Jan Fondaliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Fondaliński
Biskup tytularny Doberus
Accipit matrem et puerum eius
Przyjął matkę i dziecko jej
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 14 lipca 1900
Wyśmierzyce
Data i miejsce śmierci 5 sierpnia 1971
Łódź
Biskup pomocniczy łódzki
Okres sprawowania 1957–1971
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 30 listopada 1924
Nominacja biskupia 3 czerwca 1957
Sakra biskupia 8 września 1957
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 8 września 1957
Miejscowość Łódź
Miejsce katedra łódzka
Konsekrator Michał Klepacz
Współkonsekratorzy Kazimierz Tomczak
Franciszek Korszyński

Jan Fondaliński (ur. 14 lipca 1900 w Wyśmierzycach, zm. 5 sierpnia 1971 w Łodzi) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup pomocniczy łódzki w latach 1957–1971.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 14 lipca 1900 w Wyśmierzycach. Ukończył gimnazjum filologiczne w Sandomierzu. Kształcił się w seminarium duchownym w Łodzi. 30 listopada 1924 przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa Wincentego Tymienieckiego. Po krótkim okresie pracy duszpasterskiej w diecezji łódzkiej uzupełniał studia w Louvain i Lwowie, gdzie w 1933 uzyskał stopień kandydata nauk pedagogicznych. W 1936 na wydziale teologicznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie uzyskał magisterium. Studia kontynuował na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, nostryfikował dyplomy zagraniczne. W 1948 uzyskał magisterium z filozofii, a w 1950 doktorat z teologii.

Po powrocie ze studiów zagranicznych zajmował się pracą pedagogiczną w szkolnictwie kościelnym, był m.in. ojcem duchowym seminarium. W latach 1941–1945 był więźniem obozu koncentracyjnego Dachau. Po wojnie pracował krótko jako duszpasterz w środowiskach polonijnych we Francji. Prowadził wykłady w łódzkim seminarium, gdzie ponownie objął stanowisko ojca duchowego, i w Studium Wyższej Wiedzy Religijnej w Łodzi.

W latach 1951–1961 był administratorem parafii św. Wojciecha w Łodzi. 15 października 1960 został proboszczem parafii katedralnej w Łodzi.

3 czerwca 1957 został mianowany biskupem pomocniczym diecezji łódzkiej ze stolicą tytularną Doberus. Święcenia biskupie przyjął 8 września 1957. Był dziekanem kapituły katedralnej, wikariuszem generalnym diecezji oraz proboszczem łódzkiej parafii katedralnej. W 1963 wraz z kardynałem Stefanem Wyszyńskim i biskupem Michałem Klepaczem udzielał sakry biskupiej Bohdanowi Bejze, wieloletniemu biskupowi pomocniczemu łódzkiemu. W latach 1962–1965 uczestniczył w obradach soboru watykańskiego II.

Pochowany na cmentarzu starym w Łodzi przy ulicy Ogrodowej.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]