Jack Sparrow

Kapitan Jack Sparrow

Jack Sparrow – bohater serii filmów Piraci z Karaibów, wyprodukowanej przez Walt Disney Pictures. W rolę wcielił się aktor Johnny Depp. Jego interpretacja, łącząca ekscentryczny humor i fantazję, stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów serii.

Podstawowe informacje

Według Teda Elliotta i Terry’ego Rossio, twórców serii Piraci z Karaibów, początkowo Jack Sparrow miał być postacią drugoplanową, lecz ostatecznie został głównym bohaterem serii. Johnny Depp wzorował graną przez siebie postać na gitarzyście The Rolling Stones – Keithie Richardsie.

Seria Piraci z Karaibów została zainspirowana tematycznym parkiem rozrywki Disneya o tej samej nazwie. W 2006 roku park został odrestaurowany i wprowadzono do niego postać Jacka Sparrowa.

Jack Sparrow występuje również w seriach książek pt. Pirates of the Caribbean: Jack Sparrow, Pirates of the Caribbean: Legend of the Brethen Court oraz Pirates of the Caribbean: The Price of Freedom. Pojawia się także w grach komputerowych, m.in. niektórych częściach serii Kingdom Hearts oraz Sea of Thieves.

Jack Sparrow jest członkiem Trybunału Braci oraz Pirackich Lordów Siedmiu Mórz. Dzięki szczęściu i podstępom wychodzi cało z licznych opresji. Częściej korzysta z negocjacji niż z broni. Za wszelką cenę stara się unikać niebezpiecznych sytuacji i walczy tylko wtedy, gdy jest to konieczne.

Sparrow w pierwszej części serii filmów próbuje odzyskać swój statek Czarną Perłę, który został przejęty przez zbuntowanego pierwszego oficera – Hectora Barbossę. W następnych częściach próbuje uniknąć spłaty długu wobec legendarnego Davy’ego Jonesa. Jednocześnie walczy przeciwko Kompanii Wschodnioindyjskiej, ze słynnym piratem Czarnobrodym oraz demonicznym postrachem piratów – Salazarem.

Wygląd

Jack Sparrow jest mężczyzną średniego wzrostu, ma brązowe dredy i warkocz, wąsy oraz charakterystyczną brodę z dwoma warkoczykami, na które nakłada koraliki. Powieki ma pomalowane ciemnobrązowym kolorem. Na policzku ma bliznę w kształcie krzyżyka. Na jego nadgarstku jest wypalona litera „P”, a pod tatuażem przedstawiającym wróbla lecącego nad morzem w stronę słońca, widnieje imię Jack. Ubrany jest w białą koszulę, czarną kamizelkę, płaszcz, brązowe buty, szare spodnie, a głowę przewiązaną ma czerwoną chustą, na której wisi jeden z dziewięciu talarów. Często zakłada kapelusz, a na palcach nosi wiele pierścieni i biżuterii. Porusza się charakterystycznie, lekko się zataczając, co powoduje, że sprawia czasem wrażenie pijanego. Na prawej dłoni nosi rękawiczkę bez palców. Przez ramię ma przewieszone pasy, do których doczepiony jest kordelas i dwa ukryte pistolety. Zawsze ma przy sobie magiczny kompas, który nie wskazuje północy, lecz najbardziej pożądane w danej chwili miejsce, osobę lub przedmiot. Często towarzyszy mu butelka rumu.

Cechy charakteru

Jack jest postacią komiczną, a jego rolą jest rozśmieszanie widzów swoimi zachowaniami fortelami i dialogami. Jego zachowanie przypomina nieco błazna, np. podczas ucieczki Jack wymachuje rękami i wysoko podnosi nogi. Sparrow jest egoistą – myśli przede wszystkim o sobie i własnym interesie. Działa zawsze na swoją korzyść, często jest gotowy poświęcić interes przyjaciela, by ratować własny. Nie jest jednak całkowicie złą postacią – stać go na bardzo szlachetne czyny.

Kiedyś porzucił załogę „Czarnej Perły”, atakowaną przez Krakena (potwora morskiego o wyglądzie olbrzymiej ośmiornicy), ale po namyśle zawrócił i uratował wszystkich. Innym razem Jacka kusi możliwość objęcia stanowiska nieśmiertelnego kapitana „Latającego Holendra”, lecz rezygnuje z tego, by ratować umierającego Willa Turnera. Rezygnuje też z Fontanny Młodości, aby uratować umierającą Angelikę Teach. Kilkukrotnie odważnie i bezinteresownie ratuje Elizabeth Swann.

Jack ma duże poczucie humoru, żartuje sobie nawet w drodze na szafot. Nie lubi, gdy jego nazwisko jest wypowiadane bez dodania tytułu kapitana. Zawsze ma podstępne plany, dzięki którym znajduje wyjście z trudnych sytuacji. Jest świetnym rozmówcą, ostro ripostuje, korzystając z każdej okazji. Kpi z prawa, które reprezentuje Kompania Wschodnioindyjska.

Boi się śmierci, jednak w niektórych okolicznościach potrafi odważnie stawić jej czoła. Zna się na konwenansach, jest grzeczny wobec dam, ale niezbyt stały w uczuciach (co najczęściej kończy się dla niego siarczystymi policzkami). Jego największą miłością jest morze, bez którego nie jest w stanie żyć, a jego „Czarna Perła” jest dla niego synonimem wolności. Przypomina wiecznego chłopca, który chce się ciągle bawić i wyciągnąć z życia jak najwięcej przyjemności. Nie myśli o jutrze, często bagatelizując ważne sprawy, o których przypomina sobie po czasie.

