Jan Bartmiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jan Franciszek Bartmiński
Data i miejsce urodzenia 29 stycznia 1950
Przemyśl
Zawód ekonomista
Alma Mater Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej
Stanowisko wicewojewoda przemyski (1998)
Rodzice Mieczysław, Franciszka
Krewni i powinowaci Stanisław (brat)
Marian (brat)
Jerzy (brat)
Maria (siostra)
Florian (brat)
Florian Zając (wuj)
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Jan Franciszek Bartmiński (ur. 29 stycznia 1950 w Przemyślu) – polski ekonomista i samorządowiec, działacz opozycji w okresie PRL, ostatni wicewojewoda przemyski.

Życiorys[edytuj]

W 1973 ukończył studia z zakresu ekonomiki rolnictwa na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej. Pracował w państwowych ośrodkach maszynowych w Przemyślu i Bezwoli, a także w Państwowym Gospodarstwie Rolnym w pierwszej z tych miejscowości.

W 1980 wstąpił do „Solidarności”, współpracował z zarządem Regionu Ziemia Przemyska związku. Po wprowadzeniu stanu wojennego podjął działalność na rzecz udzielania pomocy represjonowanym i członkom ich rodzin. Jako jeden z pierwszych dostarczył pomoc dla internowanych w Uhercach. W latach 80. brał także udział w kolportowaniu wydawnictw drugiego obiegu.

W 1989 wszedł w skład regionalnego Komitetu Obywatelskiego. W latach 90. sprawował mandat radnego przemyskiej rady miasta. Od 1990 do 1994 był przewodniczącym sejmiku samorządowego województwa przemyskiego. Podjął działalność w różnych organizacjach społecznych (w tym współpracę z Fundacją Rozwoju Demokracji Lokalnej). Od 1994 pracuje w bankowości, zajmuje stanowisko dyrektora oddziału Banku Gospodarki Żywnościowej w Przemyślu.

W 1998 przez niecały rok z rekomendacji Unii Wolności sprawował urząd wicewojewody przemyskiego – ostatniego w historii tego województwa. W wyborach samorządowych w 2006 i 2010 kolejny raz zostawał radnym Przemyśla, kandydując z listy Platformy Obywatelskiej[1][2]. W 2014 bez powodzenia startował do sejmiku podkarpackiego[3].

W 2015, za wybitne zasługi dla przemian demokratycznych w Polsce, za osiągnięcia w pracy samorządowej i działalności na rzecz środowisk lokalnych, został przez prezydenta Bronisława Komorowskiego odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[4].

Przypisy

Bibliografia[edytuj]