Język wernakularny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Język wernakularny jest językiem ojczystym lub dialektem natywnym (rodzimym) określonej populacji. Język wernakularny przeciwstawia się językowi szerzej stosowanemu jak lingua franca (np. języki narodowe a łacina w renesansie) lub przeciwstawia się językowi urzędowemu (np. język kurdyjski a język turecki w Turcji) czy też językowi standardowemu (np. dialekt bawarski a standardowy język niemiecki).

Na przykład w Europie Zachodniej aż do XVII wieku większość prac naukowych była pisana w języku łacińskim, który służył jako lingua franca. Prace napisane wówczas w językach romańskich określane są w tym kontekście jako napisane w języku wernakularnym.

Termin pochodzi od łacińskiego vernaculus (rodzimy, domowy) i od vernus - tak nazywano niewolnika, który urodził się w domu pana. Znaczenie przenośne zostało rozszerzone od zdrobnienia od słów vernaculus, vernacula. Varro, klasyczny gramatyk łaciński, użył terminu vocabula vernacula ("słownictwo języka narodowego") w przeciwieństwie do wyrazów obcych[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Felix Gaffiot: Dictionnaire Illustré Latin Français. Paris: Librairie Hachette, 1934. (fr.)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]