Lubi rum i często pije go w nadmiarze. Przez to czasami chodzi pijany, stąd jego charakterystyczny, chwiejny krok, ale to nie przeszkadza mu walczyć i celnie strzelać. Jest dobrym szermierzem. W każdym z filmów stacza pojedynek – w pierwszym z Hektorem Barbossą, w drugim z Willem Turnerem i Jamesem Norringtonem, w trzecim z Davym Jonesem, w czwartym z Angeliką Teach, a w piątym z Salazarem.

Zawsze znajdzie dobre argumenty, by przekonać kogoś do swojej racji i świetnie sobie radzi w kontaktach z ludźmi. Jest również zawzięty. Jeśli wytyczy sobie jakiś cel (np. zabicie Barbossy wybraną kulą), dąży do niego.

Zawsze chce czerpać z życia wszystko, co najlepsze i nie zamierza z tego rezygnować.

Historia

Rozpoczęcie pirackiego życia

Według pozafilmowych źródeł kapitan Jack Sparrow urodził się jako jedyny syn Eduarda Teague’a. Piratem został przez przypadek. W latach młodości pracował dla Kompanii Wschodnioindyjskiej. Był kapitanem „Złej Wiedźmy” i służył pod rozkazami lorda Cutlera Becketta. Kazano mu przewozić niewolników, lecz Jackowi zrobiło się żal uwięzionych ludzi i mimo zakazów lorda uwolnił ich. Gdy Beckett dowiedział się o tym, kazał spalić jego statek – wspomnianą wcześniej „Złą Wiedźmę” – jej szczątki zatopić, zaś Jacka uczynił piratem, wyjmując go spod prawa i wypalając mu „P” na nadgarstku. Wówczas to Sparrow wszedł w komitywę z Davy'm Jonesem, kapitanem „Latającego Holendra” i wynegocjował z nim, że wyciągnie mu statek z głębin. Zapłatą miało być 100 lat służby na „Latającym Holendrze”, po 13 latach dowodzenia na „Złej Wiedźmie”, którą Jack przechrzcił na „Czarną Perłę”. Jones podniósł statek z dna, a Jack pływając na nim, zdobył wielką sławę i status jednego z Pirackich Lordów Siedmiu Mórz i członka Trybunału Braci.

Warto zauważyć, że w Zemście Salazara poznajemy historię Jacka Sparrowa z innej strony. Dowiadujemy się, że był on piratem od wieku nastoletniego. Najpierw pływał jako zwykły marynarz na statku pirackim, który w pobliżu Trójkąta Bermudzkiego stoczył bój z kapitanem Salazarem, jego głównym przeciwnikiem w 5 części serii. Kapitan statku na krótko przed swoją śmiercią przekazał dowództwo Jackowi. Jack otrzymał również magiczny kompas wskazujący to, czego człowiek pragnie. Świetny plan pozwolił Jackowi pokonać Salazara i uwięzić go w Trójkącie Bermudzkim. W podzięce za to otrzymał od załogi m.in. kapelusz i wisiorki. Później wstąpił na służbę do lorda Becketta, który po incydencie z niewolnikami wyjął go spod prawa.

Jack niedługo był pirackim kapitanem. Po dwóch latach jego dowodzenia „Czarną Perłą”, pierwszy oficer Hector Barbossa dowiedział się o Isla de los Muertos (Wyspie Umarłych) i znajdującym się na niej skarbie. Było to ponoć 882 azteckich medalionów ukrytych w kamiennej skrzyni. Zażądał, aby kapitan wskazał mu drogę do wyspy i skarbu. Gdy Jack to uczynił, Barbossa wzniecił bunt, porzucił Sparrowa na bezludnej wyspie i przejął „Czarną Perłę”. Na 10 lat „Perła” stała się postrachem Karaibów i ustępowała tylko najpotężniejszym okrętom. Ale za przejęcie przeklętego skarbu Barbossa i jego załoga stali się upiorami pozbawionymi możliwości normalnego życia.

Pościg za Barbossą (Piraci z Karaibów: Klątwa Czarnej Perły)

Jack nie miał najmniejszego zamiaru zrezygnować z posiadania „Czarnej Perły”. Na bezludnej wyspie miał do dyspozycji jedynie szablę i pistolet z jedną kulą – by mógł skrócić swoje cierpienia. Nie zamierzał się zabić i zachował tę kulę dla Barbossy. Spędził na wyspie tylko trzy dni. Uciekł z niej „cudownym” sposobem, tzn. zabrali go przemytnicy rumu. Następnie zawarł znajomość z Tią Dalmą, od której (według wersji ze „Skrzyni Umarlaka”) Jack otrzymał swój magiczny kompas, a pewnie też z nią romansował. Wdał się też w liczne flirty i przypadkowe romanse, m.in. z Angeliką Teach oraz Anamarią. Ten ostatni skończył się tym, że Jack „pożyczył sobie” na dłużej statek swojej kochanki i nie zdołał go zwrócić, czego ona mu nie darowała.

W czasie odzyskiwania „Czarnej Perły” pojawiła się panna Elizabeth Swann, która z murów miasta Port Royal spadła do wody i zaczęła tonąć. Jack widząc to wskoczył do wody i uratował ją. Niewdzięczny komodor James Norrington po odkryciu, że Jack jest piratem, kazał go aresztować. Sparrow, zakuty w kajdanki, złapał Elizabeth i blefując, że ją udusi, zmusił Norringtona, aby mu oddał pas z bronią. Po czym wypuścił pannę Swann i zaczął uciekać. Przypadkiem trafił do kuźni, gdzie rozbił swoje kajdanki. Tam musiał stoczyć pojedynek na szable z kowalskim terminatorem, Willem Turnerem. W końcu kowal, nauczyciel Willa, ogłuszył go butelką. Jack został złapany i osadzony w więzieniu. W nocy „Czarna Perła” zaatakowała Port Royal. Dawni kompani Sparrowa jednak nie mieli najmniejszego zamiaru go uwolnić. Jedynie obrabowali miasto, porwali Elizabeth z jej azteckim medalionem i odpłynęli.

