Język wernakularny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nie mylić z: język wehikularny.

Język wernakularny, dialekt wernakularnyojczysty język lub dialekt określonej populacji. Mowa wernakularna przeciwstawia się językowi szerzej stosowanemu jak lingua franca (np. języki narodowe a łacina w renesansie), językowi urzędowemu (np. język kurdyjski a język turecki w Turcji) czy też językowi standardowemu (np. dialekt bawarski a język ogólnoniemiecki). W ostatnim kontekście określenie „wernakularny” można traktować jako synonim określeń „nieliteracki” i „niestandardowy”[1].

Na przykład w Europie Zachodniej aż do XVII wieku większość prac naukowych była pisana w języku łacińskim, który służył jako lingua franca. Prace napisane wówczas w językach romańskich określane są w tym kontekście jako napisane w języku wernakularnym.

Termin pochodzi od łacińskiego vernaculus (rodzimy, domowy) i od vernus – tak nazywano niewolnika, który urodził się w domu pana. Znaczenie przenośne zostało rozszerzone od zdrobnienia od słów vernaculus, vernacula. Varro, klasyczny gramatyk łaciński, używał terminu vocabula vernacula („słownictwo języka narodowego”) w opozycji do leksyki obcej[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Walt Wolfram, Natalie Schilling-Estes: American English: dialects and variation. Malden, Mass.: Blackwell, 1998, s. 13–16. (ang.)
  2. Felix Gaffiot: Dictionnaire Illustré Latin Français. Paris: Librairie Hachette, 1934. (fr.)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]