Jan Fondaliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jan Fondaliński
Biskup tytularny Doberus
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 14 lipca 1900
Wyśmierzyce
Data i miejsce śmierci 5 sierpnia 1971
Łódź
Biskup pomocniczy łódzki
Okres sprawowania 1957–1971
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 30 listopada 1924
Nominacja biskupia 3 czerwca 1957
Sakra biskupia 8 września 1957
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 8 września 1957
Miejscowość Łódź
Miejsce katedra łódzka
Konsekrator Michał Klepacz
Współkonsekratorzy Kazimierz Tomczak
Franciszek Korszyński

Jan Fondaliński (ur. 14 lipca 1900 w Wyśmierzycach, zm. 5 sierpnia 1971 w Łodzi) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup pomocniczy łódzki w latach 1957–1971.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kształcił się w seminarium duchownym w Łodzi, 30 listopada 1924 przyjął święcenia kapłańskie. Po krótkim okresie pracy duszpasterskiej w diecezji łódzkiej uzupełniał studia w Louvain i Lwowie.

Po powrocie zajmował się pracą pedagogiczną w szkolnictwie kościelnym, był m.in. ojcem duchowym seminarium. W latach 1941–1945 był więźniem obozu koncentracyjnego Dachau. Po wojnie pracował krótko jako duszpasterz w środowiskach polonijnych we Francji. W Łodzi objął ponownie funkcję ojca duchowego seminarium, był tam również profesorem.

3 czerwca 1957 został mianowany biskupem pomocniczym diecezji łódzkiej ze stolicą tytularną Doberus. Święcenia biskupie przyjął 8 września 1957. Był dziekanem kapituły katedralnej, wikariuszem generalnym diecezji oraz proboszczem łódzkiej parafii katedralnej. W 1963 wraz z kardynałem Stefanem Wyszyńskim i biskupem Michałem Klepaczem udzielał sakry biskupiej Bohdanowi Bejze, wieloletniemu biskupowi pomocniczemu łódzkiemu. W latach 1962–1965 uczestniczył w obradach soboru watykańskiego II.

Pochowany na cmentarzu starym w Łodzi przy ulicy Ogrodowej.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]