Rano u Jacka zjawił się Will, który zakochany w Elizabeth, poprosił o pomoc w jej odnalezieniu. Jack najpierw odmówił, ale zmienił zdanie, kiedy dowiedział się, że chłopak ma na nazwisko Turner. Will uwolnił Jacka, po czym, nietypowo wykorzystując szalupę jako łódź podwodną, obaj przeszli po dnie morza i dostali się na stojący w porcie statek. Gdy okręt „Ścigacz” dogonił ich i dokonano abordażu, Will i Jack przeskoczyli na niego i uciekli, wcześniej uszkadzając ster i żagle okrętu, który opuścili. Dopłynęli do Tortugi. W trakcie Jack opowiedział Willowi, iż jego ojciec, Bill Turner pseudonim „Bucior” (w innych tłumaczeniach „Cholewa”, „Pętelka”, „Rzemyk”, „Sznurek”, „Sznurowadło”, „Sznurówka”) był piratem i kompanem Jacka i że został utopiony przez kamratów za to, iż nie poparł buntu przeciwko Jackowi – chłopak z początku w to nie uwierzył. Na Tortudze Jack napotkał swoje dwie znajome: Scarlett i Giselle (obie dały mu w twarz), a w przydrożnej karczmie spotkali przyjaciela Jacka, Joshamee Gibbsa. Ten pomógł im zwerbować załogę: wśród nich Anamarię, która chciała, aby Jack zrekompensował jej utratę okrętu, grożąc, że w przeciwnym wypadku doniesie na niego władzom. Jack więc zaproponował jej „Ścigacza”, jeśli przyłączy się do nich, na co Anamaria wyraziła zgodę. „Ścigacz”, dowodzony przez Jacka, po przebyciu groźnego sztormu dotarł do Isla da Muerte. Tam Jack miał zamiar wynegocjować u Barbossy możliwość odzyskania Elizabeth, ale Will nie czekał na jego plan. Ogłuszył Jacka wiosłem i sam uwolnił ukochaną, po czym cała załoga uciekła „Ścigaczem”, a Sparrow kolejny raz został sam na wyspie. Później doszło do konfrontacji Jacka z Barbossą. Ten mógł zabić Jacka, ale zrezygnował, gdy Sparrow powiedział mu, iż zna osobę mogącą zdjąć z piratów klątwy azteckich medalionów. Osobą tą był Will Turner.

„Czarna Perła” ścigała „Ścigacza”. Gdy go dogoniła, doszło między tymi okrętami do bitwy morskiej. Jack większość tej bitwy przesiedział w celi na „Perle”, ale gdy wydostał się i chciał odzyskać medalion, nie udało mu się to. Barbossa uwięził załogę „Ścigacza” na pokładzie, a Jacka tym razem z Elizabeth pozostawił kolejny raz na Isla da Muerte. Oboje nie wiedząc, co robić, zaczęli pić rum. Jack upił się, zaś Elizabeth podpaliła cały zapas rumu, wzniecając ogień, widoczny na wiele kilometrów. Dym przywołał „Śmiałka” – najpotężniejszy okręt na Karaibach, którym Norrington i Gubernator Swann ścigali Jacka i Willa. Komodor chciał zostawić Willa i resztę na pastwę losu, ale Elizabeth poprosiła go, żeby zdobył „Perłę” jako prezent ślubny dla niej, więc ustąpił. Sparrow i Norrington ułożyli plan. Zgodnie z nim Jack udał się do Barbossy i przekonał go, by przeklęta załoga „Perły” zaatakowała okręt brytyjski. Naiwność i wybujałe ego Norringtona w połączeniu z przebiegłością Barbossy spowodowały, że załoga „Śmiałka” została wzięta z zaskoczenia. Jack nie próżnował: uwolnił Willa i stoczył zacięty pojedynek z Barbossą, w którym otrzymał śmiertelną ranę. Oczywiście nie zginął, gdyż wcześniej ukradł ze skrzyni jeden z azteckich medalionów, by stać się upiorem. Po długim starciu na kordelasy Jack zabił Barbossę kulą z pistoletu, którą zachował specjalnie dla niego. Pomógł mu w tym Will, który w odpowiednim momencie rzucił do skrzyni ostatni medalion skropiony jego krwią.

Sparrow naiwnie sądził, że po tym wszystkim zabierze swoją nową załogę i odpłynie z nimi w siną dal, zabierając z wyspy wszystkie skarby, ale okazało się, że jego towarzysze ukradli „Czarną Perłę” dla siebie. Po powrocie do Port Royal Norrington chciał powiesić Jacka. Will przeszkodził w egzekucji i uwolnił Jacka. Podczas ucieczki zostali otoczeni przez żołnierzy, jednak Elizabeth znowu stanęła po stronie oskarżonych. Korzystając z okazji, Jack zeskoczył z murów miasta do morza i dostał się na „Czarną Perłę”, która właśnie po niego przypłynęła. I tak Jack znów został kapitanem swojego statku.

