Jabłoń dzika

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jabłoń dzika
Malus sylvestris 004.JPG
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad różowych
Rząd różowce
Rodzina różowate
Rodzaj jabłoń
Gatunek jabłoń dzika
Nazwa systematyczna
Malus sylvestris (L.) Mill.
Gard. dict. ed. 8: Malus no. 1. 1768
Synonimy

Malus silvestris (L.) Mill.

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Jabłoń dzika, płonka[2] (Malus sylvestris) – gatunek jabłoni rosnący dziko w niemal całej Europie. W Polsce występuje rzadko na niżu i w niższych położeniach górskich. Rośnie w lasach liściastych[3].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Krzew lub małe drzewo o wysokości do 10 m[2] z cierniami na krótkopędach, zwłaszcza na młodych roślinach[3].
Liście
Ulistnienie skrętoległe, liście szerokoeliptyczne do okrągławych, do 6,5 cm długości. Przylistki wcześnie odpadające.
Kwiaty
Dość duże, zebrane po kilka w baldachokształtne kwiatostany. Mają 5-działkowy kielich i 5 białych z różowym zabarwieniem płatków korony, słupek złożony z 5 owocolistków i liczne pręciki z żółtymi pylnikami[2].
Owoce
Na cienkich i szypułkach dłuższych od połowy długości owocu, jabłkowate, niewielkie (do 3,5 cm średnicy), kuliste, zielone do żółtozielonych, zwykle błyszczące, na szczycie z trwałym kielichem. Są kwaśne i twarde[3].

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Kwitnie w maju równocześnie z rozwojem liści. Kwiaty są przedsłupne i owadopylne[4]. Rośnie w zaroślach, lasach liściastych i mieszanych oraz na ich obrzeżach. Zwykle nieliczna na stanowiskach. Rośnie bardzo wolno.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Używana była dawniej na podkładki dla szlachetnych odmian jabłoni oraz jako roślina lecznicza[2]. Drewno było cenione ze względu na twardość i czerwone zabarwienie – wykorzystywane w snycerstwie i tokarstwie[3].


Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-01-25].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Słownik roślin użytkowych, Z. Podbielkowski, PWRiL, Warszawa, 1985, ISBN 83-09-00256-4
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Włodzimierz Seneta, Jakub Dolatowski: Dendrologia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1997, s. 240. ISBN 83-01-12099-1.
  4. Olga Seidl, Józef Rostafiński: Przewodnik do oznaczania roślin. Warszawa: PWRiL, 1973.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. W. Kulesza: Klucz do oznaczania drzew i krzewów. Warszawa: PWRiL, 1955.
  2. Zbigniew Podbielkowski: Słownik roślin użytkowych. Warszawa: PWRiL, 1989. ISBN 83-09-00256-4.