Jacinda Ardern

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jacinda Ardern
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 26 lipca 1980
Hamilton
Nowa Zelandia Premier Nowej Zelandii
Okres od 26 października 2017
Przynależność polityczna Partia Pracy
Poprzednik Bill English

Jacinda Ardern (ur. 26 lipca 1980 w Hamilton) – nowozelandzka polityk, od 2017 r. premier Nowej Zelandii. .

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się jako Jacinda Kate Laurell Ardern[1] 26 lipca 1980 r. w Hamilton[2] w mormońskiej rodzinie jako młodsza z dwóch córek[3]. Jej ojciec był z zawodu policjantem[4], a matka pracownicą szkolnej stołówki[3]. Dzieciństwo spędziła na wsi[2]. Uczyła się w Morrinsville College[2], gdzie udzielała się w szkolnym samorządzie i uczniowskiej gazetce[3], po czym ukończyła Uniwersytet Waikato w 2001 r. i rozpoczęła pracę w biurze premier Helen Clark[2]. W czasie studiów została agnostykiem. Polityką zainteresowała się za sprawą ciotki Marie Ardern, działaczki Partii Pracy. W następnych latach wyjechała za granicę, gdzie m.in. była w Nowym Jorku wolontariuszką w kuchni dla bezdomnych[3], pracowała również jako doradca brytyjskiego premiera Tony’ego Blaira[1].

W 2008 została wybrana do nowozelandzkiego parlamentu[4]. 1 marca 2017 została wiceprzewodniczącą Nowozelandzkiej Partii Pracy po rezygnacji Andrew Little’a, a 1 sierpnia 2017 objęła kierownictwo partii[5]. Obejmowała partię po trzech kadencjach w opozycji, przy czym od 2008 r. była to opozycja pozaparlamentarna. W swojej kampanii skupiła się na nierównościach społecznych tj. budownictwie socjalnym, ograniczeniu ubóstwa dzieci, transformacji energetycznej, podniesienia płacy minimalnej, zwiększeniu nakładów na opiekę zdrowotną i bezpłatnych studiach. W wyborach parlamentarnych jej partia uzyskała 36,89%, co stanowiło drugi wynik. Partia Pracy zdecydowała się na utworzenie koalicyjnego rządu[3], a Ardern 23 września 2017 objęła funkcję premiera Nowej Zelandii. Została zaprzysiężona 26 października 2017[5]. 37-letnia Ardern stała się najmłodszym premierem Nowej Zelandii od 1856[6].

Wkrótce po objęciu urzędu zakazała poszukiwań ropy i gazu na morzach terytorialnych Nowej Zelandii, podniosła płace minimalne o 5%, zaczęła obniżać opłaty za studia, wprowadziła płatny urlop dla ofiar przemocy domowej i wydłużyła urlop rodzicielski dla kobiet[3].

21 czerwca 2018 urodziła w szpitalu w Auckland córkę. Została dzięki temu drugą kobietą na świecie, która urodziła dziecko w trakcie pełnienia obowiązków premiera (po pakistańskiej premier Benazir Bhutto). Po narodzinach dziecka wzięła sześciotygodniowy urlop macierzyński, w czasie którego obowiązki premiera pełnił dotychczasowy wicepremier Winston Peters[7]. Trzymiesięczne dziecko towarzyszyło jej we wrześniu podczas obrad Zgromadzenia Ogólnego ONZ[8].

Partnerem Jacindy Ardern jest Clarke Gayford, autor popularnego telewizyjnego programu wędkarskiego[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Jeff Wallenfeldt: Jacinda Ardern, prime minister of New Zealand (ang.). Encyclopaedia Britannica. [dostęp 2017-12-15].
  2. a b c d Rt Hon Jacinda Ardern (ang.). labour.org.nz. [dostęp 2017-12-15].
  3. a b c d e f Iwona Dominik, Jacinda Ardern: Kim jest kobieta, która rządzi Nową Zelandią po najkrwawszym w historii ataku terrorystycznym, wysokieobcasy.pl, 19 marca 2019 [dostęp 2019-03-20] (pol.).
  4. a b Who is Jacinda Ardern? Meet New Zealand's new PM (ang.). sbs.com.au. [dostęp 2017-12-15].
  5. a b Jacinda Ardern, New Zealand's 37-Year-Old Leader, Rolls Up Her Sleeves (ang.). time.com. [dostęp 2017-12-15].
  6. Jacinda przekracza próg (pol.). Polityka. [dostęp 2018-12-01].
  7. a b Jacinda Ardern baby: New Zealand PM gives birth to girl. BBC News. [dostęp 2018-06-21].
  8. Premier Nowej Zelandii Jacinda Ardern zabrała na obrady ONZ swoją 3-miesięczną córeczkę. Wirtualna Polska. [dostęp 2018-09-26].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]