Języki indoirańskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

     Współczesny zasięg języków indoirańskich

Języki indoirańskie – największa grupa języków indoeuropejskich, w skład której wchodzą języki indyjskie, irańskie i dwa języki niesklasyfikowane. Grupa ta w sumie obejmuje 296 języków. Posługują się nimi ludzie na terytorium rozciągającym się od wschodniej Turcji po Pakistan i zachodnią część Indii.

Fazy rozwojowe[edytuj]

W skład gałęzi indyjskiej (zwanej też indoaryjską) wchodzi 210 języków, którymi posługuje się około 1 miliard ludzi zamieszkujących północne i centralne obszary Półwyspu Indyjskiego. Wyróżnia się 3 fazy rozwojowe tych języków:

Języki dardyjskie (języki kafirskie) zajmują pozycję przejściową między językami indyjskimi a irańskimi. Używane przez niewielkie grupy etniczne w górzystych rejonach nie wykształciły z wyjątkiem kaszmirskiego kultury pisanej.

Gałąź języków irańskich występuje w południowo-zachodniej Azji, głównie w Iranie. W jej rozwoju wyróżnia się także 3 fazy:

Porównanie z praindoeuropejskim[edytuj]

W porównaniu do poprzedzającego je języka praindoeuropejskiego, współczesne języki indoirańskie wykazują tendencję do upraszczania systemu samogłoskowego oraz fleksji. Nowożytne języki indyjskie zapożyczyły słownictwo oraz struktury gramatyczne od nieindoeuropejskich języków drawidyjskich. Z kolei języki irańskie – ze względu na islam – uległy silnemu wpływowi języka arabskiego, przejmując m.in. alfabet arabski zwany w zmodyfikowanej wersji „persoarabskim” (poszerzonym o znaki reprezentujące głoski charakterystyczne dla tych języków).