Jan Berner

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Berner
Data i miejsce urodzenia 2 marca 1932
Pabianice
Data i miejsce śmierci 31 marca 2020
Pabianice
Prezydent Pabianic
Okres od 2002
do 2006
Przynależność polityczna Porozumienie Samorządowe Prawicy
Poprzednik Paweł Winiarski
Następca Zbigniew Dychto
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi Krzyż Pro Ecclesia et Pontifice (od 1908)

Jan Berner (ur. 2 marca 1932 w Pabianicach, zm. 31 marca 2020[1] tamże) – polski chirurg, nauczyciel akademicki i samorządowiec, profesor nauk medycznych, w latach 2002–2006 prezydent Pabianic.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Syn Stefana Bernera i Aleksandry z domu Dawidziak. Okres jego nauki szkolnej przypadł na lata II wojny światowej. Kształcił się w ramach tajnego nauczania. Od 1944 był łącznikiem Armii Krajowej i następnie organizacji Wolność i Niezawisłość, nosił pseudonimy Zuch oraz Huzar. Po wojnie uczęszczał do Gimnazjum im. Królowej Jadwigi w Pabianicach, gdzie w 1950 zdał egzamin maturalny. Równolegle kształcił się w szkole muzycznej, ucząc się gry na skrzypcach.

Działalność naukowa i zawodowa[edytuj | edytuj kod]

W latach 1950–1955 studiował na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Łodzi, gdzie uzyskał dyplom lekarza.

Po stażu podyplomowym podjął pracę w Szpitalu Miejskim w Pabianicach, następnie również w miejskiej poradni chirurgicznej i w stacji pogotowia ratunkowego. Zajmował się też medycyną przemysłową, ogólną i sportową. Specjalizację I stopnia w dziedzinie chirurgii uzyskał w 26 września 1960. W 1962, dzięki stypendium ministra zdrowia, przeszedł do III Kliniki Chirurgicznej AM w Łodzi, gdzie 26 czerwca 1965 obronił pracę doktorską, a 29 kwietnia 1966 uzyskał II stopień specjalizacji z chirurgii.

Stopień doktora habilitowanego nauk medycznych uzyskał na macierzystej uczelni 12 czerwca 1973. W 1978 został mianowany kierownikiem Kliniki Chirurgii Onkologicznej AM w Łodzi. Nominację na profesora nadzwyczajnego otrzymał 16 listopada 1984. W latach 1981–1987 był dwukrotnie wybierany na dziekana Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej w Łodzi. W 1985 został profesorem zwyczajnym. W latach 1990–1996 również przez dwie kadencje pełnił funkcję rektora AM w Łodzi[2]. Od 1988 do 1990 pracował w Libii, pełniąc funkcję dyrektora polskiego zespołu medycznego w tamtejszych szpitalach. Po powrocie do kraju powrócił do pracy na uczelni na stanowisku profesorskim. W latach 1993–1995 był członkiem Rady ds. Ochrony Zdrowia działającej przy prezydencie RP. Od 1996 kierował również Katedrą Onkologii AM w Łodzi. Na emeryturę przeszedł w 2002, pozostał jednocześnie czynny zawodowo.

W swoich badaniach naukowych był pionierem w Polsce operacji oszczędzającej w leczeniu chorych na raka piersi i badaniach nad czerniakiem. Zajmował się technikami operacyjnymi tętnic obwodowych, w tym z wykorzystaniem polskich biomateriałów. Opublikował ponad 200 prac naukowych w kilku językach. Był promotorem kilkunastu doktoratów oraz recenzentem licznych rozpraw doktorskich i habilitacyjnych. Pod jego kierownictwem ponad 25 lekarzy otrzymało specjalizację I stopnia z zakresu chirurgii, a około 20 lekarzy specjalizację II stopnia w dziedzinie chirurgii onkologicznej. Przez dwie kadencje pełnił funkcję wiceprezesa zarządu Łódzkiego Towarzystwa Naukowego. Uzyskał członkostwo w Towarzystwie Chirurgów Polskich, Polskim Towarzystwie Chirurgii Onkologicznej, Polskim Towarzystwie Onkologicznym, European Organisation for Research and Treatment of Cancer, International College of Surgeons, europejskim i światowym towarzystwie skupiającym chirurgów onkologów. Współpracował z Federacją Stowarzyszeń „Amazonki”.

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

Uprawiał wyczynowo sport motorowy, był członkiem Polskiego Związku Motorowego, a także klubów PTC Pabianice i MRKS Włókniarz. Kilkakrotnie zdobył mistrzostwo okręgu łódzkiego. Brał też udział w rajdach międzynarodowych, zdobywając łącznie około 50 medali. Był również członkiem Aeroklubu Łódzkiego (od 1953), gdzie ukończył kurs szybowcowy I i II stopnia.

Działalność społeczna i polityczna[edytuj | edytuj kod]

Uzyskał członkostwo w Światowym Związku Żołnierzy AK, ZHP, PZMot, PCK, LOK, a także honorowe członkostwo Towarzystwa Przyjaciół Pabianic.

W drugiej turze bezpośrednich wyborów samorządowych w 2002 został wybrany na urząd prezydenta miasta Pabianic, kandydując z ramienia lokalnego komitetu prawicy[3]. Cztery lata później nie ubiegał się o reelekcję. Startował bez powodzenia do sejmiku łódzkiego z listy Prawa i Sprawiedliwości[4].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi (1971), Krzyżem Kawalerskim (1986) i Komandorskim (1998)[5] Orderu Odrodzenia Polski, medalem Pro Ecclesia et Pontifice (1996). Otrzymał tytuł doktora honoris causa Université Claude-Bernard-Lyon-I (1997), a także tytuł honorowego obywatela Pabianic (2002). Wyróżniany przez środowiska kombatanckie, a także honorowymi odznakami Polskiego Czerwonego Krzyża i Polskiego Związku Motorowego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nie żyje profesor Jan Berner – były prezydent Pabianic. epainfo.pl, 31 marca 2020. [dostęp 2020-03-31].
  2. Rektorzy Akademii Medycznej. umed.lodz.pl. [dostęp 2011-10-26].
  3. Serwis PKW – Wybory 2002. [dostęp 2010-12-13].
  4. Serwis PKW – Wybory 2006. [dostęp 2010-12-13].
  5. M.P. z 1998 r. nr 20, poz. 303

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Prof. dr hab. Jan Berner, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2010-12-13].
  • Jan Berner. zjednoczeniepabianickie.pl, 19 kwietnia 2008. [dostęp 2010-12-13].
  • Leszek Woźniak, Sylwetki łódzkich uczonych. Zeszyt 65. Profesor Jan Berner, Łódzkie Towarzystwo Naukowe, Łódź 2002.