Jan Banaś

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jan Banaś
Ilustracja
Data i miejsce
urodzenia
29 marca 1943
Berlin, Niemcy
Pozycja prawoskrzydłowy
Wzrost 171 cm
Kariera juniorska
1956–1958
1958–1959
1959–1962
AKS Mikołów
WKKF Katowice
Zryw Chorzów
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1962–1969
1969–1975
1975
1975–1976
1976
1976
1976
1977
1977–1978
1978–1981
1981–1983
1984–1985
1986–1990
Polonia Bytom
Górnik Zabrze
Wisła Chicago
Polonia Chicago
AAC Eagles
Atlético Español
KSC Lokeren
US Melun
US Boulogne
AC Cambrai
AS Porto-Vecchio
ES Saintes
CA de Mantes-la-Ville
145 (50)
124 (35)



9 (0)

9 (4)
10 (1)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja

1964–1973
 Polska U-19
 Polska

31 (7)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1984–1985
1986–1990
2007
2008–2010
ES Saintes
CA de Mantes-la-Ville
Szombierki Bytom
Grunwald Ruda Śląska (juniorzy)
Gwarek Zabrze (młodzież)

Jan Banaś (ur. 29 marca 1943 w Berlinie jako Heinz-Dieter Banas) – polski piłkarz, reprezentant Polski, mistrz Polski. Imię i nazwisko zmienił 2 marca 1967.

Syn Niemca i Polki, jego rodzice poznali się i rozstali podczas wojny.[1] Z wykształcenia technik górniczy, na boisku spełniał zadania prawoskrzydłowego. Karierę piłkarską zaczynał w AKS Mikołów (1956-1958), następnie w Szkółce Wojewódzkiego Komitetu Wychowania Fizycznego Katowice (1958-1959). W 1959 przeszedł na trzy lata do Zrywu Chorzów, uzyskując w tym czasie powołanie do juniorskiej reprezentacji Polski, gdzie grał razem m.in. z Zygfrydem Szołtysikiem i Antonim Piechniczkiem. Karierę ligową rozpoczął po przejściu w 1962 do bytomskiej Polonii. W czerwcu 1966 był jednym z bohaterów afery, kiedy przed meczem Polonii ze szwedzkim IFK Norrköping w ramach rozgrywek Pucharu Intertoto zdecydował się pozostać na Zachodzie. Nakłonił go do tego ojciec, obiecując szybkie załatwienie gry w Niemczech. Już jednak rok później, rozczarowany postawą ojca, postanowił wrócić i ze względu na wysokie umiejętności sportowe został zrehabilitowany; zmienił wówczas oficjalnie pisownię nazwiska.

W 1969 przeszedł do Górnika Zabrze, w barwach którego zdobył dwa tytuły mistrza Polski (1971, 1972) i trzy Puchary Polski (1970, 1971, 1972). Występował także w najlepszym sezonie Górnika w europejskich pucharach – przyczynił się do awansu zespołu do finału Pucharu Zdobywców Pucharów, strzelając m.in. bramki Lewskiemu Sofia w ćwierćfinale; zdobył także gola w pierwszej z trzech słynnych półfinałowych potyczek Górnika z AS Roma. W Górniku rozegrał łącznie 170 oficjalnych meczów, w tym 124 w ekstraklasie i 20 w pucharach europejskich.

W 1975 zakończył karierę w Górniku i wyjechał za granicę. Grał początkowo w polonijnych klubach w Chicago (Wisła, Polonia, Eagles), następnie w Atlético Español (1976), francuskich US Melun (1977), US Bolougne (1977-1978), AS Cambrai (1978-1981), Porto Vecchio (1981-1983), Saintes (1984-1985, także grający trener), Mantes (1986-1990).

Jako piłkarz Banaś imponował świetnym wyszkoleniem technicznym, zbierał oklaski za sztuczki techniczne, posiadał znakomity przegląd sytuacji, strzelał bramki w nieprawdopodobnych sytuacjach. Obecnie Jan Banaś jest trenerem Juniorów z rocznika 1993 w GKS „Grunwald” Ruda Śląska.