Ucieczka przed Davy'm Jonesem (Piraci z Karaibów: Skrzynia umarlaka)

Jack zdawał sobie sprawę z tego, że niedługo minie 13 lat odkąd dogadał się z Davy'm Jonesem. Przeszukał turecką twierdzę więzienną i zdobył kawałek szmaty z odciśniętym kluczem do Skrzyni Umarlaka, w której Davy ukrył swoje serce. Wrócił na „Perłę” i przekonał nowych członków załogi, że płyną po skarb. Wkrótce spotkał Billa Turnera, który jak się okazało nie zginął i teraz był podwładnym Jonesa. Bill przypomniał Jackowi, że czas ucieka i naznaczył go czarnym piętnem. Po tej rozmowie Jack ścigany był przez Krakena, czyli lewiatana Jonesa. Uciekając przed potworem, zatrzymał się na Isla Pelegostos, gdzie został wodzem Indian Pelegostosów, którzy chcieli oddać mu cześć, konsumując jego ciało. Wcześniej Pelegostosi złapali Willa, który przez lorda Becketta wpadł w nie lada kłopoty. Tymczasem Jacka przywiązano do pala, ale na wieść o ucieczce jego ludzi Pelegostosi rzucili się za nimi w pościg. Co Jack wykorzystał i uciekł na „Czarną Perłę”. Gdy Jack dowiedział się o kłopotach Willa i Elizabeth, początkowo nie chciał im pomagać, potem zmienił zdanie i wszyscy udali się do czarownicy Tia Dalma. Ta w obdarzona małpką Barbossy pomogła im, a także podarowała Jackowi słój z ziemią, który miał go ochronić przed zgubną potęgą „Holendra”.

Następnie była konfrontacja z Jonesem. Will próbował na „Latającym Holendrze” ukraść klucz do Skrzyni Umarlaka. Niestety został schwytany, a Davy domyślił się, że „Perła” jest w pobliżu. I wszystkich wyłapał. Jack jednak nie stracił rezonu i wynegocjował warunki swojego uwolnienia. Jedynie sto potępionych dusz w zamian za wolność jego duszy. Jones wyraził na to zgodę, zdjął z dłoni Jacka piętno, ale zatrzymał Willa jako zastaw. Dał Jackowi miał trzy dni na spłatę długu. Ten postanowił go spłacić go, werbując nowych członków załogi. „Czarna Perła” pożeglowała na Tortugę, by znaleźć sto dusz. Jackowi zwerbował tylko kilku szaleńców, w tym byłego komodora Jamesa Norringtona i Elizabeth Swann, która poszukiwała Willa. Jack nie mogąc za pomocą swej magicznej busoli odnaleźć Isla Cruces (gdzie znajdowała się Skrzynia Umarlaka), pożyczył kompas Elizabeth, której wcześniej wmówił, że znalezienie skrzyni to jedyny sposób na ocalenie Willa. Rozpoczęła się podróż. Jackowi przekazała Elizabeth list korsarski od Becketta. List mógł dać Jackowi wolność w zamian za oddanie się pod usługi Kompani Wschodnioindyjskiej. Ten propozycję odrzucił. Na statku Jack zalecał się do Elizabeth, która odrzuciła jego zaloty i przekonywała go, że nie jest egoistą. Podczas podróży wróciło na dłoń Jacka czarne piętno. Gdy grupa dotarła na Isla de las Cruces (Wyspę Krzyży) i znalazła zakopaną Skrzynię Umarlaka z sercem Davy’ego Jonesa, to doszło do bójki. Bowiem każdy ze znalazców chciał użyć serca do innego celu. Jack chciał ocalić swoją skórę i zniszczyć grożącemu morzom i oceanom Krakena, Norrington chciał oddać serce Beckettowi i odzyskać dawne stanowisko, a Will (który w międzyczasie zjawił się na wyspie z kluczem do Skrzyni) – ratować dwukrotnie potępionego ojca. Jack stoczył z Willem i Norringtonem potrójny pojedynek. Najpierw na plaży, potem w starej dzwonnicy, gdzie odzyskał klucz. Tam podburzył próbującego go zabić Norringtona przeciwko Willowi. Gdy potem Sparrow próbował uciec, wpadł do dołu, a kiedy z niego wyszedł, wleciał w młyńskie koło, gdzie toczyli ze sobą pojedynek Will i Norrington. Klucz zleciał Jackowi z szyi i zawisł na kole. Sparrow z trudem odzyskał go. Jednocześnie na Isla de las Cruces zjawiła się załoga „Latającego Holendra” i próbowała ukraść Skrzynię Umarlaka. Jack pokonał upiornego załoganta, otworzył Skrzynię kluczem i wyjął z niej serce i schował je do słoja z ziemią. Niestety, Norrington ukradł mu to razem z listem korsarskim oraz pustą Skrzynią Umarlaka i uciekł, aby zgubić pościg załogi „Holendra”. Jack z załogą wrócili na „Czarną Perłę” i zaczęli uciekać przed „Latającym Holendrem”. Początkowo Jack chciał się targować o serce Jonesa z jego mrocznym właścicielem (nie wiedział, że serce ukradł mu komodor), ale z negocjacji nic nie wyszło. „Perła” uciekła przed „Holendrem”, ale zaatakował ją Kraken. Jack podczas zamieszania zaczął uciekać szalupą, ale gdy spojrzał na swój magiczny kompas, zobaczył, że jego miejsce jest z załogą. Wrócił na „Perłę” i strzałem z muszkietu wysadził beczki z prochem, czym przestraszył Krakena i nakazał ewakuację. Sprytna Elizabeth, udając wzruszenie, pocałowała Jacka namiętnie w usta. Tylko po to, by go przykuć do masztu. Sparrow został więc na pokładzie. Nim się uwolnił, powrócił Kraken i pożarł go razem ze statkiem. Potwór zawlekł statek do Luka Davy’ego Jonesa. Tymczasem Norrington dostarczył Beckettowi serce Jonesa i ten mianował go admirałem floty. Lord postanowił skutecznie rozprawić się z piratami, swymi prywatnymi wrogami i rrozszerzyć władzę Kompanii Wschodnioindyjskiej na cały świat. Jednocześnie u Tii Dalmy zebrała się ocalała załoga „Perły”, która postanowiła za jej namową popłynąć do Luku Davy’ego Jonesa i odnaleźć tam Jacka. Na końcu filmu zostaje pokazany, ku zdziwieniu załogi „Czarnej Perły”, wskrzeszony kapitan Hektor Barbossa, który zgadza się popłynąć po Jacka. To wszystko dlatego, że rozbrzmiała pieśń wzywająca piratów na Trybunał Braci, który bez Sparrowa, jednego z pirackich wodzów, nie może się odbyć. Barbossa chciał tam zaproponować uwolnienie zaklętej w ludzkiej postaci morskiej bogini Calypso. Oprócz tego pragnął odzyskać „Czarną Perłę”.

