Języki Indonezji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zgodnie z klasyfikacjami SIL i Peta Bahasa na terenie Indonezji funkcjonuje ponad 700 języków[1][2]. Nie chodzi tu o dialekty (odmiany) jednego języka, lecz o odrębne języki[3], z własnymi systemami gramatyki, własnym słownictwem itp.[4]

Autochtoniczne języki Indonezji rozpatruje się w ramach dwóch grup: austronezyjskiej i papuaskiej (nieaustronezyjskiej)[5]. Najbardziej liczne i najszerzej rozprzestrzenione są języki austronezyjskie[5]. Obszar funkcjonowania języków papuaskich koncentruje się na Nowej Gwinei i okolicznych terenach[5]. Języki papuaskie używane są również przez ludność Moluków, Timoru Zachodniego i Małych Wysp Sundajskich (wyspy Alor i Pantar)[5].

Językiem urzędowym Indonezji jest język indonezyjski[5]. Jest to odmiana bądź zespół odmian języka malajskiego[6]. Literacki język indonezyjski opiera się na dialekcie johor-riau[7]. Język indonezyjski pełni w archipelagu funkcję języka wehikularnego, jest promowany za pośrednictwem systemu edukacji i powszechnie używany w mediach masowych[5]. Według informacji z 2000 r. jest on językiem ojczystym dla 20% populacji[8], dla większości ludzi mową macierzystą jest jednak miejscowy dialekt malajski bądź język regionalny[9].

Regionem Indonezji najbardziej zróżnicowanym językowo jest Papua Zachodnia[5]. Najczęściej używane języki lokalne koncentrują się jednak na wyspie Jawa – należą do nich: język jawajski, język sundajski oraz język madurski[5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Indonesia, Ethnologue, 23 października 2019 [zarchiwizowane z adresu 2019-10-23] (ang.).
  2. Data Bahasa, Peta Bahasa, 14 grudnia 2019 [zarchiwizowane z adresu 2019-12-14] (indonez.).
  3. Stuart Robson, Yacinta Kurniasih, Basic Indonesian: Downloadable Audio Included, Tuttle Publishing, 2011, s. 10–11, ISBN 978-1-4629-0165-4 (ang.).
  4. National Democratic Institute for International Affairs, Unitary state versus federal state: searching for an ideal form of the future Indonesian state, Mizan, 2002, s. 178, ISBN 978-979-433-295-5 (ang.).
  5. a b c d e f g h John Hajek, On the Edge of the Pacific: Indonesia and East Timor [w:] Denis Cunningham, D.E. Ingram, Kenneth Sumbuk (red.), Language Diversity in the Pacific: Endangerment and Survival, Multilingual Matters, 2006, s. 121, 125, 128, ISBN 978-1-85359-867-8 (ang.).
  6. Bernard Comrie, The World's Major Languages, Routledge, 2009, s. 371, ISBN 978-1-134-26156-7 (ang.).
  7. Kamus Saku Bahasa Indonesia, PT Mizan Publika, s. 272, ISBN 978-979-1227-83-4 (indonez.).
  8. Catherine Rose Fortin, Indonesian Sluicing and Verb Phrase Ellipsis: Description and Explanation in a Minimalist Framework, University of Michigan., 2007, s. 5 (ang.).
  9. Susanna Cumming, Functional Change: The Case of Malay Constituent Order, Walter de Gruyter, 2011, s. 196, ISBN 978-3-11-086454-0 (ang.).