Reprezentacja Polski[edytuj]

W latach 1964-1973 zaliczył 31 oficjalnych spotkań w reprezentacji Polski, zdobywając w nich 7 bramek. Wystąpił m.in. w meczu z Anglią na Stadionie Śląskim w Chorzowie w czerwcu 1973, wygranym przez Polskę 2:0 (pierwsza bramka tego meczu, zaliczona oficjalnie Gadosze, bywa niekiedy przypisywana Banasiowi). Banaś nie znalazł się jednak w kadrze na mistrzostwa świata w 1974, podobnie jak dwa lata wcześniej w kadrze olimpijskiej z przyczyn pozasportowych, gdyż po jego ucieczce z 1966 roku polskie władze uniemożliwiały mu wyjeżdżanie z reprezentacją Polski do Niemiec, choć pozwalały mu tam wyjeżdżać z klubem; zarówno igrzyska olimpijskie w 1972 r., jak i mistrzostwa świata w 1974 r. odbywały się właśnie w Niemczech.

lp. Data Miejsce Przeciwnik Rezultat Rozgrywki Grał Uwagi
1. 13 września 1964 Warszawa  Czechosłowacja
2-1
towarzyski
90'
2. 27 września 1964 Stambuł  Turcja
3-2
towarzyski
do 67'
Bramka
3. 7 października 1964 Solna  Szwecja
3-3
towarzyski
90'
4. 25 października 1964 Dublin  Irlandia
2-3
towarzyski
90'
5. 7 kwietnia 1965 Bruksela  Belgia
0-0
towarzyski
90'
6. 18 kwietnia 1965 Warszawa  Włochy
0-0
elim. MŚ 1966
90'
7. 16 maja 1965 Kraków  Bułgaria
1-1
towarzyski
do 75'
8. 23 maja 1965 Chorzów  Szkocja
1-1
elim. MŚ 1966
90'
9. 26 września 1965 Helsinki  Finlandia
0-2
elim. MŚ 1966
90'
10. 5 stycznia 1966 Liverpool  Anglia
1-1
towarzyski
od 39'
11. 18 maja 1966 Wrocław  Szwecja
1-1
towarzyski
90'
12. 5 czerwca 1966 Belo Horizonte  Brazylia
1-4
towarzyski
od 46'
13. 8 czerwca 1966 Rio de Janeiro  Brazylia
1-2
towarzyski
do 45'
14. 11 czerwca 1966 Buenos Aires  Argentyna
1-1
towarzyski
do 34'
15. 16 maja 1970 Kraków  NRD
1-1
towarzyski
od 46'
16. 19 maja 1970 Kopenhaga  Dania
2-0
towarzyski
90'
Bramka
17. 22 lipca 1970 Szczecin  Irak
2-0
towarzyski
90'
Bramka
18. 5 maja 1971 Lozanna  Szwajcaria
4-2
towarzyski
90'
Bramka
19. 12 maja 1971 Tirana  Albania
1-1
elim. Euro 1972
90'
Bramka
20. 22 września 1971 Kraków  Turcja
5-1
elim. Euro 1972
90'
21. 10 października 1971 Warszawa  Niemcy
1-3
elim. Euro 1972
do 59'
22. 16 kwietnia 1972 Stara Zagora  Bułgaria
1-3
elim. IO 1972
do 83'
23. 7 maja 1972 Warszawa  Bułgaria
3-0
elim. IO 1972
90'
Bramka Bramka
24. 13 maja 1973 Warszawa  Jugosławia
2-2
towarzyski
do 45'
25. 16 maja 1973 Wrocław  Irlandia
2-0
towarzyski
od 30' do 74'
26. 6 czerwca 1973 Chorzów  Anglia
2-0
elim. MŚ 1974
90'
27. 1 sierpnia 1973 Toronto  Kanada
3-1
towarzyski
do 45'
28. 5 sierpnia 1973 Los Angeles  Meksyk
1-0
towarzyski
90'
29. 8 sierpnia 1973 Monterrey  Meksyk
2-1
towarzyski
do 45'
30. 10 sierpnia 1973 San Francisco  Stany Zjednoczone
4-0
towarzyski
od 78'
31. 12 sierpnia 1973 New Britain  Stany Zjednoczone
0-1
towarzyski
do 59'

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  • Andrzej Gowarzewski, Joachim Waloszek, Górnik Zabrze. 50 lat prawdziwej historii (1948-1998), Katowice 1998 (6. część cyklu „Kolekcja Klubów”)