Jamnik (budynek)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy budynku. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Jamnik
Ilustracja
Blok od strony ul. Markowskiej
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Adres ul. Kijowska 11
Architekt Jan Kalinowski
Inwestor Robotnicza Spółdzielnia Mieszkaniowa „Praga”
Kondygnacje 7
Rozpoczęcie budowy 1971
Ukończenie budowy 1973
Pierwszy właściciel Robotnicza Spółdzielnia Mieszkaniowa „Praga”
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Jamnik
Jamnik
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Jamnik
Jamnik
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Jamnik
Jamnik
Ziemia52°15′12″N 21°02′59″E/52,253333 21,049722

Jamnik[1], także deska[2][3] lub mrówkowiec[4][5]blok mieszkalny znajdujący się przy ul. Kijowskiej 11 w dzielnicy Praga-Północ w Warszawie.

Budynek ma 508 metrów długości i jest uważany za najdłuższy budynek mieszkalny w Warszawie[6][3][5]. Jednak na Przyczółku Grochowskim w dzielnicy Praga-Południe znajduje się inny blok mieszkalny, nazywany zwyczajowo Pekinem, o długości około 1,5 km. Nie tworzy on jednej linii jak budynek przy ul. Kijowskiej, a jego części mają różne adresy.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Budynek został wzniesiony w latach 1971−1973 w południowej części osiedla Szmulowizna, naprzeciwko dworca Warszawa Wschodnia, według projektu Jana Kalinowskiego[5][3]. Budynek zasłonił zabudowę Szmulowizny przed wzrokiem podróżnych wysiadających na reprezentacyjnym placu przed dworcem[7].

Budynek budził zachwyt dziennikarzy w okresie jego oddawania do użytku, jednak pomimo swojej długości w swoim wnętrzu mieści małe mieszkania o niezbyt funkcjonalnym rozkładzie, a sam budynek stojący równolegle do ruchliwej ulicy i stacji kolejowej jest dodatkowo narażony na hałas[8].

Budynek ma 430 mieszkań w 43 klatkach schodowych, 132 garaże, a w 2008 mieszkało w nim ponad 1200 mieszkańców[9]. W każdej klatce jest 10 mieszkań, a na jednym piętrze zaledwie dwa mieszkania sąsiadów. Okna wszystkich mieszkań wychodzą na dwie strony budynku[10].

Aby przerwać monotonię budynku, planowano wznieść przed nim pawilony handlowe tworzące grzebień, planu jednak nie zrealizowano[11].

W 2017 na bocznej ścianie budynku (od strony ul. Markowskiej) umieszczono mural z z wizerunkiem jamnika, który ma przypominać, że jest to najdłuższy prosty budynek stolicy[1]. Oprócz wizerunku psa umieszczono tam również m.in. logo właściciela, Robotniczej Spółdzielni Mieszkaniowej „Praga”, i krótką informacja o budynku wraz z rokiem jego budowy (1970)[1].

W kulturze masowej[edytuj | edytuj kod]

  • W 2004 brytyjski zespół Travis nakręcił w budynku i na jego podwórkach teledysk Love Will Come Through[12].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Nowy mural na warszawskiej Pradze!. W: Robotnicza Spółdzielnia Mieszkaniowa „Praga” [on-line]. 6 września 2017. [dostęp 2019-02-17].
  2. Jerzy Kasprzycki: Warszawa-Praga. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1980, s. 32.
  3. a b c Marta Leśniakowska: Architektura w Warszawie 1989-2001. Warszawa: Arkada Pracownia Historii Sztuki, 2002, s. 53. ISBN 83-908950-5-6.
  4. Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 334. ISBN 83-01-08836-2.
  5. a b c Michał Pilich: Warszawska Praga. Warszawa: Fundacja "Centrum Europy", 2005, s. 112. ISBN 83-923305-7-9.
  6. Lech Chmielewski: Przewodnik warszawski. Gawęda o nowej Warszawie. Warszawa: Agencja Omnipress i Państwowe Przedsiębiorstwo Wydawnicze "Rzeczpospolita", 1987, s. 148. ISBN 83-85028-56-0.
  7. Paweł Dunin-Wąsowicz: Praski przewodnik literacki. Warszawa: Fundacja Hereditas, 2018, s. 62. ISBN 978-83-951050-2-9.
  8. Kompendium Pragi-Północ
  9. Maciej Miłosz. Praski jamnik, najdłuższy blok nowoczesnej Warszawy. „Życie Warszawy”, 2008-01-15. [dostęp 2018-01-14]. 
  10. Praski jamnik, najdłuższy blok nowoczesnej Warszawy | zyciewarszawy.pl, www.zw.com.pl [dostęp 2017-11-24] (pol.).
  11. Dwa nowe praskie plany Dariusz Bartoszewicz, Gazeta Wyborcza – "Stołeczna", 2 lipca 2001 r.
  12. Jarosław Trybuś: Przewodnik po warszawskich blokowiskach. Warszawa: Muzeum Powstania Warszawskiego, s. 154. ISBN 978-83-60142-31-8.