Jakub II de Burbon-La Marche

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jakub i Joanna II (Chartres)
Herb Jakuba jako króla Neapolu

Jakub II de Burbon-La Marche (13701438, w Besançon) – najstarszy syn Jana I, hrabiego La Marche i jego żony - Katarzyny de Vendôme. Jego młodszym bratem był Ludwik I, hrabia Vendôme.

Jako młody człowiek uczestniczył w krucjacie rycerstwa zachodnioeuropejskiego, której kulminacją była przegrana bitwa pod Nikopolis (1396). Po powrocie do Francji, dowodził oddziałami, które najechały Anglię, by wesprzeć Owena Glendowera. Oddziały te spaliły Plymouth w 1403, ale rok później wracając do Francji 12 statków z floty Jakuba zaginęło podczas sztormu. W 1406, w Pampelunie Jakub ożenił się z Beatrycze d'Evreux, córką Karola III Szlachetnego, króla Nawarry i jego żony - Eleonory, infantki Kastylijskiej. Para miała trzy córki:

Jakub był sojusznikiem Jana bez Trwogi i walczył przeciwko partii Armaniaków. Jednak jego sprawy we Francji zostały odsunięte na drugi tor przez politykę międzynarodową - w 1415 baronowie Królestwa Neapolu wybrali go na męża dla królowej Joanny II. Mieli nadzieję, że Jakub odsunie od władzy faworytów królowej - Pandolfo Alopo i Muzio Attendolo Sforza, na czym oni skorzystają. Jakub tymczasem kazał zabić Alopo i uwięzić Sforza, ale sam zaczął rządzić królową i chciał nawet objąć rządy samodzielnie. Ci sami baronowie uwięzili go w 1416, musiał uwolnić Sforzę i zrezygnować z królestwa. Opuścił Neapol w 1419. Jego ślub z Joanną najwyraźniej nie został anulowany i ani on, ani Joanna nie zawarli kolejnych związków małżeńskich.

Jakub powrócił do Francji i walczył za króla Karola VII w 1428 z Anglikami. W nagrodę został mianowany gubernatorem Langwedocji. W 1435 zrezygnował z wszystkich tytułów i został franciszkaninem - zmarł w 1438.


Poprzednik
Jan I
Hrabia La Marche
1362-1435
Następca
Eleonora
Poprzednik
Jan I z Katarzyną
Hrabia Castres (z Katarzyną)
1374-1435
Następca
Eleonora