Jack Lisowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jack Lisowski
Jack Lisowski
Pseudonim Jackpot
Urodzony(-a) 25 czerwca 1991
Anglia Cheltenham
Gra zawodowa 2010–
Najwyższy ranking 21
Najwyższy break 147 (kwalifikacje do UK Championship 2012)

Jack Lisowski (ur. 25 czerwca 1991 w Cheltenham, Anglia) – profesjonalny snookerzysta angielski pochodzenia ukraińskiego[1].

Kariera amatorska[edytuj | edytuj kod]

W 2007 roku, w turnieju Junior Pot Black zajął 2. miejsce, przegrywając w finale z Mitchellem Mannem[2].

W sezonie 2008/2009 zajął 2. miejsce w szóstym turnieju z cyklu International Open Series przegrywając w finale z Xiao Guodongiem. Ostatecznie w rankingu PIOS na koniec sezonu zajął 23. miejsce.

W 2009 roku został nagrodzony stypendium Paul Hunter Scholarship, co dało mu możliwość ćwiczeń w World Snooker Academy w Sheffield.

W sezonie 2009/2010 wygrał pierwszy i ósmy turniej z cyklu International Open Series i na koniec sezonu zajął pierwsze miejsce w rankingu PIOS.

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Jack Lisowski do grona profesjonalistów dołączył w 2010 roku, dzięki zajęciu pierwszego miejsca w rankingu PIOS w sezonie 2009/2010[3].

Sezon 2010/2011[edytuj | edytuj kod]

W kwalifikacjach do Shanghai Masters 2010 przegrał już w pierwszej rundzie z Jamesem McBainem 3-5.

Kwalifikacje do Welsh Open 2011 przeszedł bez większych problemów[4][5]. Dzięki swojej pozycji w rankingu mógł zacząć turniej dopiero od drugiej rundy kwalifikacji. Najpierw pokonał Liama Highfielda (4-1), aby w następnym meczu jeszcze łatwiej uporać się z doświadczonym Fergalem O’Brienem (4-0). Problem pojawił się w ostatniej rundzie, wraz z długim i ciężkim pojedynkiem z Martinem Gouldem, który jednak rozstrzygnął w ostatnim frejmie na swoją korzyść.

W fazie zasadniczej natrafił na najlepszego zawodnika ostatnich lat Johna Higginsa. Higgins nie spodziewał się tak trudnego pojedynku. Podobnie jak w ostatnim pojedynku w kwalifikacjach potrzebne było aż 7 frejmów i mało brakowało, aby Szkot przegrał ten mecz. Ostateczny wynik to 4-3 dla Higginsa.

Najlepszy występ w sezonie 2010/2011 Lisowski zaliczył podczas trzeciego turnieju serii Players Tour Championship, gdzie wygrał 6 kolejnych pojedynków, w tym odniósł bardzo cenne zwycięstwo nad Markiem Selby, by dopiero w finale ulec gładko 0-4 Tomowi Fordowi.

Na początku maja 2011 odebrał nagrodę dla najlepszego debiutanta sezonu, który zakończył na 52. pozycji listy rankingowej[6].

Sezon 2018/2019[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2018/2019 rozpoczął od pierwszego udziału w finale turnieju rankingowego - w Riga Masters musiał uznać wyższość Neila Robertsona, który zwyciężył 5-2[7].

Statystyka zwycięstw[edytuj | edytuj kod]

Amatorskie[edytuj | edytuj kod]

  • International Open Series 2009/2010 – Turniej I
  • International Open Series 2009/2010 – Turniej VIII

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jack Lisowski Q & A. jack-lisowski.com. [dostęp 2011-02-15].
  2. Chris Turner’s Snooker Archive: Pot Black, Junior Pot Black. [dostęp 2010-05-17].
  3. globalsnooker.com: 2009–10 PIOS Rankings. [dostęp 2010-06-06].
  4. eurosport.pl: Lisowski imponuje. Welsh Open 2010-2011 – Snooker – Eurosport (pol.). [dostęp 2011-02-13].
  5. eurosport.pl: Lisowski wymiata (pol.). [dostęp 2011-02-13].
  6. eurosport.pl: Wręczono nagrody dla postaci sezonu 2010/11. [dostęp 2011-05-07].
  7. Robertson Rules In Riga - World Snooker, „World Snooker”, 29 lipca 2018 [dostęp 2018-07-30] (ang.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]