Janów (Białoruś)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Janów
Ilustracja
Centrum miasta
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Białoruś
Obwód brzeski
Rejon janowski
Populacja (2010)
• liczba ludności

16 100[1]
Kod pocztowy 225800
Położenie na mapie obwodu brzeskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu brzeskiego
Janów
Janów
Położenie na mapie Białorusi
Mapa lokalizacyjna Białorusi
Janów
Janów
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Janów
Janów
Ziemia 52°08′N 25°33′E/52,133333 25,550000
Portal Portal Białoruś

Janów (dawniej także: Janów Poleski, biał. Іванава, Iwanawa, ros. Иваново, Iwanowo) – miasto na Białorusi, stolica rejonu janowskiego w obwodzie brzeskim, 16,1 tys. mieszkańców (2010).

Historia[edytuj]

W 1465 uzyskał prawa miejskie. 16 maja 1657 poniósł tu męczeńską śmierć z rąk Kozaków Andrzej Bobola. Po trzecim rozbiorze Polski w 1795 zagarnięty przez Rosję.

2 marca 1919 roku Grupa Podlaska Wojska Polskiego pod dowództwem gen. mjr. Antoniego Listowskiego odbiła Janów z rąk bolszewików[2]. Od 1921 w granicach II Rzeczypospolitej. Miejscowość była siedzibą wiejskiej gminy Janów. W latach 1939–1991 w ZSRR. W Janowie Poleskim 22 stycznia 1943 roku hitlerowcy rozstrzelali księdza Witolda Iwickiego, administratora diecezji pińskiej, jako zakładnika po akcji Wachlarza na więzienie w Pińsku. Nie skorzystał z propozycji uwolnienia w ostatniej chwili, oddając swe życie za innego zakładnika, naczelnika stacji kolejowej w Pińsku. Od 1991 w niepodległej Białorusi.

Majątek Mohylna i dwór Połubińskich[edytuj]

Obecnie na terenie Janowa, 1,5 km na południe od jego centrum, znajduje się miejsce, gdzie przed II wojną światową stał dwór Połubińskich – ośrodek wielkiego majątku Mohylna, znanego od 1518 roku[3]. W 1939 roku, już bardzo okrojone dobra miały powierzchnię około 700 ha. Wybudowany w latach 40. XIX wieku parterowy budynek został całkowicie zniszczony w 1915 roku. Na jego miejscu jego współwłaścicielka Zofia Kadenacowa wybudowała w latach 1932–1933 nowy dwór o 12 pokojach. Był to częściowo piętrowy budynek o wydatnym ganku od frontu i półokrągłym ryzalicie od strony ogrodu.

Tuż przed wybuchem II wojny światowej drugi współwłaściciel majątku, brat Zofii Wiktor Kontkowski zbudował w innej części parku piętrową, klasycystyczną willę. Park i sad otaczający oba domy miał około 30 ha powierzchni[4][5].

Majątek w Mohylnej jest opisany w 2. tomie Dziejów rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej Romana Aftanazego[4].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Численность населения по Республике Беларусь, областям и г. Минску (тысяч человек) на 1 января 2010 года (ros.)
  2. Lech Wyszczelski: Wstępna faza walk. W: Lech Wyszczelski: Wojna polsko-rosyjska 1919–1920. Wyd. 1. Warszawa: Bellona, 2010, s. 65. ISBN 978-83-11-11934-5.
  3. Mohylno na stronie Radzima.org. [dostęp 2015-08-09].
  4. a b Mohylna. W: Roman Aftanazy: Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej. Wyd. 2, przejrzane i uzupełnione. T. 2: województwa brzesko-litewskie, nowogródzkie. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1993, s. 79–80. ISBN 830403784X. [dostęp 2015-08-09].
  5. Магільна, Mohylna, Могильно. W: Леанід Міхайлавіч Несцярчук: Замкi, палацы, паркi Берасцейшчыны. Mińsk: БЕЛТА, 2002, s. 140–141. ISBN 9856302374. [dostęp 2015-08-09]. (biał.)

Linki zewnętrzne[edytuj]