Ja idealne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ja idealne – wyobrażony obraz własnej osoby, podmiotowa wizja tego, jakim chciałoby się być.

Ja idealne” charakteryzuje pośrednio cele pozapsychiczne oraz marzenia, wspomaga również rozwój psychiczny człowieka i jest oznaką pojawienia się zdolności do samowychowania.

W przypadku poważnych rozbieżności między ja realnym i idealnym dochodzi do uczuć natury depresyjnej, takich jak smutek, depresja, przygnębienie itp.

Niektórzy psychologowie zaliczają „ja idealne” do jednego z dwóch podsystemów superego, na które składa się wtedy także sumienie.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]