Jacek Kalabiński
| Data i miejsce urodzenia |
11 września 1938 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
24 lipca 1998 |
| Miejsce spoczynku | |
| Zawód, zajęcie | |
| Alma Mater |
Jacek Kalabiński, pseudonim Kassandra, Kass (ur. 11 września 1938 w Warszawie, zm. 24 lipca 1998 w Waszyngtonie[1]) – polski dziennikarz prasowy, radiowy i telewizyjny.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Syn Wacława Kalabińskiego (1896–1945), uczestnika powstania warszawskiego[potrzebny przypis]. Absolwent Wydziału Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego (1955–1960). Specjalizował się w problematyce międzynarodowej. Bezpartyjny[2]. W latach 1968–1981 w Polskim Radiu. 1980–1982 prezes Oddziału Warszawskiego Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. 13 grudnia 1981 na liście internowanych. W 1982 r. zwolniony z Polskiego Radia w ramach „weryfikacji” dziennikarzy w stanie wojennym. W latach 1982–1983 pracował w miesięczniku “Więź”. Publikował w “Tygodniku Mazowsze” (pseudonimy Kassandra, Kass)[3]. W 1984 r. wyjechał do USA na stypendium do Yale University i nie wrócił do Polski[2]. Został wówczas dziennikarzem Radia Wolna Europa[2][4], gdzie pracował do 1990 r.[3] Publikował w dziennikach amerykańskich i prasie polonijnej[potrzebny przypis]. Był waszyngtońskim korespondentem „Gazety Wyborczej” (do 1997[5][4]) i „Rzeczpospolitej”[4] (od 1997[2] lub w 1998[3]). Był również komentatorem BBC[2]. Był tłumaczem i lektorem przemówienia Lecha Wałęsy przed połączonymi izbami Kongresu Stanów Zjednoczonych („We the people…”)[6][2][7][8].
W drugiej połowie lat 90. zachorował na nowotwór[2]. Po zakończeniu leczenia szpitalnego w 1997 r. został zwolniony z pracy w „Gazecie Wyborczej”[5][4]. Według Barbary Kalabińskiej stało się to ze względu na brak ubezpieczenia zdrowotnego w USA[5]. Paweł Ławiński podał inny powód – chęć wymiany korespondenta w Waszyngtonie i brak zgody Kalabińskiego na przeniesienie się do Polski[5][4].
Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera pod murem ul. Powązkowskiej IV-19)[9].
Jest autorem ksiązki Iran – nowe mocarstwo? (tom 312 serii wydawniczej Omega, Warszawa 1977)[10].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Kalabiński Jacek, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2024-02-01].
- 1 2 3 4 5 6 7 Jacek Kalabiński – zawód dziennikarz [online], Polonijna Agencja Informacyjna, 24 lipca 2022 [dostęp 2026-05-28].
- 1 2 3 Jacek Kalabiński (1938–1998), [w:] Leksykon polskich dziennikarzy [online], SDP Warszawa [dostęp 2026-05-28].
- 1 2 3 4 5 Co dla "Wyborczej" jest aktem miłosierdzia [online], TVN24, 3 lipca 2008 [dostęp 2026-05-28].
- 1 2 3 4 Miłosierdzie według „Gazety Wyborczej” [online], Rzeczpospolita, 4 lipca 2008 [dostęp 2026-05-28].
- ↑ "My naród!" – historyczne słowa Lecha Wałęsy w amerykańskim Kongresie [online], Polskie Radio, 2016 [zarchiwizowane z adresu 2024-05-29].
- ↑ Wspominamy. Jacek Kalabiński – dziennikarz totalny [online], Polskie Radio Program I, 1 listopada 2015 [dostęp 2026-05-28].
- ↑ Jacek Kalabiński – dziennikarz totalny [online], Polskie Radio Program II, 7 października 2023 [dostęp 2026-05-28].
- ↑ Cmentarz Stare Powązki: Helena Rybicka, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2019-11-07].
- ↑ Iran – nowe mocarstwo [online], Katalog Biblioteki Narodowej [dostęp 2026-05-28].
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Lechosław Gawlikowski, Pracownicy Radia Wolna Europa. Biografie zwykłe i niezwykłe, Warszawa: Instytut Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk / Naczelna Dyrekcja Archiwów Państwowych, 2015, s. 280–282, ISBN 978-83-64091-49-0.
- Daniel Wicenty, Załamanie na froncie ideologicznym. Stowarzyszenie Dziennikarzy Polski od Sierpnia '80 do stanu wojennego, Gdańsk 2012.