Rozprawa z Beckettem (Piraci z Karaibów: Na krańcu świata)

„Czarna Perła” była w pułapce z jej kapitanem w Luku Davy’ego Jonesa. Przypomnę, że ów Luk to miejsce kary i zarazem czyściec dla dusz marynary, które jest nieskończoną pustynną krainą – miejsce zupełnie inne niż ukochane przez Jacka Sparrowa morze. Jack spędził tam wiele dni walcząc ze swoją osobowością. Wkrótce jednak dotarli tam jego przyjaciele z wskrzeszonym przez Tię Dalmę Hectorem Barbossą na czele. Wezwali oni „Czarną Perłę” i Jacka na plażę, skąd zamierzali ruszyć do normalnego świata. Jack nie wiedział, że przyjaciele przyszli mu z pomocą. Początkowo sądził, że halucynuje, ale wreszcie dotarło do niego, że oni wszyscy żyją i przybyli go uwolnić. Albo odzyskać „Perłę”, jak było w przypadku Barbossy. Rozpoczęli podróż do normalnego świata. W trakcie Jack kłócił się z Barbossą o to, do kogo należy „Perła”. Tymczasem mieli problem. Nikt nie wiedział, jak wydostać się z Luku. To Jack odgadł, w jaki sposób można to zrobić – należało rozbujać statek do góry dnem. Tak zrobili i w moment byli w normalnym świecie. Jack początkowo nie chciał pomóc kompanom w walce z Beckettem i Jonesem (obaj panowie byli w sojuszu, gdyż ten pierwszy miał serce tego drugiego), ale poruszony wyrzutami sumienia, postanowił walczyć. Cały czas jednak obawiał się wiedząc, że ten, kto zabije Jonesa, zajmie jego miejsce jako kapitan „Latającego Holendra” – zdradził to spotkany w Luku duch Gubernatora Swanna. Podczas zwiedzania wyspy, załoga napotkała trupa Krakena (zabił go Jones na rozkaz Becketta), Will zdradził Jacka i pozostałych chińskiemu piratowi Sao Fengowi – chciał w ten sposób zdobyć „Perłę”, aby ratować ojca. Podejrzewał też, że Jack i Elizabeth są w sobie zakochani. Później Feng zdradził Willa Beckettowi, ten zaś oszukał Fenga, a także próbował przekabacić Jacka na swoją stronę. Zaproponował mu współpracę, ale w zamian zażądał, by Sparrow zdradził kryjówkę piratów, przy okazji grożąc mu śmiercią. Jack udając niezdecydowanego, odmówił. W międzyczasie Sparrow zawarł rozejm z Barbossą i Sao Fengiem. Na mocy sojuszu Jack odzyskał „Czarną Perłę” i wszyscy uciekli Beckettowi. Will za zdradę został zamknięty w kubryku, ale w nocy ucieka, po drodze sygnalizując Beckettowi, gdzie ich szukać. Jack zauważył próbę ucieczki do Becketta i Jonesa i pozwolił na nią, aby chłopak mógł się zobaczyć z ojcem. I jednocześnie zrealizować plan Jacka polegający na wciągnięciu siły Kompani Wschodnioindyjskiej w pułapkę.

Gdy „Czarna Perła” dotarła do Miasta Wraków, Jack spotkał tam swojego ojca, który stał na straży kodeksu piratów. Odbyły się obrady Dziewięciu Pirackich Wodzów (Jack był jednym z nich). Sparrow zaproponował, by stanąć do walki z Beckettem i wybrać króla piratów. Odbyło się głosowanie, w których każdy wódz oddał głos na samego siebie. W rezultacie królem piratów została Elizabeth Swann, która została jednym z wodzów w miejsce poległego w walce z „Holendrem” Sao Fenga. Przyczynił się do tego Jack oddając swój głos na Elizabeth (która też głosowała na siebie). Po wyborach króla piratów floty zjednoczyły się, ale Kompania Wschodnioindyjska miała jednak potężniejsze siły. Zaczęły się negocjacje. Jack z Barbossą i Elizabeth wyruszyli na spotkanie z lordem Cutlerem Beckettem, Davym Jonesem i Willem Turnerem, który był bardziej ich więźniem niż sojusznikiem. Podczas rozmów Beckett rzucił cień podejrzenia o zdradę miejsca kryjówki piratów na Jacka. Sparrow próbował się wytłumaczyć. W rezultacie negocjacji Elizabeth wymieniła Jacka na Willa. Sparrow wylądował w celi pod pokładem „Latającego Holendra”, ale otworzył sobie drzwi sposobem, którego nauczył się od Willa.

