Jacek Wachowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jacek Wachowski (ur. 29 września 1963 we Wschowie)[potrzebny przypis]profesor nauk humanistycznych. Specjalista w dziedzinie performatyki, refleksji nad widowiskami (teorii teatru i dramatu) oraz komunikacji społecznej. Prowadzi także badania dotyczące związków humanistyki z nowymi technologiami, a w szczególności dotyczące wpływu nowych technologii cyfrowych na relacje społeczne i komunikacyjne oraz sztukę.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował filologię polską na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu w latach 1982-1987. W roku 1987 został zatrudniony w Instytucie Kulturoznawstwa UAM na stanowisku asystenta. (w roku 1988 został powołany do odbycia rocznej służby wojskowej, po zakończeniu której powrócił do pracy w Instytucie Kulturoznawstwa UAM). W 1991 roku przeszedł do Instytutu Filologii Polskiej UAM do nowo utworzonej Pracowni Dramatu i Teatru.

Pracę doktorską pt. Mit antyczny w polskiej dramaturgii współczesnej obronił w 1992. Jej promotorem była prof. dr hab. Dobrochna Ratajczakowa, recenzentami: prof. dr hab. Ewa Miodońska-Brookes i prof. dr hab. Maria Adamczyk. Rozprawa została odznaczona Nagrodą Górskich na UMK w Toruniu[potrzebny przypis]. W tym też roku uzyskał etat adiunkta.

W latach 1993–1996 odbył serię staży na uniwersytetach amerykańskich, rozwijając swoje zainteresowania performansem i komunikacją społeczną. Uczestniczył w projektach badawczych podejmowanych w tych ośrodkach, a także w pracach międzynarodowego środowiska teatrologów skupionych w Fédération Internationale Pour la Recherche Théâtrale.

Po powrocie do Polski w 1996 kontynuował pracę w Instytucie Filologii Polskiej, oraz w Wyższej Szkole Umiejętności Społecznych w Poznaniu, gdzie przygotował autorski program studiów w zakresie Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej. W tejże uczelni pełnił następnie liczne funkcje, m.in: dziekana Wydziału Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej, pełnomocnika rektora ds. naukowych i kierownika Katedry Komunikacji Społecznej.

W maju 2005 uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie literaturoznawstwa, na podstawie rozprawy Logos i Melpomena. Teatrologiczna refleksja na temat genezy tragedii, recenzowanej przez  profesorów: Sylwestra Dworackiego, Krzysztofa Pleśniarowicza i Małgorzatę Leyko. W marcu 2007 otrzymał etat profesora nadzwyczajnego UAM. W latach 2008-2011 kierował Pracownią Historii i Teorii Widowisk na Wydziale Filologii Polskiej i Klasycznej UAM (której misja została zakończona po utworzeniu Katedry Dramatu Teatru i Widowisk).

W grudniu 2012 uzyskał tytuł profesora nauk humanistycznych, a w listopadzie 2013 został mianowany na stanowisko profesora zwyczajnego w Katedrze Dramatu Teatru i Widowisk UAM.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Książki autorskie[edytuj | edytuj kod]

  • Mit-dramat-tradycja. O transtekstualności w polskiej dramaturgii współczesnej Poznań 1993
  • Rytuał a teatr czyli o drogach myślenia, Gniezno 2004
  • Logos i Melpomena. Teatrologiczna refleksja na temat genezy tragedii, Gniezno 2004
  • Poznawanie i komunikowanie, Poznań 2005
  • Performans, Gdańsk 2011

Prace zbiorowe[edytuj | edytuj kod]

  • Teatr i dramat  polskiej emigracji 1939-1989, wspólnie z I. Kiec i D. Ratajczakową, Poznań 1994
  • Systemy, procesy, struktury. Praktyczne i teoretyczne aspekty Nauki o Komunikowaniu, Poznań 2004
  • Komunikacja medialna, Poznań 2006

Inne[edytuj | edytuj kod]

Opublikował ponad 70 artykułów naukowych w polskich i zagranicznych periodykach. Wygłosił ponad 30 referatów na konferencjach naukowych krajowych i zagranicznych. Prowadził też wykłady w polskich i zagranicznych ośrodkach naukowych i kulturalnych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]