Jaźwiny-Polesie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jaźwiny-Polesie
Państwo  Polska
Województwo świętokrzyskie
Powiat staszowski
Gmina Rytwiany
Strefa numeracyjna 15
Tablice rejestracyjne TSZ
SIMC Brak
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Jaźwiny-Polesie
Jaźwiny-Polesie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Jaźwiny-Polesie
Jaźwiny-Polesie
Ziemia50°32′35″N 21°17′43″E/50,543056 21,295278

Jaźwiny-Polesie – nieistniejąca obecnie wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie staszowskim, w gminie Rytwiany.

Występuje na skanie mapy w geoportal jako Jaźwiny, część lasu.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa tarnobrzeskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś wymieniana w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich pod koniec XIX wieku.

W 1893 roku ówczesna parafia Wiązownica należała do ówczesnego dekanatu sandomierskiego (ale dawniej jeszcze do dekanatu staszowskiego) i liczyła wówczas 2 899 dusz. Ponadto do parafii należała filia w Strzegomiu, tj. parafia pw. św. Andrzeja Apostoła[1].

Jaźwiny-Polesie w 1886 roku wchodziły w skład gminy Osiek, z urzędem we wsi Osieczko. Gmina miała 6 070 mieszkańców (w tym, aż 39,9% pochodzenia żydowskiego, tj. 539 żydów) i 17 916 mórg rozległości ogółem (w tym ziemi dworskiej 6 525 mórg). Sądem okręgowym dla gminy był ówczesny III Sąd Okręgowy w Łoniowie; z kolei stacja pocztowa znajdowała się w Staszowie. W skład gminy wchodziły wówczas (jeszcze) następujące wioski: Długołęka, Dzięki, Lipnik, Łęg, Osieczko, Osiek, Pliskowola, Strzegom i Suchowola[2].

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Według pierwszego, po odzyskaniu niepodległości przez państwo polskie po I wojnie światowej, spisu powszechnego ludności z 30 września 1921 roku Jaźwiny-Polesie zamieszkiwało 7 osób narodowości polskiej i wyznania rzymskokatolickiego, w tym: 4 mężczyzn i 3 kobiety[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Bronisław Chlebowski (red. naczelny): Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Według planu Filipa Sulimierskiego i z pomocą zgromadzonych przez niego materyałów. Nakładem Władysława Walewskiego do końca tomu X. Od tomu XI, z zasiłku Kasy pomocy dla osób pracujących na polu naukowem imienia D-ra Mianowskiego. T. XIII. Warszawa: Druk „WIEKU” Nowy-Świat Nr. 61, 1893, s. 280.
  2. Filip Sulimierski (red. naczelny), Bronisław Chlebowski (red.), Władysław Walewski (red.): Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Nakładem Władysława Walewskiego. T. VII. Warszawa: Druk „WIEKU” Nowy-Świat Nr. 61, 1886, s. 628.
  3. Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej: opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r.. T. III: Województwo kieleckie. Warszawa: GUS, 1925, s. 120, 126.