie zadecydowały o zmianie zapisu języka na alfabetyczne pismo arabskie. Wpływy te odcisnęły się również na leksyce i fonologii języka sundajskiego. Pismo łacińskie na Jawę przywieźli Holendrzy, razem z kolejną falą nowego słownictwa. Właśnie ta forma zapisu jest współcześnie w największym obiegu.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e David M. Eberhard, Gary F. Simons, Charles D. Fennig (red.), Sunda, [w:] Ethnologue: Languages of the World [online], wyd. 22, Dallas, Texas: SIL International, 2019 [dostęp 2017-08-19] [zarchiwizowane z adresu 2019-04-11] (ang.).
  2. Nowa encyklopedia powszechna PWN. Wydawn. Nauk. PWN, 1997, s. 116. ISBN 978-83-01-11097-0. [dostęp 2022-05-22]. (pol.)
  3. Kazimierz Polański (red.), Encyklopedia językoznawstwa ogólnego, wyd. II, Wrocław: Ossolineum, 1999, s. 573, ISBN 83-04-04445-5, OCLC 835934897 (pol.).
  4. Henry Spiller, Focus: Gamelan Music of Indonesia, Routledge, 2010, s. 110, ISBN 978-1-135-90189-9 [dostęp 2021-08-20] (ang.).
  5. Herry Nur Hidayat i inni, INCOLWIS 2019: Proceedings of the 2nd International Conference on Local Wisdom, INCOLWIS 2019, August 29-30, 2019, Padang, West Sumatera, Indonesia, European Alliance for Innovation, 2019, s. 9, ISBN 978-1-63190-202-4 [dostęp 2021-08-20] (ang.).
  6. Jozef Genzor, Jazyky sveta: história a súčasnosť, wyd. 1, Bratislava: Lingea, 2015, s. 406, ISBN 978-80-8145-114-0, OCLC 950004358 (słow.).
  7. Adat dan upacara perkawinan daerah Jawa Barat. Departemen Pendidikan dan Kebudayaan, Proyek Inventarisasi dan Dokumentasi Kebudayaan Daerah, 1982, s. 43. [dostęp 2021-08-15]. (indonez.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]