Doszło do bitwy. Wcześniej Barbossa uwolnił z cielesnej powłoki Tii Dalmy, Calypso. Ta w ramach zemsty na Jonesie (swoim dawnym kochanku, który zdradził Pierwszemu Konklawe Piratów, jak ją uwięzić w cielesnej postaci) wywołała wielki sztorm i wir w który wpłynęły „Perła” i „Holender”. Statki ostrzeliwały się. Sparrow ucieka z celi, kradnie Skrzynię Umarlaka i długo i zaciekle pojedynkuje się z Jonesem na maszcie „Latającego Holendra”. Do walki niechcący wmieszali się również Will i Elizabeth. Jack korzystając z chwili nieuwagi, kradnie Jonesowi klucz do Skrzyni i wydobywa jego serce. Już miał je przebić szablą, gdy Jones śmiertelnie zranił Willa. Jack, by uratować przyjaciela, musiał przebić serce Jonesa ręką umierającego Williama. Następnie z pomocą żagla, który posłużył im za balon zabiera Elizabeth z „Latającego Holendra”. Młody Turner przeżył, został kapitanem „Holendra” i wspólnie z „Perłą” zniszczyli okręt Becketta, zabijając go podczas ostrzału. Piraci osiągnęli miażdżące zwycięstwo nad Kompanią Wschodnioindyjską. Jej flota, widząc śmierć Becketta, uciekła. Jack pożegnał się z Elizabeth i popłynął do Tortugi. Tam Sparrowa spotkała niemiła niespodzianka, kiedy ruszył do miasta spotkać znane mu już Scarlett i Giselle. Po powrocie do portu zastał tam tylko śpiącego Gibbsa, a statku nie było. Okazało się, że Barbossa kolejny raz ukradł Jackowi „Czarną Perłę”. Nie wiedział jednak, że Jack wcześniej zabrał mu mapy do miejsc ze skarbami. Kiedy tylko odkrył brak swojego statku, Sparrow rozstał się z panienkami, po czym został przez nie spoliczkowany, ale potem wysłał Gibbsa, aby je udobruchał. Po wszystkim małą szalupą popłynął z mapami na poszukiwanie nowych przygód. Z mapy, którą oglądał w końcu trzeciej części, wynika, że płynął na poszukiwanie tzw. Źródła Wiecznej Młodości.

W poszukiwaniu Fontanny Młodości (Piraci z Karaibów: Na nieznanych wodach)

Jack w trakcie swej podróży dopłynął do Londynu, gdzie zebrał fakty dotyczące Źródła Wiecznej Młodości, zwanego też Fontanną Młodości. Tam udawał także znanego londyńskiego sędziego i przewodniczył rozprawie sądowej, by wydostać z aresztu swego towarzysza, Joshamee Gibbsa, omylnie uznanego za kapitana Sparrowa. Razem uciekli powozem powożonym przez przekupionego woźnicę. W trakcie ucieczki Jack dowiedział się o swoim sobowtórze, który w jego imieniu werbuje w miejscowym porcie załogę. Ucieczka obu jednak nie powiódła się, gdyż woźnica otrzymał większą zapłatę od żołnierzy, którym wydał obu piratów. Gibbs trafił do lochów, a Jacka doprowadzono do samego króla Jerzego II, który pragnął dotrzeć do Fontanny Młodości przed Hiszpanami. Kapitan Sparrow w pałacu królewskim spotkał swego starego znajomego – Hectora Barbossę. Ten przyznał mu się, że stracił nogę i „Czarną Perłę” w walce z groźnym piratem Czarnobrodym, po czym oddał się służbie Koronie w charakterze korsarza. Król zaproponował Sparrowowi ułaskawienie w zamian za znalezienie Fontanny. Jack jednak odmówił i uciekł z pałacu. Po krótkim pościgu kapitan wraz ze swoim ojcem, który w ostatniej chwili ratuje mu życie, wylądował w tawernie „Córka Kapitana”. Tam dowiedział się o odbywającym się właśnie w lokalu werbunku załogi na okręt „kapitana Sparrowa”. Jack postanowił zmierzyć się ze swoim sobowtórem. Wdał się z nim w walkę. Okazało się, że jego sobowtórem jest stara znajoma, Angelika, którą swego czasu Jack uwiódł, gdy „przypadkiem” trafił do hiszpańskiego klasztoru, biorąc go za dom publiczny. W trakcie walki do lokalu wpadli żołnierze, ale Jack z Angeliką uciekli skacząc do morza. Na brzegu Sparrow został jednak trafiony usypiającą strzałą. Pirat obudził się jako załogant okrytego złą sławą statku „Zemsta królowej Anny”. Szybko domyślił się, że Angelika jest córką kapitana Edwarda Teacha zwanego Czarnobrodym, który ze strachu przed śmiercią szukał Źródła Wiecznej Młodości.

Jack nie próżnował i zorganizował na statku bunt, który został szybko stłumiony magicznymi mocami Czarnobrodego. Sparrowowi udaje się negocjować z Edwardem Teachem i uzgodnił, że zaprowadzi go do Źródła. Argumentami była laleczka voodoo z podobizną Jacka oraz propozycja Angeliki, że odda mu „Czarną Perłę”, jeśli wyprawa się powiedzie. Po kilku dniach statek dotarł do „Zatoki Białych Pian”, gdzie piraci polowali na syrenę, której łzy były potrzebne do rytuału. Gdy schwytali „morską istotę”, wraz z nią udali się do Źródła pieszo, prowadzeni przez Jacka. Na ich drodze stanęła im przepaść. Sparrow zgodził się skoczyć do płynącej w niej rzeki i zdobyć dwa kielichy legendarnego konkwistadora Juana Ponce de Leona, konieczne do rytuału. Dotarł do statku Ponce de Leona i tam spotkał Barbossę. Okazało się, że na polecenie króla Jerzego II Hektor, wspomagany przez wyciągniętego z lochów Gibbsa, szuka Fontanny. Gdy odkryli, że kielichy zostały już zabrane przez Hiszpanów (również szukających Źródła, choć z innych powodów niż Anglicy), obaj przeciwnicy postanowili współpracować. Udali się do hiszpańskiego obozu, gdzie ich schwytano. Uwięzieni wyjaśnili sobie, że Barbossa, pracując dla króla, myślał jedynie o zemście na Czarnobrodym, przez którego stracił okręt i nogę. Wkrótce obydwaj uciekli dzierżąc kielichy i mając nowy, doskonały plan działania. Kapitan Sparrow dotarł z kielichami do Teacha i wspólnie dotarli do Fontanny. Wcześniej jednak dał Gibbsowi swój kompas.

