Język sundajski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Basa Sunda
Obszar Jawa Zachodnia, Banten, Dżakarta, Jawa Środkowa
Liczba mówiących ok. 27 mln
Klasyfikacja genetyczna Języki austronezyjskie
 Języki malajsko-polinezyjskie
  Język sundajski
Pismo/alfabet łacińskie, sundajskie
Status oficjalny
Ethnologue 5 rozwojowy
Kody języka
Kod ISO 639-1, ISO 639-1 su
Kod ISO 639-2, ISO 639-2 sun
Kod ISO 639-3 sun
IETF su
Glottolog sund1251
Ethnologue sun
GOST 7.75–97 сун 633
BPS 0086 6
WALS sun
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.
Słownik {{{z języka}}}-polski, polsko- online
Mapa dialektów sundajskich

Język sundajski (także: język sundyjski[1]) – język austronezyjski używany przez 27 milionów osób mieszkających w zachodniej części Jawy[2]. Posługuje się nim 15% Indonezyjczyków.

Dialekty[edytuj | edytuj kod]

Priangan jest najbardziej rozpowszechniony, nauczany do 9 klasy.

Słownictwo[edytuj | edytuj kod]

Podobnie jak w języku jawajskim i balijskim, słownictwo języka sundajskiego wykazuje znaczne zróżnicowanie w zależności od pozycji społecznej i wieku rozmówcy. Wyróżnia się trzy tzw. poziomy języka (ang. speech levels):

  • bahasa halus - język formalny
  • bahasa sedeng - język uprzejmy
  • bahasa kasar - język szorstki, prosty

Pismo[edytuj | edytuj kod]

Pierwotnie język sundajski był zapisywany alfabetem sylabicznym zwanym pismem sundajskim (aksara sunda), niekiedy również nieco zmodyfikowanym pismem jawajskim, zwanym carakan. Późniejsze wpływy arabskie zadecydowały o zmianie zapisu języka na alfabetyczne pismo arabskie. Wpływy te odcisnęły się również na leksyce i fonologii języka sundajskiego. Pismo łacińskie na Jawę przywieźli Holendrzy, razem z kolejną falą nowego słownictwa. Właśnie ta forma zapisu jest współcześnie w największym obiegu.

Języki używane na Jawie

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kazimierz Polański (red.), Encyklopedia językoznawstwa ogólnego, Wrocław: Ossolineum, 1999, s. 573, ISBN 83-04-04445-5.
  2. Ethnologue report for language code: sun, ethnologue.com (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alfred F. Majewicz, Języki świata i ich klasyfikowanie, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1989, ISBN 83-01-08163-5.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]