Jacek Rybiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Józef Jacek Rybiński
Herb Józef Jacek Rybiński
Kraj działania  Polska
Data urodzenia 28 lutego 1701
Data śmierci 1782
opat oliwski
Okres sprawowania 1740-1782
Wyznanie chrześcijańskie
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja Zakon Cystersów
Śluby zakonne 1729
Prezbiterat 1729

Józef Jacek Rybiński herbu Radwan (ur. 28 lutego 1701 w Torczynie, zm. w 1782) – cysters, ostatni opat klasztoru w Oliwie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Płyta nagrobna Jacka Rybińskiego w Katedrze oliwskiej

Jacek Rybiński był uczniem kolegium jezuickiego w podgdańskich Starych Szkotach. Piastował stanowiska na dworze królewskim Augusta II Mocnego i był sekretarzem podkanclerzego litewskiego.

W roku 1729 złożył śluby zakonne i otrzymał święcenia kapłańskie. Studiował teologię i prawo kościelne na uczelniach w Rzymie i w Pradze. W roku 1740 przejął opactwo oliwskie. Był przyjacielem Józefa Wybickiego i zwolennikiem konfederacji barskiej. Opowiedział się za Augustem III Sasem i stał w opozycji do rodu Czartoryskich. Dzięki fundacji Rybińskiego, powstały Pałac Opatów w Oliwie i otaczający go Park Oliwski. Jako opat oliwski sfinansował również przebudowę kościoła św. Jakuba i doprowadził do wyposażenia kościoła klasztornego w organy. Po pierwszym rozbiorze i zniesieniu klasztoru pruski zaborca zezwolił mu na dozgonne zamieszkanie w pałacu opackim.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Edmund Cieślak: Historia Gdańska, Tom III 1655-1793. Gdańsk: Zakład historii Gdańska i dziejów morskich Polski, 1993. ISBN 83-215-3251-9.
  • Franciszek Mamuszka: Oliwa: Okruchy z dziejów, zabytki. Gdańsk: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1985. ISBN 83-03-00938-9.