Języki transnowogwinejskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Poszczególne rodziny zaliczane do języków transnowogwinejskich

Języki transnowogwinejskierodzina językowa wyróżniana wśród licznych i bardzo zróżnicowanych języków używanych przez ludność Nowej Gwinei. Według bazy danych Ethnologue obejmuje 481 języków[1]. Ich pokrewieństwo nie zostało w pełni potwierdzone na gruncie językoznawstwa[2].

Obszar zamieszkany przez ludy posługujące się językami transnowogwinejskimi obejmuje tereny należące do trzech państw: Indonezji, Papui-Nowej Gwinei i Timoru Wschodniego. Dokładniej, na obszar ten składa się większość Nowej Gwinei (z wyjątkiem północnej części wyspy i fragmentów wybrzeży), wschodnia część Timoru, wyspy Alor i Pantar oraz mniejsze okoliczne wyspy[2][3][4][5][6]. Duża część tych języków jest słabo udokumentowana[2].

Z punktu widzenia typologii języki transnowogwinejskie są stosunkowo jednolite. Charakteryzują się prostymi systemami dźwiękowymi oraz złożoną morfologią czasownika. Ich systemy zaimkowe dysponują zwykle liczbą podwójną, rzadziej potrójną. Języki te przeważnie operują szykiem wyrazów SOV[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. David M. Eberhard, Gary F. Simons, Charles D. Fennig, Trans-New Guinea, [w:] Ethnologue [online], wyd. 23, Dallas, Texas: SIL International, 2020 [dostęp 2020-02-29] [zarchiwizowane z adresu 2020-02-29] (ang.).
  2. a b c d Папуасские языки, Энциклопедия Кругосвет [dostęp 2020-03-06] [zarchiwizowane z adresu 2020-03-06] (ros.).
  3. Indonesia: Index map (ang.). ethnologue.com. [dostęp 2019-05-10].
  4. Papua New Guinea: Index map (ang.). ethnologue.com. [dostęp 2019-05-10].
  5. East Timor (ang.). ethnologue.com. [dostęp 2019-05-10].
  6. Indonesia, Nusa Tenggara (ang.). ethnologue.com. [dostęp 2019-05-10].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]