Jacek Krywult

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jacek Krywult
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

24 lipca 1941
Stanisławów

Prezydent Bielska-Białej
Okres

od kwietnia 1981
do stycznia 1982

Poprzednik

Marian Kałoń

Następca

Andrzej Pieńkowski

Prezydent Bielska-Białej
Okres

od 19 listopada 2002
do 21 listopada 2018

Poprzednik

Bogdan Traczyk

Następca

Jarosław Klimaszewski

Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Srebrna Odznaka „Zasłużony dla Ochrony Przeciwpożarowej”

Jacek Krywult (ur. 24 lipca 1941 w Stanisławowie) – polski polityk, samorządowiec, prezydent Bielska-Białej (1981–1982 i 2002–2018).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W wyniku powojennej zmiany granic w czwartym roku życia jego rodzina przeniosła się do Bielska. Jacek Krywult ukończył Technikum Mechaniczno-Elektryczne, następnie studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej w Gliwicach. Przez 35 lat pracował w Fabryce Aparatów Elektrycznych „Apena”, będąc w niej m.in. dyrektorem i prezesem zarządu.

Wykonywał również mandat radnego Miejskiej Rady Narodowej, której przewodniczącym został w grudniu 1980. Od kwietnia 1981 do stycznia 1982 sprawował urząd prezydenta miasta, odwołano go z tej funkcji w stanie wojennym[1][2][3].

Ponownie został wybrany na to stanowisko w II turze wyborów samorządowych w 2002, kandydując z ramienia własnego komitetu wyborczego wyborców z poparciem Platformy Obywatelskiej i pokonując rekomendowanego przez koalicję SLD-UP posła Antoniego Kobielusza (I tura – 2. miejsce, 15,11% głosów; II tura – 66,12% głosów)[4]. W wyborach samorządowych 2006 został wybrany ponownie już w I turze (68,69% głosów)[5], powtarzając to osiągnięcie w 2010 (75,71% głosów)[6]. Po raz piąty uzyskał wybór na stanowisko prezydenta Bielska-Białej w 2014, zwyciężając Janusza Okrzesika z komitetu Niezależni.BB (I tura – 47,96% głosów, II tura – 59,88% głosów)[7][8]. W 2018 zrezygnował z ubiegania się o reelekcję[9] i oficjalnie poparł kandydaturę Jarosława Klimaszewskiego z Koalicji Obywatelskiej[10]. W wyborach uzyskał wówczas mandat radnego[11].

Zasiadał we władzach Krajowej Izby Gospodarczej i Regionalnej Izby Handlu i Przemysłu. Został wiceprezydentem Fundacji na rzecz Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego. Syn Józefa. Jest wdowcem (żona Krystyna zmarła w 2018), ma syna.

Otrzymał Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1998)[12] oraz Srebrną Odznakę „Zasłużony dla Ochrony Przeciwpożarowej” (2009)[13].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nowy prezydent. „Kronika”. nr 14 (220), s. 5, 3 kwietnia 1981. [dostęp 2018-10-22]. 
  2. J. Krywult – prezydentem Bielska-Białej. „Kronika”. nr 18 (224), s. 4, 1 maja 1981. [dostęp 2018-10-22]. 
  3. Kronika kadrowa. „Kronika”. 1982, nr 2 (278), s. 2, 29 stycznia 1982. [dostęp 2018-10-22]. 
  4. Serwis PKW – Wybory 2002. [dostęp 2014-12-01].
  5. Serwis PKW – Wybory 2006. [dostęp 2014-12-01].
  6. Serwis PKW – Wybory 2010. [dostęp 2014-12-01].
  7. Wybory samorządowe 2014. Oficjalne wyniki. Urząd Miejski w Bielsku-Białej, 19 listopada 2014. [dostęp 2014-12-01].
  8. Jacek Krywult znów prezydentem!. bielsko.info, 1 grudnia 2014. [dostęp 2014-12-01].
  9. Jacek Klimaniec: Jacek Krywult nie będzie kandydował na urząd prezydenta Bielska-Białej. dziennikzachodni.pl, 6 września 2018. [dostęp 2018-10-06].
  10. Jacek Krywult oddaje władzę! Rekomendacja dla Klimaszewskiego. bielsko.biala.pl, 6 września 2019. [dostęp 2019-07-16].
  11. Serwis PKW – Wybory 2018. [dostęp 2018-10-22].
  12. M.P. z 1999 r. nr 8, poz. 112
  13. Postanowienie nr 3/OP/2009 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Dziennik Urzędowy MSWiA, 13 sierpnia 2009. [dostęp 2020-01-25].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]