Jan Chrzciciel Masclet

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Chrzciciel Masclet
Data i miejsce urodzenia 1762
w Douai (Francja)
Data i miejsce śmierci ok. 1836
w Mińsku
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Nominacja biskupia 1814
Sakra biskupia 6 lipca 1817
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 6 lipca 1817
Konsekrator Adam Kossakowski
Współkonsekratorzy Maciej Paweł Możdżeniewski
Tadeusz Kundzicz

Jan Chrzciciel Masclet (1762-1836?)sufragan miński w latach 1814-1836?[1][2].

Urodził się 4 września 1762 roku we Francji. Wstąpił do zakonu franciszkanów w 1787 roku. Po studiach w Wilnie został wyświęcony na kapłana. Według A. Boudou był zakonnikiem ze Zgromadzenia Minimów – „ignorantem z teologii”[3]. Prowadził działalność duszpasterską we Francji, a od 1791 roku – w Rosji, gdzie „w swych wędrówkach emigranta przypadkiem osiadł”[3]. W 1798 roku został kanonikiem mohylewskim, w 1809 roku – Mińskim. Pełnił funkcje proboszcza w Marienhausie (Inflanty) oraz asesora Kolegium Duchownego. Dnia 26 września 1814 roku został prekonizowany biskupem tytularnym Camachus i sufraganem mińskim, dzięki staraniom biskupa Jakuba Dederki, który zebrał fundusze na sufraganię powstałej w 1798 roku diecezji mińskiej. Oprócz tego Masclet otrzymywał pensję rządową z racji pełnienia funkcji asesora Kolegium Duchownego w Petersburgu. Sakrę biskupią przyjął 6 lipca 1817 roku.

Nie ma dokładnej informacji, kiedy zmarł, przypuszczalnie około 1836 roku.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Masclet Jan Chrzciciel, w: P. Nitecki, Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965-1999. Słownik biograficzny, Warszawa 2000, s. 285.
  2. Joannes Bapt. Masclet, w: Hierarchia Catholica Medii et recentioris aevi sive summorum pontificum – S.R.E. Cardinalium Ecclesiarium antistitum series e documentis tabularni praesertim Vaticani, vol. 7, A pontificatu Pii PP. VII (1800) usque pontificatum Gregorii PP. XVI (1846), Patavii 1968, s. 128.
  3. a b A. Boudou, Stolica Święta a Rosja. Stosunki dyplomatyczne między niemi w XIX stuleciu, tł. Z. Skowrońska, T. 1, 1814-1847, Kraków 1928, s. 42.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Boudou A., Stolica Święta a Rosja. Stosunki dyplomatyczne między niemi w XIX stuleciu, tł. Z. Skowrońska, T. 1, 1814-1847, Kraków 1928.
  2. Hierarchia Catholica Medii et recentioris aevi sive summorum pontificum – S.R.E. Cardinalium Ecclesiarium antistitum series e documentis tabularni praesertim Vaticani, vol. 7, A pontificatu Pii PP. VII (1800) usque pontificatum Gregorii PP. XVI (1846), Patavii 1968.
  3. Nitecki P., Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965-1999. Słownik biograficzny, Warszawa 2000.