Jabłko łąckie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Prezentacja jabłek łąckich na targach Smaki Regionów w Poznaniu (2018)

Jabłko łąckie – odmiana handlowa jabłka, zbieranego z jabłoni (Malus Mill.) rosnących na terenie Kotlinie Łąckiej w Polsce. Posiada Chronione Oznaczenie Geograficzne Unii Europejskiej. Na Listę produktów tradycyjnych wpisane zostało 10 października 2005[1].

Jabłka łąckie charakteryzują się silną soczystością i rumieńcem, mocnym aromatem, a także stosunkowo wysoką kwasowością, określaną przez koneserów jako górska zielona nutka. Niektóre odmiany mają nalot woskowy. Konsystencja miąższu zależy od odmiany – może być krucha średnio-zwięzła lub ścisła[1]. Walory te nadaje owocom lokalny mikroklimat. Rdzawienie owoców jest tu stosunkowo małe. Większość łąckich sadów rośnie na stokach o nachyleniu 15°, umożliwiających najlepsze z możliwych rozłożenie rocznych temperatur. Owoce (jabłka, śliwki i gruszki) w Kotlinie Łąckiej uprawiano już w XIII wieku i spławiano Wisłą do Gdańska, a potem ekspediowano do innych krajów europejskich. W XVII i XVIII wieku sady owocowe były już bardzo rozwinięte. W 1698 (według lokalnych protokołów) część chałupników miała obowiązek zbioru owoców i dostarczania ich do dworów w ramach pańszczyzny[1]. Według legendy, miejscowy ksiądz Jan Piaskowy, nakazywał parafianom sadzenie drzewek owocowych, jako pokutę za grzechy. Corocznie wiosną obchodzone jest lokalnie Święto Kwitnącej Jabłoni[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Jabłka łąckie. Produkt regionalny, Stowarzyszenie Łącka Droga Owocowa, folder promocyjny, 2014
  2. Katarzyna Siwiec, Mieczysław Czuma, Zasmakuj w Małopolsce. Produkty regionalne, Sekretariat Regionalny Krajowej Sieci Obszarów Wiejskich Województwa Małopolskiego, Kraków, 2013, s.12-13, ​ISBN 978-83-63091-97-2