Jacek Staszewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jacek Staszewski
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 3 września 1933
Płock
Data i miejsce śmierci 26 sierpnia 2013
Toruń
profesor nauk humanistycznych
Alma Mater Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu
Doktorat 1963
UMK
Habilitacja 1971
UMK
Profesura 1988
profesor UMK
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal Komisji Edukacji Narodowej

Jacek Staszewski (ur. 3 września 1933 w Płocku, zm. 26 sierpnia 2013 w Toruniu) – polski historyk, znawca dziejów unii polsko-saskiej.

Życiorys[edytuj]

Po ukończeniu liceum we Włocławku w latach 1951–1955 studiował historię na UMK w Toruniu. Po studiach został pracownikiem uczelni. Początkowo jego zainteresowania badawcze koncertowały się na ruchu robotniczym w początku XX wieku – rewolucji w Niemczech 1918–1919. Po kilku latach zajął się dziejami unii polsko-saskiej. W 1963 obronił doktorat na podstawie rozprawy Stosunki Augusta II z kurią rzymską. Misja rzymska w latach 1704–1706. W 1971 uzyskał habilitację. Wielokrotnie wyjeżdżał na stypendia i staże zagraniczne prowadząc kwerendy źródłowe, zwłaszcza w archiwum drezdeńskim. W 1988 otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych.

Od 1972 był członkiem redakcji "Kwartalnika Historycznego", a od 1987 członkiem Komitetu Nauk Historycznych PAN. Przez dwie kadencje w latach 1991–1997 był prezesem Polskiego Towarzystwa Historycznego. Jest także członkiem Włocławskiego Towarzystwa Naukowego oraz Societas Jablonoviana w Lipsku. Na UMK był prodziekanem Wydziału Humanistycznego (1972–1975) oraz dyrektorem Instytutu Historii i Archiwistyki (1978–1980).

Jego badania spowodowały przełom w postrzeganiu dynastii Wettynów w Polsce, zauważając wiele pozytywnych cech panowania zwłaszcza Augusta II, ale i Augusta III. Wykazał on, iż to właśnie w czasach saskich zaczęło się odrodzenie elit intelektualnych kraju, ożywienie kulturalne oraz dojrzewanie planów reform. Przyczynił się również do odczarowania[styl do poprawy] intrygantki i kochanki Augusta II (Anna Konstancja Cosel).

W ostatnich latach życia profesor emerytowany (Wydział Nauk Historycznych; Instytut Historii i Archiwistyki) UMK i Członek Prezydium Polskiego Towarzystwa Historycznego. Był także honorowym przewodniczącym Komitetu Głównego Olimpiady Historycznej. Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Medalem Komisji Edukacji Narodowej[1].

Dzieła[edytuj]

  • O miejsce w Europie. Stosunki Polski i Saksonii z Francją na przełomie XVII i XVIII wieku, Warszawa 1973.
  • August III, Warszawa 1984
  • August II, Warszawa 1985
  • Polacy w osiemnastowiecznym Dreźnie, Wrocław 1987
  • August III Sas, Wrocław Warszawa Kraków Gdańsk Łódź (Ossolineum) 1989
  • Europa i świat w epoce oświeconego absolutyzmu (redakcja naukowa tomu), Warszawa 1991
  • August III. Kurfürst von Sachsen und König von Polen. Eine Biographie, Berlin 1996
  • Jak Polskę przemienić w kraj kwitnący...". Szkice i studia z czasów saskich, Olsztyn 1997
  • August II Mocny, Wrocław Warszawa Kraków (Ossolineum) 1998. ​ISBN 83-04-04387-4
  • Wettynowie, Olsztyn (Ośrodek Badań Naukowych im. Wojciecha Kętrzyńskiego) 2005 ​ISBN 83-87643-24-6

Bibliografia[edytuj]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]