Jacek Pałkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jacek Pałkiewicz
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 2 czerwca 1942
Immensen
Zawód dziennikarz
Odznaczenia
Odznaka Honorowa „Bene Merito” Krzyż Pro Ecclesia et Pontifice (od 1908) Order Zasługi Republiki Włoskiej V Klasy (1951-2001)
Strona internetowa

Jacek Edward Pałkiewicz (ur. 2 czerwca 1942 w Immensen) – polski dziennikarz, podróżnik i odkrywca, odkrywca źródeł Amazonki; członek rzeczywisty Królewskiego Towarzystwa Geograficznego[1].

Życiorys[edytuj]

Jacek Pałkiewicz urodził się w niemieckim obozie pracy w Immensen (od 1974 dzielnica Lehrte). Dzieciństwo i młodość spędził w Ełku. Karierę podróżniczą rozpoczynał jako oficer na statkach taniej bandery panamskiej (1971-72). W 1973 roku pracował jako inspektor kopalni diamentów w Sierra Leone i kopalni złota w Ghanie. W 1975 ukończył Szkołę Dziennikarską w Mediolanie i od tego czasu pracował jako dziennikarz między innymi przez wiele lat w dodatku ilustrowanym „Sette” do „Corriere della Sera”. Jest autorem kilkunastu książek oraz filmów dokumentalnych, publikuje reportaże w licznych magazynach europejskich. W Polsce współpracuje z „Newsweek Polska”, „Rzeczpospolitą” i „Uważam Rze”.

Odbył i kierował wieloma wyprawami międzynarodowymi. Współpracował z rosyjskim Centrum Szkolenia Kosmonautów w programie przetrwaniowym. Uczy elitarne jednostki specjalne strategii przetrwania w odmiennych strefach klimatycznych. W 1983 r. założył w Bassano del Grappa (Włochy) szkołę przetrwania.

Żonaty (Linda Vernola), troje dzieci (Patrycja ur. 1971, Konrad ur. 1977, Maksymilian ur. 1981). Mieszka we Włoszech, w miejscowości Bassano del Grappa.

W 2013 poważnie rozważał zrzeczenie się polskiego obywatelstwa z powodu odrzucenia wniosków o przyznanie mu Złotego Krzyża Zasługi i Orderu Odrodzenia Polski[2].

W 2015 r. odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[3].

Wyprawy i osiągnięcia[edytuj]

Wybrane wyprawy:

  • 1972: 20-dniowa piesza wędrówka przez Saharę,
  • 1975: samotne przepłynięcie Atlantyku łodzią ratunkową w 44 dni (DakarGeorgetown),
  • 1979: Birma,
  • 1984: Amazonka,
  • 1986: Borneo,
  • 1989: dotarcie na reniferach do bieguna zimna (Syberia),
  • 1990: Namibia,
  • 1992: przejazd na słoniach przez dżunglę wietnamską,
  • 1994: górne Orinoko,
  • 1994: rzeka Mamberamo (Indonezja).
  • 1995: ekspedycja na jakach w Bhutanie,
  • 1995: przepłynięcie rzeki Jangcy na sampanie,
  • 1996: odkrycie źródła Amazonki, które zostało arbitralnie zaakceptowane przez Towarzystwo Geograficzne w Limie; pierwszeństwo tego odkrycia zostało jednak zakwestionowane przez Joego Kane’a[4]. 10 września 2011 r. z inicjatywy Towarzystwa Geograficznego w Limie na miejscu źródła Amazonki (Góra Quehuisha) wzniesiono obelisk z pamiątkową tablicą o treści: Tu rodzi się Amazonka, największa rzeka świata. Ustaliła to w 1996 r. naukowa, polsko-włosko-rosyjsko-peruwiańska wyprawa kierowana przez Jacka Pałkiewicza,
  • 1997: góry Tepui (Wenezuela),
  • 1999: Pustynia Atakama (Chile),
  • 1999: Amazonia,
  • 1999: Wyspa Wielka Diomeda (Cieśnina Beringa),
  • 2001: rzeka Mekong,
  • 2001: rzeka Kołyma (Rosja),
  • 2002: szlakiem Francisco Orellany Quito-Belem, Atol Rangiroa, Iran, Wyspy Towarzystwa,
  • 2003: Somalia,
  • 2003: Irak,
  • 2004: Peru – w poszukiwaniu Paititi,
  • 2006: Borneo Challenge – od brzegu do brzegu,
  • 2008: Sarawak, Wietnam,
  • 2009: plemię Korowajów w Papui Zachodniej,
  • 2010: Patagonia,
  • 2012: Transamazonica (QuitoBelém),
  • 2012: pustynia Taklamakan.

Nagrody[edytuj]

Za odkrycie źródeł Amazonki został uhonorowany odznaczeniem Kawalera Orderu Zasługi Republiki Włoskiej w 1996[5].

Za wybitny dorobek w promocji człowieka, w 2010 r. papież Benedykt XVI uhonorował go złotym krzyżem „Pro Ecclesia et Pontifice“ (Dla Kościoła i Papieża)[6]. Honorowy ambasador Mazur w ramach światowego konkursu na 7 Nowych Cudów Natury.

W 1998 r. otrzymał główną nagrodę „Bursztynowego Motyla” za najlepszą książkę podróżniczą roku (Terra incognita – Wydawnictwo Bellona)[7].

Odznaczony Odznaką Honorową „Bene Merito” z okazji Dnia Służby Zagranicznej 2014[8].

Wybrane publikacje[edytuj]

Przypisy

  1. Władimir Arsenjew: Dersu Uzała. Poznań: Zysk i S-ka, 2010, s. 5-15, seria: Podróże Retro. ISBN 978-83-7506-402-5.
  2. "Rzeczpospolita”: Jacek Pałkiewicz bez polskich orderów. onet.pl. [dostęp 2013-12-30].
  3. Jacek Pałkiewicz nagrodzony - Kraj - rp.pl [dostęp 2017-09-10].
  4. Joe Kane, Z nurtem Amazonki, Prószyński i S-ka, 1997, ​ISBN 83-7180-027-4​.
  5. mediatrawel.pl: Jacek Pałkiewicz. [dostęp 21 kwietnia 2009].
  6. Polski podróżnik odznaczony przez Benedykta XVI. Dziennikpolski24.pl. [dostęp 2013-12-30].
  7. Oficjalna strona Konkursu im. Arkadego Fiedlera o Nagrodę „Bursztynowego Motyla”
  8. Odznaczenia i wyróżnienia przyznane z okazji Dnia Służby Zagranicznej 2014

Linki zewnętrzne[edytuj]