Jacob Aagaard

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jacob Aagaard
Ilustracja
Jacob Aagaard, 2008
Państwo

 Dania
 Szkocja
 Dania

Data urodzenia

31 lipca 1973

Tytuł szachowy

arcymistrz (2007)

Ranking FIDE

2521 (01.01.2015)

Miejsce w kraju

9

Gnome-go-next.svg Duńscy arcymistrzowie szachowi
Gnome-go-next.svg Brytyjscy arcymistrzowie szachowi

Jacob Aagaard (ur. 31 lipca 1973) – duński szachista, trener szachowy (FIDE Senior Trainer od 2011) i autor książek o tematyce szachowej, w latach 2006[1]-2009[2] reprezentant Szkocji, arcymistrz od 2007 roku.

Kariera szachowa[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy na arenie międzynarodowej zaczął odnosić w drugiej połowie lat 90. W 1996 r. podzielił III m. (za Siergiejem Kaliniczewem i Nikołajem Legkijem) w cyklicznym turnieju First Saturday w Budapeszcie (FS09 GM), w 1997 dwukrotnie podzielił I miejsca w Highgate i Rotherhamie, a w 1998 triumfował w Hampstead. W 2002 r. podzielił I miejsce w Helsingørze, rok później samodzielnie zwyciężając w tym mieście. Na przełomie 2003 i 2004 r. podzielił III m. w Sztokholmie (Rilton Cup, za Nickiem de Firmianem i Ralfem Åkessonem, wraz z m.in. Wiktorem Korcznojem, Erikiem Lobronem, Ferencem Berkesem i Robertem Fontaine'em). W 2004 r. triumfował (wraz z Thomasem Lutherem i Milanem Draško) w Arco, zdobył również tytuł wicemistrza Szkocji, a w następnym roku w mistrzostwach tego kraju zajął I miejsce. W 2006 r. ponownie podzielił I miejsce w Arco. W 2007 r. odniósł jeden z największych sukcesów w karierze, zdobywając w Great Yarmouth tytuł mistrza Wielkiej Brytanii. W latach 2010 i 2014 dwukrotnie zdobył brązowe medale indywidualnych mistrzostw Danii.

Wielokrotnie reprezentował Szkocję i Danię w turniejach drużynowych, m.in.: czterokrotnie na olimpiadach szachowych (w latach 2006, 2008, 2012, 2014)[3] oraz na drużynowych mistrzostwach Europy (w roku 2011)[4].

Najwyższy ranking w dotychczasowej karierze osiągnął 1 maja 2010 r., z wynikiem 2542 punktów zajmował wówczas 2. miejsce wśród szkockich szachistów[5].

Jest cenionym autorem książek o tematyce szachowej, przede wszystkim poświęconych debiutom, ale również o grze końcowej, taktyce i strategii.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Easy Guide to the Panov-Botvinnik Attack, 1998
  • Easy Guide to the Sveshnikov Sicilian, 2000
  • Dutch Stonewall, 2001
  • Sicilian Kalashnikov, 2001 (wraz z Janem Pińskim)
  • Excelling at Chess, 2002
  • Meeting 1.d4, 2002
  • Queen's Indian Defence, 2002
  • Excelling at Positional Chess, 2003
  • Starting Out: The Grunfeld Defence, 2004
  • Excelling at Combinational Play: Learn to Identify and Exploit Tactical Chances, 2004
  • Inside the Chess Mind: How Players of All Levels Think About the Game, 2004
  • Excelling at Technical Chess: Learn to Identify and Exploit Small Advantages, 2004
  • Excelling at Chess Calculation: Capitalizing on Tactical Chances, 2004
  • Starting Out: Benoni Systems, 2005 (wraz z Endre Veghiem, Aleksandrem Rajeckim i Maksymem Czetwierikiem)
  • Dvoretsky's Endgame Manual, 2006 (wraz z Markiem Dworeckim i Arturem Jusupowem)
  • Experts vs. the Sicilian, 2006 (wraz z Johnem Shaw)
  • Practical Chess Defence, 2006
  • The Attacking Manual 1: Basic Principles, 2008
  • The Attacking Manual 2: Technique and Praxis, 2008

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]