Języki barito

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Języki barito
Obszar

Borneo (Indonezja), Madagaskar, Majotta, Filipiny (?)

Klasyfikacja genetyczna

języki austronezyjskie

Podział

języki barito-mahakam
języki barito zachodnie
języki barito wschodnie
języki sama-bajaw (?)

Kody rodziny językowej
Glottolog grea1283
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unicode.

Języki barito – grupa języków austronezyjskich używanych w Indonezji, w południowo-wschodniej części wyspy Borneo[1]. Język malgaski, blisko spokrewniony z językiem ma’anyan[2], funkcjonuje na Madagaskarze, gdzie jest objęty statusem języka państwowego[3][4]. Nazwa grupy językowej pochodzi od nazwy rzeki Barito[2].

Istnienie grupy barito zaproponował Alfred B. Hudson w 1967 roku. Badacz wyróżnił następujące gałęzie[1]:

Grupa barito bywa traktowana jako liga językowa, nie zaś jako właściwa grupa genetyczna. Przykładowo Adelaar (2005) odrzuca istnienie tej gałęzi.

Robert Blust postuluje możliwość wyróżnienia większej grupy barito (greater barito), obejmującej także języki sama-bajaw z Filipin[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Blust 2013 ↓, s. 631.
  2. a b c Blust 2013 ↓, s. 743.
  3. Alfred Franciszek Majewicz, Języki świata i ich klasyfikowanie, wyd. 1, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1989, s. 84, ISBN 83-01-08163-5, OCLC 749247655 (pol.).
  4. Jozef Genzor, Jazyky sveta: história a súčasnosť, wyd. 1, Bratislava: Lingea, 2015, s. 410, ISBN 978-80-8145-114-0, OCLC 950004358 (słow.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]