Jan Ciechanowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jan Ciechanowicz
Data i miejsce urodzenia 2 lipca 1946
Worniany w dawnym powiecie wileńsko-trockim
deputowany do Rady Najwyższej ZSRR
Okres od 1989
do 1991

Jan Ciechanowicz Herbu Mogiła, lit. Ivanas Tichonovičius, Janas Ciechanowiczius, Janas Ciechanovičius, ros. Иван Станиславович Тихонович (ur. 2 lipca 1946 w Wornianach w dawnym powiecie wileńsko-trockim) – polski pisarz, historyk, były działacz mniejszości polskiej na Litwie i deputowany do Rady Najwyższej ZSRR (1989–1991), członek honorowy Związku Szlachty Polskiej Kresów Wschodnich[1].

Życiorys[edytuj]

Jest synem Stanisława Ciechanowicza, który przed wojną był kierownikiem majątku Uniwersytetu Stefana Batorego w Wornianach na Wileńszczyźnie.

Urodzony w Wornianach na Wileńszczyźnie; badania w zakresie nauk humanistycznych: historia, filozofia, filologia germańska, socjologia, religioznawstwo, etyka, politologia, historia idei.

Studia: Miński Państwowy Instytut Języków Obcych (1971); Społeczny Uniwersytet Nauk Politycznych (Wilno 1973); doktorat z zakresu najnowszej filozofii niemieckiej „Człowiek i kultura w filozofii Theodora Wiesengrunda Adorno”: Instytut Filozofii i Prawa Akademii Nauk Białorusi w Mińsku (1983).

Wiedza języków: angielski, białoruski, litewski, niemiecki, polski, rosyjski, ukraiński i in.

Praca: tłumacz-referent w Instytucie Filozofii i Prawa AN Białorusi w Mińsku (1969); tłumacz w Naukowo-Metodycznej Bibliotece Kultury Fizycznej i Sportu w Mińsku (1970); nauczyciel języka niemieckiego w Mejszagolskiej i Duksztańskiej polskich szkołach średnich rejonu wileńskiego (1970 – 1975); korespondent dziennika „Czerwony Sztandar” w Wilnie (1975 – 1983); wykładowca filozofii, etyki i religioznawstwa w Wileńskim Państwowym Instytucie Pedagogicznym (pół etatu 1975 – 1983); wykładowca filozofii w Wileńskim Państwowym Uniwersytecie (pół etatu 1975 – 1976); docent w Litewskiej Filii Moskiewskiej Akademii Nauk Społecznych w Wilnie (1983 – 1986); docent Katedry Filozofii Wileńskiego Państwowego Instytutu Pedagogicznego (1986 – 1991); nauczyciel języka niemieckiego w Szkole Średniej imienia Mścisława Dobużyńskiego w Wilnie (pół etatu 1992); lektor języka niemieckiego, rosyjskiego i litewskiego w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Bydgoszczy (1993 – 1994); starszy wykładowca Instytutu Filologii Germańskiej Uniwersytetu Rzeszowskiego (wykłady i zajęcia praktyczne z zakresu filozofii, etyki, historii filozofii niemieckiej, filozofii kultury, leksykologii języka niemieckiego; wypromowanie 78 prac magisterskich; 1994 – 2013); nauczyciel języka niemieckiego w Zespole Szkół imienia króla Władysława Jagiełły w Niechobrzu koło Rzeszowa (2000 – 2008); wykładowca języka niemieckiego w Zespole Kolegiów Nauczycielskich w Tarnobrzegu (pół etatu 2001 – 2011); wykładowca etyki biznesu w Wyższej Szkole Biznesu w Sanoku (pół etatu 2005 – 2006).

Działalność polityczna: w roku 1988 współorganizator Stowarzyszenia Społeczno-Kulturalnego Polaków na Litwie, założyciel Polskiej Partii Praw Człowieka, innych organizacji polonijnych. W roku 1989 wybrany przez mniejszości narodowe Republiki Litewskiej do Rady Najwyższej ZSRR; bronił interesów ludności polskiej w tym kraju; pracował w Komitecie do Spraw Nauki i Technologii RN ZSRR do roku 1991. Jako „Human Rights Activist” został w tym okresie laureatem kilku wyróżnień amerykańskich i międzynarodowych.

Publikacje: ponad 1100 artykułów naukowych, publicystycznych i popularnonaukowych w periodykach ukazujących się w Polsce oraz w (przeważnie polonijnych) pismach na Litwie, Białorusi, Ukrainie, Kanadzie, Francji, USA, Niemczech, Australii, Rosji w języku angielskim, białoruskim, litewskim, niemieckim, polskim, rosyjskim.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Strona główna - Związek Szlachty Polskiej Kresów Wschodnich, www.szlachta-zspkw.org [dostęp 2016-05-01].

Linki zewnętrzne[edytuj]