Jacek Vieth

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jacek Vieth
Data i miejsce urodzenia 22 maja 1940
Radom
Data śmierci 17 października 2020
Poseł II kadencji Sejmu
Okres od 20 sierpnia 1997
do 20 października 1997
Przynależność polityczna Partia Republikanie

Jacek Hubert Vieth (ur. 22 maja 1940 w Radomiu, zm. 17 października 2020[1]) – polski lekarz, samorządowiec, siatkarz, poseł na Sejm II kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jego ojcem był Konrad Hubert Vieth[2].

Ukończył w 1963 studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie. W trakcie studiów uprawiał siatkówkę, grał w pierwszoligowym Wawelu Kraków, reprezentował też Polskę w tej dyscyplinie. Następnie przeniósł się do Warszawianki Warszawa. W stołecznym szpitalu klinicznym uzyskał specjalizację pierwszego stopnia w zakresie pediatrii.

Od 1969 był zawodowo związany z Radomiem. Pracował na oddziale zakaźnym, od 1982 prowadził prywatną praktykę lekarską. W latach 80. pełnił funkcję ordynatora w Kozienicach, a na początku lat 90. lekarza wojewódzkiego.

Należał do założycieli lokalnych struktur Porozumienia Centrum, kierował komisją zdrowia rady naczelnej tej partii. W wyborach parlamentarnych w 1993 kandydował do Sejmu z listy Bezpartyjnego Bloku Wspierania Reform w okręgu radomskim. Mandat poselski objął tuż przed końcem kadencji (w sierpniu 1997) po śmierci Tadeusza Kowalczyka w wypadku drogowym. Jako przedstawiciel Partii Republikanie bez powodzenia ubiegał się o reelekcję z ramienia Unii Prawicy Rzeczypospolitej.

W okresie 1990–2002 był także radnym radomskiej rady miejskiej, reprezentując lokalne ugrupowania. Później wycofał się z bieżącej polityki. Działał w lokalnym kole łowieckim.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mateusz Kaluga: Nie żyje doktor Jacek Vieth, znany lekarz i były poseł. Zmarł w wieku 80 lat. Pogrzeb odbędzie się w środę w Radomiu. echodnia.eu, 20 października 2020. [dostęp 2020-10-21].
  2. Magdalena Ciepielak, Anna Jurek: Bogowie radomskiej medycyny. Wszystko dla dobra pacjenta. wyborcza.pl, 16 lipca 2018. [dostęp 2020-11-12].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]