Jamnik (budynek)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy budynku. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Jamnik
Ilustracja
Jamnik przy Kijowskiej
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Adres ul. Kijowska 11
Architekt Jan Kalinowski
Inwestor Robotnicza Spółdzielnia Mieszkaniowa „Praga”
Kondygnacje 7
Rozpoczęcie budowy 1971
Ukończenie budowy 1973
Pierwszy właściciel Robotnicza Spółdzielnia Mieszkaniowa „Praga”
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Jamnik
Jamnik
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Jamnik
Jamnik
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Jamnik
Jamnik
Ziemia52°15′12″N 21°02′59″E/52,253333 21,049722

Jamnik, deska[1], mrówkowiec[2]blok mieszkalny znajdujący się przy ul. Kijowskiej 11 w dzielnicy Praga-Północ w Warszawie.

Budynek ma 508 metrów długości i jest uważany za najdłuższy w Warszawie[3].

Opis[edytuj | edytuj kod]

Budynek został wzniesiony w latach 1971−1973 w południowej części osiedla Szmulowizna, naprzeciwko dworca PKP Warszawa Wschodnia, według projektu Jana Kalinowskiego[4]. Budynek budził zachwyt dziennikarzy w okresie jego oddawania do użytku, jednak pomimo swojej długości w swoim wnętrzu mieści małe mieszkania o niezbyt funkcjonalnym rozkładzie, a sam budynek stojący równolegle do ruchliwej ulicy i stacji kolejowej jest dodatkowo narażony na hałas[5].

Budynek ma 430 mieszkań w 43 klatkach schodowych, 132 garaże, a w 2008 mieszkało w nim ponad 1200 mieszkańców[6]. W każdej klatce jest 10 mieszkań, a na jednym piętrze zaledwie dwa mieszkania sąsiadów. Okna wszystkich mieszkań wychodzą na dwie strony budynku[7].

Aby przerwać monotonię tego budynku, planowano wznieść przed nim pawilony handlowe tworzące grzebień, planu jednak nie zrealizowano[8].

W związku ze znaczną długością tego budynku pojawił się problem z pękaniem ścian i jego osiadaniem już na etapie budowy – na starym tynku można spotkać wmurowane szklane płytki, których pęknięcie miało być sygnałem osiadania.

Uznawany za najdłuższy w Warszawie[1]. Jednak na Przyczółku Grochowskim w dzielnicy Praga-Południe stoi blok popularnie nazywany Pekinem, o długości około 1,5 km (nie tworzy jednej linii jak przy Kijowskiej, a jego poszczególne części noszą różne adresy}.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Jerzy Kasprzycki: Warszawa-Praga. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1980, s. 32.
  2. Michał Pilich: Warszawska Praga. Warszawa: Fundacja "Centrum Europy", 2005, s. 112. ISBN 83-923305-7-9.
  3. Lech Chmielewski: Przewodnik warszawski. Gawęda o nowej Warszawie. Warszawa: Agencja Omnipress i Państwowe Przedsiębiorstwo Wydawnicze "Rzeczpospolita", 1987, s. 148. ISBN 83-85028-56-0.
  4. Michał Pilch, Warszawska Praga. Przewodnik, Fundacja Centrum Europy, Warszawa 2005, ​ISBN 83-923305-7-9
  5. Kompendium Pragi-Północ
  6. Maciej Miłosz. Praski jamnik, najdłuższy blok nowoczesnej Warszawy. „Życie Warszawy”, 2008-01-15. [dostęp 2018-01-14]. 
  7. Praski jamnik, najdłuższy blok nowoczesnej Warszawy | zyciewarszawy.pl, www.zw.com.pl [dostęp 2017-11-24] (pol.).
  8. Dwa nowe praskie plany Dariusz Bartoszewicz, Gazeta Wyborcza – "Stołeczna", 2 lipca 2001 r.