Jan Dembowski (biskup kamieniecki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: inne osoby nazywające się Jan Dembowski.

Jan Dembowski herbu Jelita[1](ur. 1729, zm. 13 września 1809) – polski duchowny katolicki, biskup kamieniecki.

Syn Antoniego Sebastiana Dembowskiego, starosty tymbarskiego, płockiego i będzińskiego (1724-1735), regenta kancelarii koronnej, referendarza świeckiego koronnego, a w końcu biskupa płockiego i kujawskiego. Był człowiekiem świeckim, starostą będzińskim przez 40 lat (1735-1775)[2] i szambelanem króla Stanisława Augusta w 1765 roku[3]. Przyjął święcenia kapłańskie po śmierci żony Józefy z Potulickich. We wrześniu 1775 został mianowany biskupem koadiutorem Adam Stanisława Krasińskiego w Kamieńcu Podolskim, ze stolicą tytularną Drasus. Był członkiem konfederacji Sejmu Czteroletniego[4]. Krasiński, będący już w podeszłym wieku (ponad 80 lat) zrezygnował z urzędu biskupa w 1795, ale władze rosyjskie blokowały objęcie diecezji przez Dembowskiego; nastąpiło to dopiero w 1798. Wkrótce Dembowski został usunięty z terenu diecezji. Tytuł biskupi nosił do końca życia; po jego śmierci przez kilka lat biskupstwo pozostawało nieobsadzone.

W 1779 został kawalerem Orderu Świętego Stanisława[5].

Źródła:

  • Piotr Nitecki, Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965 - 1999, ​ISBN 83-211-1311-7​, Warszawa 2000.
  • Praca zbiorowa, "Będzin 1358-2008", tom II "Od pradziejów do rozbiorów", Będzin 2008.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Herbarz polski, t. IV, Warszawa 1901, s. 237-248.
  2. "Będzin 1358-2008", tom II "Od pradziejów do rozbiorów", Będzin 2008, s. 169-170
  3. Antoni Magier, Estetyka miasta stołecznego Warszawy, 1963, s. 434.
  4. Kalendarzyk narodowy y obcy na rok ... 1792. ..., Warszawa 1791, s. 308.
  5. Zbigniew Dunin-Wilczyński, Order Św. Stanisława, Warszawa 2006 s. 186.