Jacek Cichocki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jacek Cichocki
Ilustracja
Jacek Cichocki (po prawej) i Lech Kaczyński (2007)
Data i miejsce urodzenia 17 grudnia 1971
Warszawa
Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów
Okres od 25 lutego 2013
do 16 listopada 2015
Poprzednik Tomasz Arabski
Następca Beata Kempa
Minister-członek Rady Ministrów
Okres od 25 lutego 2013
do 16 listopada 2015
Minister spraw wewnętrznych
Okres od 18 listopada 2011
do 25 lutego 2013
Poprzednik Jerzy Miller[1]
Następca Bartłomiej Sienkiewicz
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi

Jacek Cichocki (ur. 17 grudnia 1971 w Warszawie) – polski socjolog i politolog.

Były dyrektor Ośrodka Studiów Wschodnich (OSW), w latach 2008–2011 sekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, w latach 2011–2013 minister spraw wewnętrznych, w latach 2013–2015 minister-członek Rady Ministrów i szef KPRM, przewodniczący Komitetu Stałego Rady Ministrów i przewodniczący Zespołu ds. Programowania Prac Rządu w rządzie Donalda Tuska i w rządzie Ewy Kopacz.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent XLII Liceum Ogólnokształcącego im. Marii Konopnickiej w Warszawie. W 1996 ukończył studia socjologiczne na Wydziale Filozofii i Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego[2]. W latach 1992–2008 był pracownikiem OSW, gdzie zajmował się głównie analizami sytuacji politycznej, społecznej i ekonomicznej na obszarze b. Związku Radzieckiego, m.in. w państwach Kaukazu i Azji Centralnej. Kierował Zespołem ds. Kaukazu i Azji Centralnej, a następnie Działem Ukrainy, Białorusi i Krajów Bałtyckich. Od 2001 pełnił funkcję wicedyrektora OSW, zaś w 2004 zastąpił na stanowisku dyrektora Marka Karpia, tragicznie zmarłego założyciela i dyrektora tego ośrodka. Kierował OSW do listopada 2007.

W latach 1995–1997 pracował w Fundacji Batorego na stanowisku asystenta programowego. Działa w warszawskim Klubie Inteligencji Katolickiej.

22 stycznia 2008 został sekretarzem stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Objął również funkcję Sekretarza Kolegium ds. Służb Specjalnych przy Radzie Ministrów. 18 listopada 2011 prezydent Bronisław Komorowski powołał go na urząd ministra spraw wewnętrznych w koalicyjnym rządzie Donalda Tuska[3]. 24 listopada 2011 uzyskał, na mocy rozporządzenia premiera, uprawnienia w zakresie koordynacji działalności Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego i Centralnego Biura Antykorupcyjnego[4]. Z dniem 12 grudnia 2011 został odwołany z funkcji Sekretarza Kolegium ds. Służb Specjalnych.

25 lutego 2013 odszedł z MSW, został natomiast ministrem-członkiem Rady Ministrów, a także szefem Kancelarii Prezesa Rady Ministrów i przewodniczącym Komitetu Stałego Rady Ministrów. 28 marca 2013 został przewodniczącym Zespołu ds. Programowania Prac Rządu.

22 września 2014 objął stanowiska ministra-członka Rady Ministrów, szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, przewodniczącego Komitetu Stałego Rady Ministrów i przewodniczącego Zespołu ds. Programowania Prac Rządu w rządzie Ewy Kopacz. Pełnienie funkcji rządowych zakończył 16 listopada 2015.

Po odejściu z pracy w rządzie zatrudniony w Digital Economy Lab na Uniwersytecie Warszawskim[5].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 2006 prezydent Lech Kaczyński odznaczył go Złotym Krzyżem Zasługi[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jerzy Miller zajmował stanowisko ministra spraw wewnętrznych i administracji.
  2. Absolwenci IS. is.uw.edu.pl. [dostęp 2012-09-08].
  3. M.P. z 2011 r. Nr 102, poz. 1027
  4. Dz.U. z 2011 r. Nr 254, poz. 1524
  5. Jacek Cichocki. cybersecforum.pl. [dostęp 2018-01-23].
  6. M.P. z 2007 r. Nr 9, poz. 97

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]