Jan Albin Goetz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Albin Goetz
Jan Götz-Okocimski
Ilustracja
Jan Goetz Okocimski (przed 1901)
Data i miejsce urodzenia 18 lipca 1864
Okocim (Stary Pałac)
Data i miejsce śmierci 24 kwietnia 1931
Okocim (Nowy Pałac)
Narodowość  Polska
Pomnik Jana Goetza w Brzesku
Legitymacja uprawniająca Jana Albina Götza Okocimskiego, posła do parlamentu wiedeńskiego (Reichsratabgeordneter), do przejazdów koleją w cenie 224 koron na rok 1916, z wyjątkiem pociągów ekspresowych i klasy luks, wydana przez c.k. ministerstwo kolei (ze zbiorów Archiwum Państwowego w Krakowie)

Jan Albin Goetz, Jan Götz-Okocimski , także Götz Edler von Okocim, a 1909–1911 Götz Freiherr von Okocim, ur. 18 lipca 1864 w Okocimiu, Stary Pałac, zm. 24 kwietnia 1931 w Okocimiu, Nowy Pałac) – przedsiębiorca.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Jana Ewangelisty i Albiny. Ojciec Antoniego Jana Goetza i Zofii Goetz, żony prof. Jana Włodka i matki Jana Mariana Włodka.

Studiował na Wydziale Rolniczo-Leśnym Uniwersytetu w Wiedniu w latach 1883-1885. Od 1897 roku przez 27 lat był marszałkiem Rady Powiatowej, wchodził w skład austriackiej Rady Państwa w latach 1898-1912. Poseł na Sejm Galicyjski w latach 1901-1914, prezes Koła Polskiego w Wiedniu[1].

W 1909 uzyskał tytuł „Freiherr” (równoważny z tytułem barona) od cesarza austriackiego Franciszka Józefa, z herbem własnym, oraz dewizą herbową „Pracą i Prawdą”. W 1911 ustalił w sposób prawny ostateczne brzmienie swojego nazwiska w języku polskim i odtąd znany był jako Baron Jan Goetz Okocimski. Był konserwatywnym politykiem, działaczem samorządowym, gospodarczym, politycznym i społecznym, oraz filantropem. Wsparł finansowo budowę pomnika Adama Mickiewicza w Krakowie. Był posłem i senatorem w sejmie polskim oraz prezesem Koła polskiego w Wiedniu[2].

Pod koniec XIX w. wraz z małżonką hrabiną Zofią z Sumińskich wybudował w Brzesku, w pobliżu Browaru Okocim kompleks pałacowy wzorowany na architekturze wiedeńskiej, otoczony parkiem utrzymanym w stylu angielskim.

Od 1904 aż do śmierci był właścicielem Browaru Krakowskiego i Fabryki Przetworów Słodowych. Odziedziczył go po nim jego syn – Antoni.

Poseł na Sejm Ustawodawczy (1919–1922), brał udział w pracach Klubu Pracy Konstytucyjnej. Prezes Związku Przemysłowców w Krakowie od 19 stycznia 1923 roku do 31 grudnia 1928 roku, prezes Banku Małopolskiego do 31 sierpnia 1928 roku. Prezes Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego w Krakowie w latach 1921-1930[3].

W 1925, za zasługi na polu pracy obywatelskiej oraz około podniesienia przemysłu i rolnictwa został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[4].

Senator II kadencji wybrany w 1928 roku z województwa krakowskiego z Listy BBWR[5].

Pochowany został w krypcie grobowej Goetz-Okocimskich kościoła parafialnego w Okocimiu Górnym.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kto był kim w Drugiej Rzeczypospolitej, redakcja naukowa prof. Jacek M. Majchrowski przy współpracy Grzegorza Mazura i Kamila Stepana, Warszawa 1994, s. 511-512.
  2. „Z chmielem w herbie” Focus Historia Nr.4 2009
  3. Kto był kim w Drugiej Rzeczypospolitej, redakcja naukowa prof. Jacek M. Majchrowski przy współpracy Grzegorza Mazura i Kamila Stepana, Warszawa 1994, s. 512.
  4. M.P. z 1925 r. nr 102, poz. 434
  5. Tadeusz i Karol Rzepeccy, Sejm i Senat 1928–1933. Podręcznik zawierający wyniki wyborów w województwach, okręgach i powiatach, podobizny posłów sejmowych i senatorów, statystyki i mapy poglądowe, Wielkopolska Księgarnia Nakładowa Karola Rzepeckiego, Poznań 1928, s. 169.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]