Jacek Hugo-Bader

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jacek Hugo-Bader
Jacek Hugo-Bader
Data i miejsce urodzenia 9 marca 1957
Sochaczew
Gatunki reportaż
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Jacek Hugo-Bader podczas spotkania z dziennikarzami w siedzibie Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka (2010)

Jacek Aleksander Hugo-Bader[1] (ur. 9 marca 1957 w Sochaczewie[2]) – polski dziennikarz i reportażysta, od początku lat 90. związany z „Gazetą Wyborczą”.

Biografia[edytuj]

Ukończył w 1981 studia pedagogiczne. Pracował jako nauczyciel historii oraz nauczyciel w szkole specjalnej, pedagog szkolny i socjoterapeuta w poradni małżeńskiej. Był również ładowaczem na kolei, wagowym w punkcie skupu trzody chlewnej i sprzedawcą w sklepie spożywczym[3].

Od 1982 działał w opozycji demokratycznej. Był ostatnim szefem kolportażu Międzyzakładowej Komisji Koordynacyjnej, podziemnej struktury „Solidarności”, wydającej tygodnik „Wola” i drukującej „Tygodnik Mazowsze[4][5].

W „Gazecie Wyborczej” pracował początkowo przy kolportażu. W 1991 po wygranym konkursie dołączył do działu reportażu[3]. Zajął się w szczególności krajami byłego ZSRR[2]. W 2011 udał się w podróż autostopem z Magadanu do Jakucka. Zapis podróży w postaci tekstów i nagrań ukazywał się na bieżąco w „Gazecie Wyborczej”, po czym wraz z nowymi reportażami trafił do wydanej w grudniu tegoż roku książki Dzienniki kołymskie.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj]

W 2014 odznaczony przez prezydenta Bronisława Komorowskiego Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[1].

Otrzymał nagrody: Grand Press (dwukrotnie – w 1999[6] i 2003[7]) oraz Nagrodę Bursztynowego Motyla im. Arkadego Fiedlera (w 2010 za książkę Biała gorączka[8]). Ponadto Biała gorączka została w 2010 nominowana do Nagrody Literackiej Gdynia[9]. W 2003 nominowany do Nagrody Literackiej „Nike” za W rajskiej dolinie wśród zielska[10]. W 2012 za Dzienniki Kołymskie został uhonorowany nagrodą „Czwarty Żywioł”, przyznawaną głosami publiczności 9. Festiwalu Podróżników Trzy Żywioły w Krakowie[11].

Twórczość[edytuj]

Reportaże
Filmy dokumentalne
  • Ślad po meduzie (1998), scenariusz i reżyseria
  • Zamek z cyklu Nasz spis powszechny (2002), scenariusz i reżyseria
  • Jacek Hugo-Bader. Korespondent z Polszy (2007), scenariusz i reżyseria[12]

Przypisy

  1. a b Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 7 maja 2014 r. o nadaniu orderów i odznaczeń (M.P. z 2014 r. poz. 741).
  2. a b Jacek Hugo-Bader. culture.pl. [dostęp 2016-09-02].
  3. a b Mariusz Szczygieł (red.): 100/XX. Antologia polskiego reportażu XX wieku. Tom 2. 1966–2000. Wołowiec: Czarne, 2014, s. 722.
  4. Hugo-Bader, Jacek. wyborcza.pl, 6 grudnia 2006. [dostęp 2016-09-02].
  5. Jacek Hugo-Bader. slownik-niezaleznidlakultury.pl. [dostęp 2016-09-02].
  6. Grand Press 1999. press.pl. [dostęp 2016-09-02].
  7. Grand Press 2003. press.pl. [dostęp 2016-09-02].
  8. Bursztynowy Motyl dla Jacka Hugo-Badera. wp.pl, 21 kwietnia 2010-04-21. [dostęp 2010-05-01].
  9. Nominowani 2010. nagrodaliterackagdynia.pl. [dostęp 2015-12-02].
  10. Nagroda Nike 2003. nike.org.pl. [dostęp 2016-09-02].
  11. „Czwarty Żywioł” dla Jacka Hugo-Badera. onet.pl, 19 marca 2012. [dostęp 2016-09-02].
  12. Jacek Hugo-Bader w bazie filmpolski.pl [dostęp 2016-09-02].

Linki zewnętrzne[edytuj]