Sparrow, Czarnobrody, Angelika z załogą dotarli do Źródła Wiecznej Młodości, gdzie oprócz Żywej Wody natknęli się na wielkie skarby. Pojawił jednak się Hector Barbossa, który w imieniu króla Anglii, aresztował Edwarda Teacha. Ten nie zamierzał się poddać i obaj zaczęli walczyć. Jackowi wtedy przechwycił od Angeliki, łzy syreny. Walkę przerwali Hiszpanie, pod pretekstem szerzenia chrześcijaństwa niszcząc pogańską świątynię i przy okazji rabując znajdujące się tam skarby. Hector skorzystał z okazji i przebił Czarnobrodego zatrutą szablą i zadowolony wycofał się z walki. Angelika, chcąc ratować ojca, wyciągnęła mu szablę z boku, sama się przy tym kalecząc. Jack chcąc uratować dziewczynę, szybko przygotował kielichy – jeden bez łzy zabierający życie i drugi z łzą syreny dający życie. Ponieważ podły Edward Teach chciał, by córka poświęciła się dla niego, Jack wykonał szacher macher z kielichami. Ten bez łzy podał Czarnobrodemu, a ten ze łzą Angelice. Tak oto mroczny kapitan niechcący ocalił swą córkę, oddając w zamian swoje życie. Sparrow jednak nie zamierzał dłużej bratać się z przebiegłą córką Teacha i zostawił ją na bezludnej wyspie, wyznając jej przy okazji miłość. Potem, już na stałym lądzie, spotkał się z Gibbsem. Temu udało się dostać na statek Czarnobrodego i wykraść „Czarną Perłę”, zamkniętą za pomocą czarów w butelce. Teraz Jack musiał znaleźć sposób, aby wydostać „Perłę”. Gibbs zabrał również inne, zamknięte w butelkach statki i zaproponował, by stworzyć z nich własną flotę, co Jackowi bardzo się spodobało. Tymczasem Barbossa porzucił służbę u króla Anglii i przejął dowodzenie nad „Zemstą królowej Anny”.

Kolejne spotkanie z Salazarem (Piraci z Karaibów: Zemsta Salazara)

Dwa lata po odkryciu Fontanny Młodości Jack przeżywał upadek swojej świetności. Stał się pijakiem, który nieudolnie próbował kraść. Bez statku nie mógł wypłynąć w morze. Po czasie zbudował prymitywny statek, który nazwał „Zdechłą Mewą”. Członkami jego załogi byli Scrum, Gibbs i karzeł Marty. Pewnego razu Jack zaplanował wraz z nimi napad na bank, jednak przed akcją upił się i spędził upojną noc z żoną miejscowego urzędnika w... w sejfie. Gdy rano otworzono sejf, odkryto tam skacowanego Jacka z kochanką. Chwilę później załoga Jacka rozpoczęła akcję, przywiązała kasę do powozu i zaczęła uciekać, niechcący porywając ze sobą cały budynek banku. Niestety, podczas ucieczki zgubili całe złoto i piraci pozostali z niczym. Niezadowolona załoga Sparrowa odeszła, uznając, że ich kapitan to już wrak człowieka. Załamany Jack, po kolejnej ucieczce żołnierzom, trafił do baru, gdzie za butelkę rumu oddał swój kompas. W ten sposób zdradził swój szczęśliwy artefakt i uwolnił Salazara z diabelskiego Trójkąta Bermudzkiego. Później Jack został aresztowany i wtrącony do lochu. Tam odwiedził go syn Willa Turnera i Elizabeth, Henry. Ten uświadomił go, że ratunkiem może być tylko Trójząb Posejdona – niezwykły artefakt posiadający moc zniesienia wszystkich klątw na morzach i oceanach. Młody Turner chciał zdjąć klątwę ze swojego ojca i uważał, że bez Jacka nie będzie mógł tego dokonać. Po pewnym czasie Jack trafił na szafot, gdzie miał zginąć razem z Cariną Smyth, młodą kobietą niesłusznie oskarżoną o czary. Z opresji uratowała go jego była załoga, opłacona przez Henriego Turnera 10 srebrnikami.

