Jan Domarski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Domarski
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Jan Andrzej Domarski
Data i miejsce urodzenia 28 października 1946
Drabinianka
Wzrost 177 cm
Pozycja napastnik
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1960–1972 Stal Rzeszów 205 (55)
1972–1976 Stal Mielec 104 (36)
1976–1978 Nîmes Olympique 59 (16)
1978–1979 Stal Rzeszów 14 (12)
1979–1981 Resovia Rzeszów 57 (11)
1985–1986 SAC Wisła Chicago
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1967–1974  Polska 17 (2)
Dorobek medalowy
Mistrzostwa świata
III miejsce RFN 1974 piłka nożna

Jan Andrzej Domarski (ur. 28 października 1946 w Drabiniance) – piłkarz grający na pozycji napastnika, reprezentant Polski, uczestnik i zdobywca trzeciego miejsca podczas mistrzostw świata w Niemczech w 1974.

Działalność piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Kariera zawodnicza[edytuj | edytuj kod]

Ligowej piłki uczył się w Stali Rzeszów. Jest rekordzistą w liczbie meczów (205) oraz liczbie strzelonych goli (55) w barwach rzeszowskiej Stali w pierwszym poziomie ligowym[1][2]. Dwukrotny mistrz Polski ze Stalą Mielec (1973, 1976). Przed meczem Stali Mielec z Górnikiem Zabrze 29 sierpnia 1976 przy 18 tys. widzów odbyło się uroczyste pożegnanie Jana Domarskiego jako zawodnika mieleckiej drużyny, podczas którego zawodnik otrzymał od dziennikarzy żywą kaczkę (stanowiącą kaczkę dziennikarską)[3].

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

17 października 1973 w 57. minucie zdobył gola w meczu Anglia-Polska (1:1) na stadionie w dzielnicy Wembley w Londynie. Bramka ta przesądziła o awansie reprezentacji Polski do mistrzostw świata w Niemczech[4]. Gol Domarskiego trafił na listę pięćdziesięciu najważniejszych bramek w historii piłki nożnej, sporządzoną przez prestiżowy dziennik „The Times” i tradycyjnie uznawany jest za najważniejszą bramkę w historii polskiej piłki nożnej.

Jan Domarski otrzymał rolę środkowego napastnika reprezentacji po kontuzji Włodzimierza Lubańskiego, którego pozycja w drużynie była przez wiele lat niepodważalna. Na mistrzostwach świata w 1974 nie grał już w podstawowej jedenastce – był zmiennikiem Andrzeja Szarmacha i w pierwszym składzie wyszedł tylko w słynnym „meczu na wodzie” z reprezentacją Republiki Federalnej Niemiec. Był to jego ostatni mecz w reprezentacji.

W kadrze narodowej rozegrał 17 meczów, zdobywając 2 gole. Był członkiem polskiej kadry na Mistrzostwa Świata w 1974.

lp. Data Miejsce Przeciwnik Rezultat Rozgrywki Grał Uwagi
1. 4 sierpnia 1967 Moskwa  ZSRR
2-2
elim. IO 1968
90'
2. 22 lipca 1970 Szczecin  Irak
2-0
towarzyski
od 46'
3. 6 czerwca 1973 Chorzów  Anglia
2-0
elim. MŚ 1974
od 54'
4. 3 sierpnia 1973 Chicago  Stany Zjednoczone
1-0
towarzyski
90'
5. 8 sierpnia 1973 Monterrey  Meksyk
2-1
towarzyski
90'
6. 10 sierpnia 1973 San Francisco  Stany Zjednoczone
4-0
towarzyski
90'
7. 12 sierpnia 1973 New Britain  Stany Zjednoczone
0-1
towarzyski
od 60'
8. 19 sierpnia 1973 Warna  Bułgaria
2-0
towarzyski
90'
9. 26 września 1973 Chorzów  Walia
3-0
elim. MŚ 1974
90'
Gol
10. 10 października 1973 Rotterdam  Holandia
1-1
towarzyski
90'
11. 17 października 1973 Londyn  Anglia
1-1
elim. MŚ 1974
90'
Gol
12. 21 października 1973 Dublin  Irlandia
0-1
towarzyski
od 46'
13. 17 kwietnia 1974 Liège  Belgia
1-1
towarzyski
do 66'
14. 15 maja 1974 Warszawa  Grecja
2-0
towarzyski
do 45'
15. 15 czerwca 1974 Stuttgart  Argentyna
3-2
MŚ 1974
od 72'
16. 30 czerwca 1974 Frankfurt nad Menem  Jugosławia
2-1
MŚ 1974
od 81'
17. 3 lipca 1974 Frankfurt nad Menem  Niemcy
0-1
MŚ 1974
90'

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Jan Domarski był również trenerem piłkarskim. W sezonie II ligi 1984/1985 był drugim trenerem Resovii, po czym wyjechał do Stanów Zjednoczonych[5]. Od października 1999 prowadził Stal Sanok w rundzie jesiennej sezonu 1992/1993 III ligi[6]. Był także trenerem 5-ligowego zespołu grupy dębickiej Wisłok Wiśniowa.

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

W 2010 bez powodzenia kandydował do rady Rzeszowa z listy komitetu Nasz Dom-Rzeszów[7]. Należy do Prawicy Rzeczypospolitej[8]. W 2014 był kandydatem tej partii do sejmiku województwa podkarpackiego z listy PiS, nie uzyskując mandatu[9].

Odniesienia w kulturze masowej[edytuj | edytuj kod]

W filmie Wesele z 2004 postać Mundek (Jerzy Rogalski) prezentuje na sobie koszulkę reprezentacji Polski z numerem 10 twierdząc, że jest to strój, w którym Jan Domarski zdobył pamiętnego gola 17 października 1973 w meczu z Anglią (1:1) na stadionie Wembley.

W 2007 Wiesław Syzdek nakręcił reportaż TV o Janie Domarskim pt. Złota Bramka.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. O klubie. stalrzeszow.pl. [dostęp 2016-12-21].
  2. Stal Rzeszów. Największe sukcesy. stalrzeszow1999.futbolowo.pl. [dostęp 2016-12-21].
  3. Mielec pożegnał Domarskiego. „Nowiny-Stadion”. Nr 35, s. 1, 30 sierpnia 1976. 
  4. Remis = zwycięstwo. Po 1:1 na Wembley polscy piłkarze w finale mistrzostw świata. Jan Domarski strzelcem złotej bramki. „Nowiny”, s. 1–2, nr 287 z 18 października 1973. 
  5. Za dwa tygodnie start. Drugoligowcy także nie próżnują. „Nowiny-Stadion”, s. 8, nr 174 z 29 lipca 1985. 
  6. Kańczuga lepsza. „Tygodnik Sanocki”, s. 3, nr 41 (73) z 14 października 1992. 
  7. Serwis PKW – Wybory 2010.
  8. Kandydaci PiS do sejmiku na Podkarpaciu. gospodarkapodkarpacka.pl, 24 września 2014.
  9. Serwis PKW – Wybory 2014.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]