Języki chińsko-tybetańskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Języki chińsko-tybetańskie (sino-tybetańskie[1]) to jedna z hipotetycznych rodzin językowych, do której należą języki używane na terenie Azji Wschodniej i Południowo-Wschodniej. Językami tymi posługuje się ponad miliard ludzi.

Uwaga: Ponieważ brakuje dowodów na pokrewieństwo (pochodzenie od wspólnego przodka) języków chińskich i tybetańskich, współczesne językoznawstwo coraz częściej odchodzi od hipotezy rodziny chińsko-tybetańskiej[2] na rzecz pojęcia ligi językowej dwóch rodzin - chińskiej (sinickiej) i tybeto-birmańskiej, które wskutek długiego obcowania ze sobą nabrały szeregu wspólnych cech. (tonalność, monosylabiczność morfemów itp.)[3]. Nawet termin "języki tybetańsko-birmańskie" w nowszych badaniach używany jest nie jako określenie rodziny językowej, lecz tylko jako collectivum dla sześciu grup językowych, co oznacza, że nowsze ustalenia kwestionują genetyczną jedność języków tybeto-birmańskich[4].

Klasyfikacja języków[edytuj | edytuj kod]

1. Grupa sinicka

2. Grupa bodyjska (tybetańska)

3. Grupa birmańska

4. Grupa baryjska

5. Grupa kareńska

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Majewicz, Alfred F., Języki świata i ich klasyfikacja, PWN, Warszawa, 1989, ​ISBN 83-01-08163-5

Przypisy

  1. Zbigniew Gołąb, Adam Heinz, Kazimierz Polański: Słownik terminologii jezykoznawczej. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1968.
  2. Majewicz, Alfred F., Języki świata i ich klasyfikacja, str. 66
  3. M.J. Künstler, Języki chińskie, Warszawa 2000
  4. Majewicz, Alfred F., Języki świata i ich klasyfikacja, str. 69