Języki tyrreńskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Języki tyrreńskie (od gr. Tyrrenoi – Etruskowie) - zaproponowana w 1998, przez Helmuta Rixa, hipotetyczna rodzina językowa, w skład której miałyby wchodzić wymarłe już języki: etruski, lemnijski oraz retycki.

Rix datuje istnienie prajęzyka rodziny na ok. 1000 r. p.n.e. Niektórzy podejrzewają, że przed-greckie języki Cypru i Krety (m. in. minojski, eteokreteński i eteocypryjski) mogły również należeć do rodziny.

O ile panuje zgoda, co do związku trzech pierwszych, o tyle, status ostatnich, z powodu braku wystarczającego materiału porównawczego, należy uznać za nieokreślony. Niektórzy językoznawcy wyłączają przedgreckie języki Krety i Cypru spośród języków tyrreńskich, łącząc je w rodzinie języków egejskich, jeszcze inne opracowania łączą je z językami semickimi (np. Cyrus Gordon).

Część językoznawców uważa, że języki tyrreńskie (wraz z egejskimi lub bez nich) i języki indoeuropejskie wywodzą się ze wspólnego prajęzyka indo-tyrreńskiego. Pewien hiszpański językoznawca, Jorge Alonso zasugerował że rodzina ta może być spokrewniona z baskijskim.[1]

Przypisy

  1. Jorge Alonso Desciframiento de la lengua etrusca, Madrid 1998

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rix, Helmut: Rätisch und Etruskisch. Innsbrucker Beiträge zur Sprachwissenschaft, Vorträge und Kleinere Schriften, 68, Innsbruck, 1998