Jack Cade

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Jack Cade (ur. w Irlandii, zm. 12 lipca 1450) - przywódca powstania w Anglii 1450.

Z Pochodzenia Irlandczyk. Po zakończeniu wojny stuletniej w czasie której służył jako żołnierz we Francji, osiadł w hrabstwie Kent. Tam stanął na czele buntu chłopów i mieszczan, którzy domagali się usunięcia z Anglii stronników Williama de La Pole'a, earla Suffolk, skazanego na wygnanie za zabójstwo syna Henryka IV. W czerwcu 1450 odnieśli zwycięstwo nad oddziałami królewskimi. Gdy do rebeliantów z Kentu dołączyli powstańcy z Essex, Jack Cade 4 lipca wkroczył do Londynu. W mieście wykonano egzekucję na Jamesie Fiennesie, baronie Saye and Sele i szeryfie Williamie Crowmer. Następnie powstańcy wycofali się do Southwark. Pokój został zawarty 6 lipca, w czym udział mieli arcybiskup Yorku i biskup Winchester. Jack Cade uzyskał uniewinnienie ale nadal stał na czele rebeliantów którzy rozbili więzienie w Southwark. Natomiast próba zdobycia zamku Queenborough zakończyła się fiaskiem. Ranny przywódca rebelii 12 lipca został ujęty i zabity zanim stanął przed sądem[1].

Przypisy

  1. Praca zbiorowa, Średniowiecze. Encyklopedia popularna., Warszawa 1996, s.61.

Bibliografia[edytuj]