Jacques Curie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jacques Curie
Paul-Jacques Curie
ilustracja
Data i miejsce urodzenia

29 października 1855
Paryż

Data i miejsce śmierci

19 lutego 1941
Montpellier

Zawód, zajęcie

fizyk mineralog

Tytuł naukowy

profesor

Alma Mater

Uniwersytet w Montpellier

Krewni i powinowaci

Pierre Curie (brat)
Maria Skłodowska-Curie (szwagierka)
Irène Joliot-Curie (bratanica)
Ève Curie (bratanica)

Paul-Jacques Curie (ur. 29 października 1855 w Paryżu, zm. 19 lutego 1941 w Montpellier)[1]francuski fizyk, profesor mineralogii na Uniwersytecie w Montpellier[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był starszym bratem Pierre'a, szwagrem Marii Skłodowskiej oraz stryjem ich córek Irène Joliot-Curie i Ève Curie. Karierę naukową zaczynał jako preparator w pracowni Charles'a Friedela (odkrywca reakcji Friedela-Craftsa) w Laboratorium Mineralogii na Sorbonie. Wspólną pracę obu braci umożliwił Paul Desains z Laboratorium Fizyki na Sorbonie. W 1880 roku Jacques i Pierre odkryli podczas badań wpływu naprężeń mechanicznych na własności piroelektryków zjawisko piezoelektryczne[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Louis Dulieu: La Faculté des sciences de Montpellier: de ses origines à nos jours. Presses universelles, 1981, s. 151.
  2. John E. Senior – Marie and Pierre Curie (Sutton Publishing, 1998; ISBN 978-0-7509-1527-4)
  3. Francis A. Duck – Publikacje braci Curie o piezoelektryczności (Journal of Oncology 2010; volume 60)