Jacek Cichocki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jacek Cichocki
Ilustracja
Jacek Cichocki (po prawej) i Lech Kaczyński (2007)
Data i miejsce urodzenia

17 grudnia 1971
Warszawa

Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów
Okres

od 25 lutego 2013
do 16 listopada 2015

Poprzednik

Tomasz Arabski

Następca

Beata Kempa

Minister-członek Rady Ministrów
Okres

od 25 lutego 2013
do 16 listopada 2015

Minister spraw wewnętrznych
Okres

od 18 listopada 2011
do 25 lutego 2013

Przynależność polityczna

bezpartyjny
(z rekomendacji PO)

Poprzednik

Jerzy Miller[1]

Następca

Bartłomiej Sienkiewicz

Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi

Jacek Cichocki (ur. 17 grudnia 1971 w Warszawie) – polski socjolog i politolog.

Były dyrektor Ośrodka Studiów Wschodnich (OSW), w latach 2008–2011 sekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, w latach 2011–2013 minister spraw wewnętrznych, w latach 2013–2015 minister-członek Rady Ministrów i szef KPRM, przewodniczący Komitetu Stałego Rady Ministrów i przewodniczący Zespołu ds. Programowania Prac Rządu w rządzie Donalda Tuska i w rządzie Ewy Kopacz.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent XLII Liceum Ogólnokształcącego im. Marii Konopnickiej w Warszawie. W 1996 ukończył studia socjologiczne na Wydziale Filozofii i Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego[2]. W latach 1992–2008 był pracownikiem OSW, gdzie zajmował się głównie analizami sytuacji politycznej, społecznej i ekonomicznej na obszarze byłego Związku Radzieckiego, m.in. w państwach Kaukazu i Azji Centralnej. Kierował Zespołem ds. Kaukazu i Azji Centralnej, a następnie Działem Ukrainy, Białorusi i Krajów Bałtyckich. Od 2001 pełnił funkcję wicedyrektora OSW, zaś w 2004 zastąpił na stanowisku dyrektora Marka Karpia, tragicznie zmarłego założyciela i dyrektora tego ośrodka. Kierował OSW do listopada 2007.

W latach 1995–1997 pracował w Fundacji Batorego na stanowisku asystenta programowego. Działa w warszawskim Klubie Inteligencji Katolickiej.

22 stycznia 2008 został sekretarzem stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Objął również funkcję Sekretarza Kolegium ds. Służb Specjalnych przy Radzie Ministrów. 18 listopada 2011 prezydent Bronisław Komorowski powołał go na urząd ministra spraw wewnętrznych w koalicyjnym rządzie Donalda Tuska[3]. 24 listopada 2011 uzyskał, na mocy rozporządzenia premiera, uprawnienia w zakresie koordynacji działalności Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego i Centralnego Biura Antykorupcyjnego[4]. Z dniem 12 grudnia 2011 został odwołany z funkcji Sekretarza Kolegium ds. Służb Specjalnych.

25 lutego 2013 odszedł z MSW, został natomiast ministrem-członkiem Rady Ministrów, a także szefem Kancelarii Prezesa Rady Ministrów i przewodniczącym Komitetu Stałego Rady Ministrów. 28 marca 2013 został przewodniczącym Zespołu ds. Programowania Prac Rządu.

22 września 2014 objął stanowiska ministra-członka Rady Ministrów, szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, przewodniczącego Komitetu Stałego Rady Ministrów i przewodniczącego Zespołu ds. Programowania Prac Rządu w rządzie Ewy Kopacz. Pełnienie funkcji rządowych zakończył 16 listopada 2015.

Po odejściu z pracy w rządzie zatrudniony jako koordynator projektu e-government Digital Economy Lab (DELab) na Uniwersytecie Warszawskim[5]. W lutym 2020 został szefem sztabu Szymona Hołowni, kandydata na urząd prezydenta RP[6]. Później w tym samym roku, po powołaniu przez Szymona Hołownię ugrupowania Polska 2050, zasiadł w kolegium ekspertów związanego z nim Instytutu Strategie 2050[7].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 2006 prezydent Lech Kaczyński odznaczył go Złotym Krzyżem Zasługi[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jerzy Miller zajmował stanowisko ministra spraw wewnętrznych i administracji.
  2. Absolwenci IS. is.uw.edu.pl. [dostęp 2012-09-08].
  3. M.P. z 2011 r. nr 102, poz. 1027
  4. Dz.U. z 2011 r. nr 254, poz. 1524
  5. Jacek Cichocki. cybersecforum.pl. [dostęp 2018-01-23].
  6. Jacek Cichocki szefem sztabu Szymona Hołowni. onet.pl, 5 lutego 2020. [dostęp 2020-02-05].
  7. Kolegium ekspertów. strategie2050.pl. [dostęp 2020-11-22].
  8. M.P. z 2007 r. nr 9, poz. 97

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]