Jackowice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jackowice
wieś
Państwo  Polska
Województwo  łódzkie
Powiat łowicki
Gmina Zduny
Liczba ludności (2011) 456[1]
Strefa numeracyjna 46
Kod pocztowy 99-440[2]
Tablice rejestracyjne ELC
SIMC 0739768
Położenie na mapie gminy Zduny
Mapa konturowa gminy Zduny, w centrum znajduje się punkt z opisem „Jackowice”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, w centrum znajduje się punkt z opisem „Jackowice”
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa konturowa województwa łódzkiego, u góry nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Jackowice”
Położenie na mapie powiatu łowickiego
Mapa konturowa powiatu łowickiego, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Jackowice”
Ziemia52°10′09″N 19°47′27″E/52,169167 19,790833

Jackowicewieś w Polsce, położona w województwie łódzkim, w powiecie łowickim, w gminie Zduny.

Integralne części wsi[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Jackowice[3][4]
SIMC Nazwa Rodzaj
0739774 Jackowice nad Szosą część wsi
0739780 Nowa Wieś część wsi
0739797 Parcela część wsi
0739805 Za Koleją część wsi

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś duchowna położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie orłowskim województwa łęczyckiego[5]. Była wsią klucza zduńskiego arcybiskupów gnieźnieńskich[6].

Po rozbiorach Polski miejscowość znalazła się w zaborze rosyjskim. Jako dwie wsie Jackowice prymasowskie i pijarskie leżące w gminie Bąków powiat łowicki opisał ją XIX wieczny Słownik geograficzny Królestwa Polskiego. Jackowice pijarskie były folwarkiem i stanowiły wieczystą dzierżawę zakonu pijarów. Liczyły wówczas 428 morg obszaru w tym: 120 morg obsianych pszenicą, 16 żytem, 34 łąk, 95 pastwisk oraz 15 nieużytków. oraz 37 nieużytków. W 1897 roku we wsi było 10 zabudowań dworskich, które zamieszkiwało 107 osób wyznania katolickiego[7].

Jackowice prymasowskie należały początkowo do biskupów gnieźnieńskich, a w 1881 były już własnością chłopów. Liczyły wówczas w sumie 842 morg włościańskich w tym 250 obsianych pszenicą, 356 żytem, 25 morg łąk, 200 pastwisk i 21 nieużytków. Wieś była kolonią, w której znajdował 1 dom dworski oraz 24 domy kolonistów. Miejscowość w 1879 roku zamieszkiwało 296 katolików wśród nich 40 osadników i 249 mieszkańców[7].

W czerwcu 1956 roku tutejszą spółdzielnię produkcyjną odwiedził przebywający z wizytą państwową w PRL następca tronu Kambodży książę Norodom Sihanouk[8].

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa skierniewickiego.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ludność w miejscowościach statystycznych według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.. Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 2017-07-02].
  2. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 361 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  3. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 1867, 2013–02–15. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 2014–03–09]. 
  4. TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 18.11.2015].
  5. Województwo sieradzkie i województwo łęczyckie w drugiej połowie XVI wieku ; Cz. 1, Mapy, plany, Warszawa 1998, k. 3.
  6. Jerzy Topolski, Rozwój latyfundium arcybiskupstwa gnieźnieńskiego od XVI do XVIII w., Poznań 1955, s. 40.
  7. a b Jackowice, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 357.
  8. "Świat" nr 25/1956, str. 4