Po ucieczce Jack zwodował swoją „Zdechłą Mewę”, na co Marty ze zdziwieniem krzyknął: „Nie tonie!”. Nawigatorem okrętu została Carina, posiadaczka pamiętnika zawierającego odpowiednie wskazówki. Dziewczyna nie chciała pomagać piratom, ale Jack szantażował ją, grożąc, że jeśli im nie pomoże, to przeciągnie Henry’ego pod kilem. Sparrow blefował licząc, że zakochana w młodzieńcu dziewczyna ugnie się pod wpływem takich argumentów. Tymczasem Salazar odnalazł statek Sparrowa, co spowodowało bunt załogi „Zdechłej Mewy”. W efekcie Jack razem z Henrym i Cariną zostali zmuszeni do ucieczki szalupą na pobliską wyspę. Udało im się tam dostać mimo pościgu przez przeciwników i służących pod ich rozkazami na wpół żywych rekinów. Podczas ucieczki Henry wypadł za burtę i byłby zginął, gdyby nie Jack, który w ostatniej chwili wciągnął go do szalupy. Salazar i jego ludzie nie mogli zejść na ląd. Gdyby to zrobili, rozsypaliby się w proch. Na wyspie wszyscy wpadli w pułapkę. Całą trójkę pojmał pirat, któremu Jack był winien dużą ilość pieniędzy. Zażądał on, by za anulowanie długu, Sparrow ożenił się z jego bardzo brzydką siostrą. Doszło by do zaślubin gdyby nie Barbossa, który niechcący uratował niedoszłego pana młodego z opresji. Barbossa, którego Salazar zmusił do ścigania Jacka, zabił jego wierzyciela i oświadczył, iż zamiast wydać Jacka, woli wraz z nim znaleźć Trójząb Posejdona. Chce z jego pomocą zniszczyć Salazara – miała to być zemsta Hectora za to, że Salazar zatopił kilka okrętów z jego pirackiej floty, zabił mu załogę, a jego zmusił do współpracy. Następnie Barbossa uwolnił „Czarną Perłę”, rozbijając butelkę swoim zaczarowanym kordelasem odebranym Czarnobrodemu, a Jacka zabrał ze sobą jako kartę przetargową. Przywiązał go do masztu i wyruszyli w podróż, by znaleźć Trójząb Posejdona. W trakcie rejsu, podczas rozmowy Jacka z Hectorem wyszło na jaw, że Carina jest córką Barbossy, porzuconą przez niego przed laty. Barbossa, widząc swoje dziecko jako dorosłą kobietę, poczuł dumę i wzruszenie. Choć próbował ukryć emocje pod maską szorstkiego pirata, w jego oczach pojawiły się łzy. Nie zdradził, że jest jej ojcem, ale do końca ją chronił, jakby chciał nadrobić wszystkie stracone lata. Carina dostrzegła taki sam jak jej, jego wisiorek w kształcie gwiazdy i wszystko stało się jasne. Ich spojrzenia spotkały się – jedno pełne zdziwienia, drugie przepełnione żalem i miłością. Carina zrozumiała, że ten mężczyzna, którego znała ledwie chwilę, poświęcił dla niej wszystko. Nie mieli jednak czasu nadrobić straconych lat, gdyż pojawił się angielski okręt wojenny, który ścigał Jacka i wcześniej pojmał jego załogę. Jednak zanim doszło do ataku, pojawił się Salazar, który zabił Anglików i napadł na „Perłę”. Podczas ataku, uwolniony z więzów Jack najpierw uciekał, a potem stoczył pojedynek ze swoim nemezis. Załoga Sparrowa, korzystając z zamieszania, wskoczyła na pokład „Czarnej Perły” i dołączyła do jej obrony. Jednak ludzie Salazara dzięki swoim mocom, mieli nad nimi przewagę. Sytuację uratowała Carina, która odnalazła wyspę, na której powinien być ukryty Trójząb Posejdona i skierowała tam okręt. Bojąc się kontaktu z lądem, Salazar uciekł z „Perły”, porywając ze sobą Henry’ego.

Bohaterowie docierają w końcu do ukrytego na dnie oceanu Trójzębu. Jego moc po uaktywnieniu rozdziela wody i poszukiwacze dostają się do artefaktu. Niespodziewanie Jacka i jego kompanów zaatakował Salazar, który mógł zejść na ląd, na co pozwoliło mu przejęcie ciała Henry’ego. Stoczył walkę ze Sparrowem i po przejęciu artefaktu, opuścił ciało młodego Turnera. Jack nieomal zginął nadziany na Trójząb, ale w ostatniej chwili Henry zniszczył artefakt, rozbijając go kordelasem. Tak zostały zniesione wszystkie klątwy, jakie istniały na morzach i oceanach. Salazar znów stał się człowiekiem, jego załoga również. Wody, które wcześniej się rozstąpiły, zaczęły powracać i wszystkim groziło utonięcie. Z pomocą marynarzom przyszła „Perła” z Barbossą. Jack, Henry i Carina zaczęli wspinać się po linie kotwicznej na statek. Niestety zrobił to też Salazar i kilku jego ludzi. Gdy dostrzegł ich Barbossa, który widział też, że ciężar wspinających opuszcza kotwicę „Perły”, co grozi im utonięciem, postanowił się poświęcić. Z szablą podaną mu przez Jacka rzucił się w głębiny oceanu, przebił nią Salazara i pociągnął go za sobą w dół wraz z jego kamratami. Uratowani Sparrow z Henrym i Cariną mogli bezpiecznie wrócić na „Perłę”. Gdy tam dotarli, Jack oddał honory Barbossie, mówiąc: „Piracka dola, Hectorze”.

Po wszystkim Henry z Cariną, już jako para, na pokładzie „Czarnej Perły” dostaje się na wyspę, na której mieszka Elizabeth. Jack obserwował przez lunetę powrót Willa do domu. Widzi radosne powitanie przez Elizabeth syna i przyszłej synowej. Sparrow znów odzyskuje dowództwo nad swoim ukochanym statkiem, Gibbs i reszta załogi salutują mu, a małpka Barbossy posłusznie oddaje jego magiczną busolę i przyjaźnie siada mu na ramieniu. „Czarna Perła” ponownie dowodzona przez kapitana Jacka Sparrowa wyrusza za horyzont, ku nowym przygodom.