James Douglas (bokser)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
James Douglas
ilustracja
Pseudonim

Buster

Data i miejsce urodzenia

7 kwietnia 1960
Columbus

Obywatelstwo

Stany Zjednoczone

Wzrost

192 cm

Styl walki

praworęczny

Kategoria wagowa

ciężka

Bilans walk zawodowych[a]
Liczba walk

46

Zwycięstwa

38

Przez nokauty

25

Porażki

6

Remisy

1

Nieodbyte

1

  1. Bilans walk aktualny na 19 lutego 1999.

James „Buster” Douglas (ur. 7 kwietnia 1960 w Columbus) – amerykański bokser, mistrz świata wagi ciężkiej po walce z Mikiem Tysonem. Ma 192 cm (6'3,5") wzrostu, zasięg jego ramion wynosi 211 cm (83"). W najlepszym okresie ważył 105–110 kg.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

W swojej zawodowej karierze stoczył 46 walk, wygrał 38 (25 przez nokaut), przegrał 6 (5 przez nokaut) i zremisował jedną walkę ze Steffenem Tangstadem.

Tytuł mistrza świata zdobył 11 lutego 1990 po walce z Mikiem Tysonem[1]. Walka ta jest oceniana jako największa sensacja boksu. Przed walką można było postawić u bukmacherów na Douglasa w stosunku 1:42. Mimo że Douglas został położony na deski przez Tysona w 8 rundzie, podniósł się (mimo kontrowersji, że leżał na deskach 13 sekund) i dotrwał do końca rundy. W 10 rundzie znokautował Tysona i został nowym mistrzem świata wagi ciężkiej.

Tytuł stracił w następnej walce 25 października 1990, kiedy pokonał go Evander Holyfield w trzeciej rundzie[2]. Po tej walce Douglas zakończył karierę. Powrócił jednak na ring w 1996 i pokonał Tony'ego LaRosę w czwartej rundzie. Potem stoczył jeszcze osiem walk, z czego siedem wygrał, ale nigdy nie odzyskał pasa mistrza świata.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]