Języki celtyckie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zasięg języków celtyckich:

     współcześnie

     w średniowieczu

Języki celtyckie - grupa językowa w obrębie języków indoeuropejskich. Wiele języków z tej grupy wymarło. Współcześnie grupa ta jest reprezentowana przez języki: iryjski (irlandzki), szkocki (gaelicki), manx, walijski, kornijski i bretoński. Również te języki zagrożone są wymarciem, dlatego też prowadzone są działania na rzecz ich zachowania. Posługuje się nimi około 1,3 mln mówiących.

Języki celtyckie dzielą się na trzy podstawowe zespoły: kontynentalny, goidelski i brytański. Stosuje się także podział na języki p-celtyckie i q-celtyckie. Wynika to z tego, że pochodzący z oryginalnego języka praceltyckiego dźwięk [kw] został zastąpiony w językach brytańskich dźwiękiem [p], a w goidelskich - [k]. I tak słowo 'głowa' w języku irlandzkim i szkockim gaelickim to ceann, a w manx kione, natomiast w walijskim to pen, a bretońskim penn.

Charakterystyczną cechą wciąż używanych języków celtyckich są mutacje spółgłoskowe, zmieniające początek wyrazu :

Liczba mówiących[edytuj | edytuj kod]

język liczba mówiących
walijski 610 000
bretoński 300 000
irlandzki 260 000
szkocki gaelicki 58 000
kornijski 3 500
manx 1 634

Klasyfikacja języków celtyckich[edytuj | edytuj kod]

Klasyfikacja języków indoeuropejskich

języki indoeuropejskie > (?) języki italoceltyckie > języki celtyckie

języki celtyckie:


Jedną z pierwszych innowacji w językach celtyckich był wyżej opisany podział na języki p- i q-celtyckie. Według tej cechy klasyfikacja grupy wygląda następująco:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]