Jacek Kluczkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jacek Kluczkowski
Data i miejsce urodzenia 3 sierpnia 1953
Łódź
Ambasador RP na Ukrainie
Okres od 2005
do 2010
Poprzednik Marek Ziółkowski
Następca Henryk Litwin
Ambasador RP w Kazachstanie
Okres od 2011
do 2015
Poprzednik Paweł Cieplak
Następca Maciej Lang

Jacek Kluczkowski (ur. 3 sierpnia 1953 w Łodzi) – polski dyplomata, urzędnik państwowy i dziennikarz, od 2005 do 2010 ambasador RP na Ukrainie, a od 2011 do 2015 w Kazachstanie i w Kirgistanie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia historyczne na Uniwersytecie Łódzkim.

W latach 1979–1980 pracował w redakcji „Dziennika Łódzkiego”, jako dziennikarz redakcji nocnej. Następnie, do grudnia 1981, był sekretarzem Komisji Kultury Rady Naczelnej Socjalistycznego Związku Studentów Polskich w Warszawie. Od 1982 do 1984 był zatrudniony jako dziennikarz i kierownik działu kulturalnego tygodnika „itd”, a następnie do 1988 był dziennikarzem „Sztandaru Młodych”. W 1989 powrócił do Łodzi, gdzie pracował jako kierownik działu ekonomicznego, a następnie zastępca redaktora naczelnego gazety „Głos Poranny”. Od wiosny 1991 do jesieni 1992 zajmował stanowisko zastępcy redaktora naczelnego w miesięczniku „Bestseller”. Współpracował także z „Przeglądem Tygodniowym”.

W okresie 1992–1994 przebywał w Kijowie jako przedstawiciel polskiej firmy „Silka na Ukrainie” i szef jej wydawnictwa. W tym czasie był również nieetatowym korespondentem „Kuriera Polskiego” na Ukrainie, publikował także na łamach „Rzeczpospolitej”.

Po powrocie do kraju był m.in. doradcą Aleksandra Kwaśniewskiego w Kancelarii Prezydenta RP oraz dyrektorem zespołu ds. wystąpień publicznych, odpowiadał m.in. za przygotowanie projektów przemówień głowy państwa[1]. W latach 1996–2004 wchodził w skład komitetu konsultacyjnego Prezydentów Polski i Ukrainy. Od 2001 pełnił funkcję dyrektora generalnego Kancelarii Sejmu i szefa gabinetu marszałka Sejmu Marka Borowskiego. W maju 2004 został podsekretarzem stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, sekretarzem parlamentarnym rządu i kierownikiem zespołu doradców premiera, Marka Belki.

Był prezesem zarządu Fundacji Wiedzieć Jak, specjalizującej się w tzw. pomocy technicznej dla krajów przechodzących transformację (zwłaszcza Ukrainy). Zasiadał w Radzie Forum Polsko-Ukraińskiego oraz Towarzystwie Polska-Ukraina. Od 2004 przez trzy lata był członkiem komisji rewizyjnej Stowarzyszenia Euro-Atlantyckiego.

W trakcie pomarańczowej rewolucji kierował grupą polskich dyplomatów i ekspertów przygotowujących międzynarodową mediację.

Od września 2005 do listopada 2010 pełnił funkcję ambasadora nadzwyczajnego i pełnomocnego Rzeczypospolitej Polskiej na Ukrainie. Zajął drugie miejsce w rankingu najlepszych ambasadorów w tym kraju sporządzonym przez kijowski tygodnik „Glavred” na początku 2009[2]. W lutym 2011 rozpoczął pracę w charakterze ambasadora nadzwyczajnego i pełnomocnego Rzeczypospolitej Polskiej w Kazachstanie i Kirgistanie. Odwołany postanowieniami z 28 lipca 2015[3][4].

Odznaczony m.in. Orderem Wielkiego Księcia Giedymina IV klasy[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kto pisze to, co mówią politycy. rp.pl, 23 września 2009. [dostęp 26 września 2009].
  2. Ambasador Polski jednym z najlepszych dyplomatów. rp.pl, 26 lutego 2009. [dostęp 26 września 2009].
  3. M.P. z 2015 r. poz. 939
  4. M.P. z 2015 r. poz. 941
  5. Dekret Prezydenta Republiki Litewskiej o odznaczeniu Obywateli Rzeczypospolitej Polskiej Orderem Wielkiego Księcia Litewskiego Giedymina, w: 10-ta rocznica wznowienia stosunków dyplomatycznych między Polską a Litwą: uroczysta sesja (red. Edmund Pawlak), Fundacja Wspierania Współpracy Polsko-Litewskiej im. Adama Mickiewicza w Warszawie (pod auspicjami Prezydenta RP), Warszawa 2001, s. 185.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]