Jacques Alexandre Allix de Vaux

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jacques Alexandre Allix de Vaux
Ilustracja
generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 22 grudnia 1768
Percy
Data i miejsce śmierci 26 stycznia 1836
Courcelles
Przebieg służby
Lata służby 1792 – 1834
Główne wojny i bitwy wojny napoleońskie
Odznaczenia
Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)

Jacques Alexandre François Allix de Vaux (ur. 22 grudnia 1768 w Percy, zm. 26 stycznia 1836 w Courcelles) – francuski i westfalski wojskowy, generał dywizji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1792 roku wstąpił do szkoły wojskowej i został oficerem artylerii. Został oficerem artylerii w Armii Północnej i wziął udział w walkach przeciwko wojskom I koalicji antyfrancuskiej, wyróżnił się w tych walkach, a szczególni w czasie zdobywania twierdzy Luksemburg w 1795 roku. Został wtedy mianowany pułkownikiem artylerii, a rok później generałem brygady.

Po przewrocie 8 brumaire’a znalazł się w gronie jego przeciwników, z tego powodu w 1801 roku został wysłany na San Domingo jako dowódcy artylerii francuskiej w składzie ekspedycji przeciwko powstaniu ma San Domingo. Odsunięty od dowodzenia z powodu podejrzeń o malwersację w 1803 roku wrócił do Francji, gdzie pozostał bez przydziału.

W 1808 roku wstąpił do armii Królestwa Westfalii w stopniu generała brygady. W składzie tej armii jako dowódca artylerii 10 Korpusu westfalskiego wziął udział w kontrofensywie Napoleona w Hiszpanii. 15 kwietnia 1812 roku został mianowany na generał dywizji armii westfalskiej. Następnie jako dowódca artylerii 8 Korpusu westfalskiego wziął udział w wyprawie Napoleona do Rosji, po klęsce wojsk francuskich i odwrocie do Westfalii 30 września 1813 roku skapitulował.

W 1814 roku powrócił do Francji i powrócił do służby w armii francuskiej w stopniu generała brygady. Został wtedy dowódcą oddziałów, które wzięły udział w walkach w lesie Fontainebleau, które wyparły z nich oddziały austriackie i rosyjskich Kozaków, po czym w został dowódcą twierdzy Sens, broniąc jej od 18 do 26 lutego 1815 roku i ostatecznie zmuszając wojska oblegające ją do odwrotu. Za to został awansowany do stopnia generała dywizji.

Potem został wyznaczony na dowódcę 1 Dywizji 1 Korpusu nowo utworzonej Armii Północnej, która wzięła udział w bitwie pod Waterloo, jednak on nie zdążył objąć dowództwa tej dywizji przed bitwą. Po ostatecznym upadku Napoleona i powrocie do władzy Burbonów usunięty został z wojska i wyjechał do Westfalii.

Zgodę na powrót do Francji uzyskał 1818 roku, 1 stycznia 1819 roku został ponownie przyjęty do armii francuskiej, lecz nie otrzymał żadnego przydziału. 29 kwietnia 1834 roku został przeniesiony do rezerwy.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Armia francuska[edytuj | edytuj kod]

  • pułkownik (1795)
  • generał brygady (1796)

Armia Królestwa Westfalii[edytuj | edytuj kod]

  • generał brygady (1808)
  • generał dywizji (1812)

Armia Cesarstwa Francuskiego[edytuj | edytuj kod]

  • generał brygady (1814)
  • generał dywizji (1815)

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Robert Bielecki: Encyklopedia wojen napoleońskich. Warszawa: Wydawnictwo Trio, 2001, s. 27. ISBN 83-85660-75-5.