Jacek Bartosiak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jacek Bartosiak
Ilustracja
Data urodzenia 10 grudnia 1976
Zawód, zajęcie prawnik (adwokat), publicysta
Narodowość polska
Tytuł naukowy doktor nauk społecznych
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Strona internetowa

Jacek Bartosz Bartosiak (ur. 10 grudnia 1976) – polski prawnik, publicysta zajmujący się geopolityką i strategią[1][2][3].

Działalność[edytuj | edytuj kod]

Dyrektor Programu Gier Wojennych i Symulacji Fundacji Pułaskiego[4]; Senior Fellow w The Potomac Foundation w Waszyngtonie[5]; Absolwent Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 2013–2015 był ekspertem oraz członkiem rady NCSS[6][7]. Był również ekspertem Fundacji Republikańskiej i członkiem Rady Budowy Okrętów[6]. Jest założycielem i właścicielem firmy Strategy & Future oraz współzałożycielem „Play of Battle”[8], zajmującej się przygotowaniem symulacji wojskowych. Współpracownik Nowej Konfederacji[9]. W latach 2017–2018 członek Zespołu Doradczego Pełnomocnika Rządu ds. Centralnego Portu Komunikacyjnego[1]. 19 sierpnia 2018 został powołany przez Mikołaja Wilda na prezesa spółki celowej do spraw budowy Centralnego Portu Komunikacyjnego[10]. 19 lutego 2019 zrezygnował z tej funkcji[11].

Prowadzi kanał w serwisie YouTube, gdzie publikuje swoje wykłady o geopolityce i geostrategii[12]. Założyciel i właściciel portalu zajmującego się geopolityką Strategy&Future[13].

Krytyka[edytuj | edytuj kod]

Bartosiak bywa określany jako ciekawy[14] i błyskotliwy pisarz, który wzbogaca polską debatę[15]. Jego twórczość spotyka się z krytyką niektórych członków środowiska naukowego i eksperckiego. Zarzuca się mu, iż w swojej publicystyce ma wybiórczo dobierać fakty w celu przedstawiania swojego światopoglądu, a nie naukowo dążyć do poznania prawdy. Michał Lubina publicystykę Bartosiaka określa geopolityzmem, który definiuje jako „postrzeganie wszystkich sfer życia politycznego przez nadrzędny pryzmat geopolityki”[14]. Zwraca się uwagę na braki warsztatowe i w bibliografii, błędy faktograficzne i w chronologii (pokonanie Napoleona przez Rosję następuje przed rozbiorami Polski, zaś pucz Janajewa – po rozpadzie ZSRR)[16][14], jednostronne oparcie się na źródłach oraz pobieżne i wybiórcze cytowanie wybranych autorów, np. Jana Sowy czy Immanuela Wallersteina. Na krytyczny odbiór publicystyki Bartosiaka ma wpływać także stawianie szczegółowych, oderwanych od faktów tez, na podstawie których wysnuwa daleko idące wnioski[16] oraz przedstawianie samej geopolityki jako wiedzy niemal tajemnej i skrywanej przed laikami, ocierając się niekiedy o teorie spiskowe[14][15].

Zarzuca się także Bartosiakowi wewnętrzną sprzeczność części wywodów oraz determinizm geograficzny – zbytnie skupianie się na czynnikach geograficznych, wyprowadzając na ich podstawie rzekomo „odwieczne”, „żelazne” oraz „obiektywne prawa geopolityki”[15][17], które uznawane są za „kamień filozoficzny” objaśniający politykę międzynarodową[18]. Ignoruje przy tym uwarunkowania kulturowe, ekonomiczne, polityczne, czy społeczne (np. kryzys tożsamości społeczeństw europejskich)[16]. W swoich rozważaniach Bartosiak w zbytnim stopniu ma pomijać także istnienie Unii Europejskiej[19]. W publicystyce Bartosiak bezkrytycznie przyjmuje tradycyjne, XIX-wieczne, darwinistyczne koncepcje geopolityczne (Halford Mackinder, Alfred Mahan, Rudolf Kjellén), pomijając ich późniejsze podważenie w nauce o stosunkach międzynarodowych oraz fakt, że większość tamtych koncepcji z założenia miała służyć uzasadnianiu imperialistycznych polityk ówczesnych mocarstw, w tym ekspansjonizmu III Rzeszy (Friedrich Ratzel, Karl Haushofer)[17]. Jako niepokojące określa się używanie przez Bartosiaka terminu Lebensraum w sposób neutralny[14].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b O mnie – Blog, jacekbartosiak.pl [dostęp 2019-02-20].
  2. Eksperci, Fundacja im. Kazimierza Pułaskiego [dostęp 2019-02-26] (pol.).
  3. Geostrategy, YouTube [dostęp 2019-05-31] (pol.).
  4. Jacek Bartosiak, Fundacja im. Kazimierza Pułaskiego [dostęp 2020-05-11] (pol.).
  5. Dr. Jacek Bartosiak, The Potomac Foundation [dostęp 2020-05-11] (ang.).
  6. a b NCSS O nas [zarchiwizowane z adresu 2013-11-12].
  7. NCSS O nas [zarchiwizowane z adresu 2015-03-22].
  8. Play of Battle – Play of Battle [dostęp 2020-05-18].
  9. Jacek Bartosiak - artykuły i wywiady, Nowa Konfederacja [dostęp 2020-05-18].
  10. Witold Ziomek (oprac.), Jacek Bartosiak pokieruje spółką odpowiedzialną za budowę Centralnego Portu Komunikacyjnego, www.money.pl, 12 września 2018 [dostęp 2019-02-20] (pol.).
  11. Jacek Bartosiak zrezygnował z funkcji w spółce realizującej CPK, Onet Wiadomości, 20 lutego 2019 [dostęp 2019-02-21] (pol.).
  12. Geostrategy & Geopolitics, YouTube [dostęp 2019-02-20] (pol.).
  13. Zespół Strategy&Future – Strategy&Future, strategyandfuture.org [dostęp 2019-12-03] (pol.).
  14. a b c d e Michał Lubina, Geopolityzm Jacka Bartosiaka, Nowa Konfederacja, 8 stycznia 2019 [dostęp 2019-12-03] (pol.).
  15. a b c Piotr Wójcik, Geopolityka – produkt przeterminowany, KrytykaPolityczna.pl, 14 grudnia 2018 [dostęp 2019-12-03] (pol.).
  16. a b c Karol Kaźmierczak, Porażka Bartosiaka, kresy.pl, 8 lutego 2019 [dostęp 2019-12-03] [zarchiwizowane z adresu 2019-02-08].
  17. a b Michał Lubina, Przeciw geopolityce, Nowa Konfederacja, 8 października 2018 [dostęp 2019-12-03] (pol.).
  18. Jędrzej Winiecki, Polacy mają nowe hobby: geopolitykę, „Polityka”, 45 (3185), www.polityka.pl, 6 listopada 2018, s. 44 [dostęp 2019-12-03] (pol.).
  19. Jacek Sokołowski, Czego nie powiedział Wam Jacek Bartosiak, klubjagiellonski.pl, 5 marca 2019 [dostęp 2019-12-03] (pol.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]